tag:blogger.com,1999:blog-1355038386841971492011-07-08T03:07:43.085+03:00Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.comBlogger981100tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-68651917831991401712020-08-22T13:54:00.001+03:002010-04-08T14:08:59.043+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/S724cKW7foI/AAAAAAAAAdw/T6jkIbP80m4/s1600/tute,-cerati.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 265px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/S724cKW7foI/AAAAAAAAAdw/T6jkIbP80m4/s400/tute,-cerati.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5457721117399285378" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Κείμενο της</span> <a href="http://antipoihsh.wordpress.com/">Antipoihsi </a>-<br /><span style="font-style: italic;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">αναδημοσίευση από το</span> <a href="http://mygranma.wordpress.com/">Γκράνμα</a></span><br /><br />8/4/2010<br /><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Από παιδί θυμάμαι είχα πρόβλημα ένταξης. ΉΘελα μόνη μου να κάθομαι στο θρανίο.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά έβγαινα πρόεδρος στην τάξη μου από την πρώτη δημοτικού έως την τρίτη λυκείου.<br /><br />Προφανώς, πρόβλημα αποδοχής δεν είχα.<br /><br />Μεγαλώνοντας αναρωτήθηκα συχνά για την πολιτική μου τοποθέτηση. Γνώμη είχα.Και λόγο.<br /><br />Κι ένα αίσθημα δικαιοσύνης και αντικειμενικότητας. Βρήκα κάποια ταύτιση και κοινά σημεία με κάποιους χώρους όμως πάντα κάτι με έκανε να παραμένω ανένταχτη. Σίγουρα είχα στρίψει αριστερά, όπως κάθε νοήμων άνθρωπος θα έπρεπε, μα ειλικρινά, τι σχέση είχα με τα παπαγαλάκια της ΚΝΕ που αντί για μυαλό είχαν σελίδες από το Κεφάλαιο, τοποθετημένες με καθολική λοβοτομή στα διαμερίσματα του εγκεφάλου τους; Πήγαινες να κάνεις μια συζήτηση και κατέληγες να σε αποκαλούν αιρετικό επειδή δεν δεχόσουν άκριτα τις θέσεις του κόμματος.<br /><br />Αργότερα, στο Πανεπιστήμιο, ο κατακερματισμός της Αριστεράς θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο. Είχες να διαλέξεις ανάμεσα σε αρκετά παρακλάδια,τα οποία όμως στη δική μου κρίση, πιο πολύ ενδιαφέρονταν να αποδείξουν ποιος είνα πιο αριστερός από τον άλλο, κι όχι να βρεθεί λύση. Παράδειγμα. Είχαμε 3 παρακλάδια στην σχολή, διαφωνούσαν μόνο στο αν η σχολή θα κάνει κατάληψη 2 ή 3 ημέρες και τελικά τη συνέλευση την έπαιρνε η πασπ ή η δαπ, γιατί οι υπόλοιποι δεν δέχονταν να κατεβάσουν κοινό πλαίσιο. Ακόμα κι εγώ, μία απροσάρμοστη κ ανένταχτη ατομικότητα καταλάβαινε ότι η λύση βρίσκεται στη συλλογικότητα.<br /><br />Κατέληξα στον ευρύτερο χώρο των αναρχικών/αντιεξουσιαστών. Όμως η θεωρία από την πράξη απέχει αρκετά, και όταν η πράξη περιλαμβάνει βία εγώ τρομάζω. Δεν μπορώ μέσα μου να δικαιολογήσω τη βία. Η μεγαλύτερη ήττα για έναν άνθρωπο είναι να αναγκαστεί να γίνει ίδιος με αυτά που πολεμάει.<br /><br />Σε επίπεδο θεωρητικό πάντα θα με γοητεύει ο χώρος, πάντα θα βρίσκω τις αρχές της αυτοδιαχείρησης ανθρώπινες και ουσιαστικές. Όμως στο αστικό περιβάλλον που μεγαλώνω, αγοράζοντας τροφή από τα σουπερμαρκετ και τσιγάρα από το περίπτερο, αυτά ηχούν σαν θεωρίες ανεφάρμοστες κι εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να βάλω σε όλα φωτιά, για να γεννηθεί η κοινωνία από το μηδέν,όύτε και τα βουνά θέλω να πάρω να στήσω φάρμες αυτοδιαχειριζόμενες. Πείτε το αδυναμία χαρακτήρος, πείτε το διαστροφή, αγαπώ το άστυ.<br /><br />Και μετά από όλα αυτά έρχομαι στο σήμερα και απορώ.<br /><br />Είναι δυνατόν σήμερα που ο κόσμος έχει βρεθεί ένα σκαλί πριν την εξαθλίωση, η Αριστερά να παραμένει κλεισμένη μέσα στο κουτάκι της εσωστρέφειας; Είναι δυνατόν σήμερα που οι μάσκες πέφτουν η μία μετά την άλλη, πιο γρήγορα κι από τα φθινοπωρινά φύλλα, η Αριστερά να μην υφίσταται ως αντιπρόταση; Είναι δυνατόν η πολιτική και ιδεολογική πλατφόρμα της ανθρωπιάς, της αξιοπρέπειας, του δικαιώματος στη ζωή κι όχι στην επιβίωση να χάσκει στα αζήτητα; Αν αύριο είχαμε εκλογές, πάλι κάποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα θα έβγαινε. και είναι δυνατόν αυτό να προβληματίζει τόσο έντονα εμένα κι όχι την ίδια την Αριστερά;<br /><br />Και όμως είναι…και μάλλον για πολλούς λόγους. Πρώτον γιατί εδώ και χρόνια δεν υπάρχει ηγέτης παθιασμένος, φλογερός, να πάει μπροστάρης, να συνεπάρει, να εμπνεύσει. Ηγέτης, όχι αρχηγός ή ακόμα χειρότερα γραμματέας. Γιατί οι αρχηγοί διατάζουν και δεν γουστάρουμε, και οι γραμματείς είναι για να κρατάνε τα πρακτικά και να τηρούν τους κανόνες. Δεν κάνουν για οράματα, γιατί δεν έχουν οι ίδιοι. Θυμάμαι το φοβερό τηλεοπτικό debate, αυτό το ανεκδιήγητο happening της δημοκρατίας, όπου ο Καρατζαφέρης έστελνε ραβασάκια στο Γιωργάκη, μετά το πέρας του οποίου αρχηγοί και γραμματέας έκαναν απίστευτες δηλώσεις. Την καλύτερη όμως όλων την έκανε η γραμματέας.” Δεν σχολιάζω. Πάω να δω ποδόσφαιρο’. Εκεί κατάντησε η Αριστερά. Στην αυτοακύρωση. και για τα δύσκολα τηλεοπτικά ματς, έχουν προσλάβει κι ένα θυληκο μπουλντόγκ να γαυγίζει δυνατά με άψογα ελληνικά. Πηγή έμπνευσης, πραγματικά!<br /><br />Θα μου πεις, όπως πολύ σύχνα λένε και οι ίδιοι, η Αριστερά δεν είναι κόμμα εξουσίας. Και με αυτό το σλόγκαν επαναπαύονται δικαιολογώντας την παντελή έλλειψη διάθεσης για εκσυγχονισμό και ανανέωση. Τι εννοούν δηλαδή; Ότι αυτά που πρεσβεύουν είναι για τη μειοψηφεία; για ένα λούμπεν προλεταριάτο; Το μαγαζάκι έχει περιορισμένες δυνατότητες; Άπαξ και αυξηθεί η προσέλευση που θα τους βάλουμε; Το κόμμα του λαού, δεν μπορεί να έχει το χαμηλότερο ποσοστό. Δεν γίνεται. Ή όλοι έγιναν κεφάλαιο και μίκρυνε ο λαός, ή το κόμμα του λαού δεν εκφράζει το λαό…<br /><br />Και στο ενδιάμεσο, στο διπλανό πιο trendy ελαφροαριστερό παράρτημα, ο νέος τραγουδιστής μαλώνει με το παλιό όνομα για τη θέση στη μαρκίζα. Με τόση λακ και ατσαλάκωτα μακό παιδιά, το πολύ πολύ να ρίξετε καμια γκόμενα ανυποψίαστη. Τον καπιταλισμό πάλι, δε νομίζω.<br /><br />Το πιο τσιτάτο αριστερό απόφθεγμα ήταν ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Πολύ φοβάμαι ότι πλέον και η Αριστερά κατεληξε το όπιο της Αριστεράς..<br /><br />Κι όσο για μένα, και για τόσους άλλους που στρίψαμε κατα δω υποψιασμένοι, να δω που θα παρκάρουμε τελικά…<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">antipoihsh</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-6865191783199140171?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-19985882041612042272020-08-21T21:28:00.002+03:002009-08-22T20:42:25.736+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.westernsafety.com/gemtor/gemtorpg29-tieoffdistance.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 316px; height: 290px;" src="http://www.westernsafety.com/gemtor/gemtorpg29-tieoffdistance.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);font-size:100%;" >Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ </span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div style="text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-style: italic;font-size:100%;" >21/8/09</span><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Καταρχήν</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">, να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Πρώτον</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">, επειδή η αριστερά δεν είναι σε γυάλα, αποκλεισμένη από την κοινωνία, εντός της βρίσκονται και έντιμοι και ανέντιμοι άνθρωποι. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Δεύτερον</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">, η αριστερά έχει ασκήσει και ασκεί εξουσία, και έχει διαχειριστεί δημόσιο χρήμα, που είναι δυνατόν να αποτελέσει πηγή διαφθοράς και ανεντιμότητας. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στην κυβέρνηση Τζανετάκη και την Οικουμενική, είκοσι χρόνια πριν, αλλά και στη δημοτική, στη νομαρχιακή, στην ιατρική και σε κάθε άλλη μικροεξουσία, της οποίας προΐστανται μέλη ή στελέχη της αριστεράς. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Τρίτον</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">, ορισμένοι πολιτικοί σχηματισμοί της αριστεράς είχαν και έχουν ιδιωτικές επιχειρήσεις οι οποίες λειτουργούν στην καπιταλιστική αγορά, συνάπτουν οικονομικές σχέσεις και με το δημόσιο τομέα και αξιοποιούν επιχειρηματικά δημόσιο χρήμα προς ίδιο κομματικό συμφέρον. Και όλα αυτά συνιστούν μια πραγματικότητα που δεν οδηγεί υποχρεωτικά σε ηθική διάβρωση και διαπλοκή αλλά αποτελούν αναγκαίους όρους γι αυτήν.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Απέναντι στην ενδεχόμενη ηθική διάβρωση θα πρέπει επίσης να είναι ξεκάθαρο ότι οι έντιμοι πολίτες οφείλουν να εγκαλούν δημόσια και να ελέγχουν τους ανέντιμους. Και αυτό αποτελεί χρέος τους ως πολιτών και όχι ως αριστερών. Επίσης, κάθε πολιτικός σχηματισμός της αριστεράς πρέπει να διεξάγει ένα διαρκή δημόσιο αγώνα στο εσωτερικό του ενάντια σε ενδεχόμενη ανεντιμότητα των μελών και των στελεχών του.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Ο αγώνας ενάντια στην ηθική διάβρωση είναι η βιτρίνα της αριστεράς είναι η συνεχής επιβεβαίωση της θέσης ότι η αριστερά δεν εντάσσεται στο καταρρέον πολιτικό σκηνικό, ότι δεν είναι ίδια με τους άλλους. </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Π. Κοροβέσης υιοθέτησε και αναπαρήγαγε μη διαψευσμένες καταγγελίες έγκριτων δημοσιογράφων, ή αστών κονδυλοφόρων αν προτιμάται, οι οποίες αναφέρουν ότι και η αριστερά ενέχεται στην υπόθεση Siemens. Οι καταγγελίες αναφέρονται στην περίοδο της οικουμενικής κυβέρνησης του Ξ. Ζολώτα, το 1990, τότε που ο ενιαίος ΣΥΝ είχε δύο αναπληρωτές υπουργούς. Το υποτιθέμενο γεγονός, σύμφωνα με τους δημοσιογράφους, είναι η παρέμβαση των τριών πολιτικών αρχηγών Κ. Μητσοτάκη, Α. Παπανδρέου, Χ. Φλωράκη, για την μη ακύρωση από την κυβέρνηση διεθνούς διαγωνισμού για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ που έβαινε υπέρ της Siemens, σε σύμπραξη με την Ιντρακόμ, με αντάλλαγμα τη χρηματοδότηση των ταμείων του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του Ενιαίου ΣΥΝ. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Έσφαλε όμως ο Π. Κοροβέσης!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Κατά πρώτον,</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> διότι θυμήθηκε ένα μήνα μετά την δημοσίευση των εν λόγω άρθρων στις εφημερίδες ότι η αριστερά οφείλει να ξεκαθαρίσει τη θέση της και να τα διαψεύσει. Και δεν είχε δικαίωμα λόγω της θέσης του, ως αριστερού πολίτη, ως δημοσιογράφου και ως βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να αργήσει τόσο να θέσει το ζήτημα στους συντρόφους του. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Δεύτερον,</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> διότι στη συνέντευξή του κάνει τον εξής απαράδεκτο συλλογισμό: εφόσον αυτοί που έπρεπε να διαψεύσουν τα δημοσιεύματα, δεν τα διέψευσαν τότε είναι ένοχοι, άρα και η αριστερά είναι συνένοχη με το δικομματισμό στο σκάνδαλο της Siemens. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι η σιωπή της αριστεράς αποτελεί κάποιου είδους τεκμήριο συνενοχής, δεν αρκεί για να πείσει όχι δικαστήριο, αλλά ούτε καν έναν εχέφρονα συνομιλητή. Να υπενθυμίσουμε στον Π. Κοροβέση ότι και η ανικανότητα δικαιολογεί την πλημμελή άσκηση καθηκόντων. Αν τώρα υπάρχει κάποιο άλλο στοιχείο, ως σοβαρός κατήγορος, ή δαίμων αυτοκριτικής της αριστεράς, οφείλει να το προσκομίσει ΑΜΕΣΑ - διαφορετικά, κινδυνεύει να γίνει απλός συκοφάντης. </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> Όμως, </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">με αφορμή το σφάλμα του Π. Κοροβέση αναπτύσσονται κάποια «κουκουέδικα» σύνδρομα, «εσωτερικού και εξωτερικού», που προκαλούν απέχθεια σε κάθε σκεπτόμενο αριστερό. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Πρώτον,</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> αποδίδονται στον Π. Κοροβέση ανύπαρκτες προθέσεις και του ασκείται κριτική για αυτές: ότι υπηρετεί το δικομματισμό ή ότι άθελά του θολώνει τα νερά στον λαό – που πιστεύει ότι το σκάνδαλο Siemens είναι δικομματικής φύσεως – δηλαδή, ότι είναι προβοκάτορας, ότι είναι τυφλωμένος και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κάνει επίθεση στο ΚΚΕ και στον ΣΥΝ, ότι παίζει εσωκομματικά παιχνίδια στον ΣΥΡΙΖΑ διακυβεύοντας την τιμή και την υπόληψη στελεχών και πολιτικών σχηματισμών και ότι δεν αφήνει τον ΣΥΡΙΖΑ να ανακάμψει. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Δεύτερον,</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> γίνεται προσπάθεια από μέρους στελεχών της ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ να αξιοποιηθεί το γεγονός ως επιχείρημα στην εσωτερική συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ, για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών συμφερόντων, και για την προσπάθεια διάσπασης του μοναδικού ενωτικού εγχειρήματος της αριστεράς. Στο πρόσωπο του Π. Κοροβέση οι Φαρισαίοι θέλουν να γίνουν πολιτικοί δήμιοι. </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Τρίτον,</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> θυμήθηκε ξαφνικά η ηγεσία του ΣΥΝ ότι το πρόβλημα θα πρέπει να λυθεί συλλογικά κι ότι υπάρχουν και όργανα του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία θα πρέπει να πάρουν θέση. Κι αυτά πομπωδώς και με δημόσιες ανακοινώσεις, όταν τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ απουσίαζαν γι αυτούς που ψήφιζαν διαφορετικά στη βουλή σε σχέση με την ευρωσυνθήκη, για αυτούς που υπονόμευαν προεκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ και δημόσια κατηγορούνται ότι κάλεσαν σε υπερψήφιση άλλου ψηφοδελτίου, γι αυτούς που έβγαιναν και βγαίνουν στα ΜΜΕ και λένε ό,τι τους κατέβει χρεώνοντας το ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικές θέσεις που δεν έχει, γι αυτούς που δημόσια προτείνουν την αναχώρηση για τις πράσινες παραλίες της διαπλοκής. Τέλος, σε ορισμένες αντιδράσεις, διαπιστώνουμε και μια προσπάθεια κεκαλυμμένης ηθικής σπίλωσης που αναφέρονται στον άνθρωπο Π. Κοροβέση και στη ζωή του. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Η ουσία κατά τη γνώμη μας είναι η εξής:</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> ο Π. Κοροβέσης είναι ένας άνθρωπος που πολλές φορές και σε δύσκολες συνθήκες, έχει αποδείξει το ήθος του και την ακεραιότητα του. Έχει αποδείξει ότι το μαράζι του είναι η αριστερά και η ενότητα της, ότι αγωνίζεται για ευγενή οράματα και υπηρετεί ιδανικά. Δεν έχει ούτε προσωπικά, ούτε μικροκομματικά κίνητρα αλλά ούτε και δεσμεύσεις που να τον κάνουν να βάλει σοβαρά ζητήματα κάτω από το χαλί. </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Απλώς, θεωρούμε ότι σε αυτή την περίπτωση έσφαλε και ελπίζουμε να δείξει τη γενναιότητα να παραδεχθεί το σφάλμα του για να προχωρήσουμε. Τα υπόλοιπα, περί παραιτήσεων, καρατομήσεων, οργάνων, απολογιών, αυτοκριτικής, δικών και καταδικών είναι για φθηνό λαϊκό θέατρο, πασοκικού τύπου, και για καθυστερημένα αριστερά εσωκομματικά ακροατήρια.</span><br /><br /></div><div style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0); text-align: right;">Βαλάντης Στεργίου<br />Νίκος Καρακώστας<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-1998588204161204227?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-63113917095004606692020-08-17T09:22:00.001+03:002009-08-17T09:42:57.967+03:00<a style="color: rgb(255, 102, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_BzfBC5s1ZE8/SoT4tgeeVtI/AAAAAAAAA9s/BasetXU1KuM/S187/guitarmarx2.gif.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 151px; height: 172px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_BzfBC5s1ZE8/SoT4tgeeVtI/AAAAAAAAA9s/BasetXU1KuM/S187/guitarmarx2.gif.png" alt="" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Π</span>ολιτική αγωνία και ώριμη </span><span style="font-weight: bold;">σκέψ</span><span style="font-weight: bold;">η </span>για το πως θα πρέπει να κινηθεί η αριστερά άμεσα για την ανασυγκρότηση της συναντήσαμε στο άρθρο του Γιάννη Σακελλαρίδη και του Aλέξη Χαρίτση με τίτλο «<a href="http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2009/08/blog-post_16.html">Συμβολή στο διάλογο για τον ΣΥΡΙΖΑ</a>» που αναρτήθηκε στο blog </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-style: italic;"><a href="http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/"><span>Αριστερή Στρουθοκάμηλος</span></a> (16/8/09). </span></span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Μ</span>ολονότι διαφωνούμε με κάποιες θέσεις του κειμένου</span>, ακολουθώντας την προτροπή των συγγραφέων κρατάμε τα ερωτήματα που θέτουν, και κάποιες από τις απαντήσεις, συμμεριζόμενοι την ανάγκη για συνεχή δημιουργικό διάλογο.</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;"><br /><br />Π</span>αραθέτουμε εδώ</span> ένα μικρό απόσπασμα από την κατάληξη του κειμένου το οποίο απηχεί και τις δικές μας ιδέες :</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br /><span style=";font-family:times new roman;font-size:100%;" >«</span></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:85%;" ><span style="font-family: 'Comic Sans MS';"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Ζητάμε να γίνει η σχετική συζήτηση με συναίσθηση της διαχρονικής ήττας της αριστεράς και, επομένως, της ανεπάρκειας κάθε ιστορικού ρεύματος, τάσης ή συνιστώσας. </span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 153, 0);" id="fullpost"><p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: 'Comic Sans MS';"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Ας έχουμε υπόψη μας ότι αυτή η συζήτηση αφήνει αδιάφορους τους «πολλούς» που δε βλέπουν την αριστερά να εκφράζει το «συμφέρον τους». </span></span></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: 'Comic Sans MS';"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Η παρατήρηση αυτή δεν απαξιώνει το διάλογο προς όφελος της «δράσης» (για την αριστερά αυτά τα δύο δεν μπορεί να βρίσκονται σε αντιθετική σχέση μεταξύ τους), αλλά αντιθέτως μας επιβάλλει να ψάξουμε θαρραλέα τις δικές μας αδυναμίες και να αναζητήσουμε με αυτοπεποίθηση μία αριστερά που θα υπερβαίνει και την ίδια της την παράδοση, εάν θέλουμε η αυτοαναφορική συρρίκνωση των τελευταίων δεκαετιών να αντικατασταθεί από μία όντως ανατρεπτική πορεία, με εμβέλεια πέραν του κόσμου που για λόγους καταβολών αναφέρεται στην αριστερά. </span></span></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; color: rgb(255, 153, 0);"><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:85%;" ><span style="font-family: 'Comic Sans MS';"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;">Ας μη δηλητηριαστεί όμως η συζήτηση από τις παρενέργειες της ήττας, όπως είναι η μετάθεση όλων των κοινωνικών αλλαγών σε ένα «πιο πρόσφορο» μέλλον, η αποφυγή σημαντικών ζητημάτων που απασχολούν τον κόσμο, η βερμπαλιστική επαναστατικότητα την ώρα που η κοινωνική μας παρέμβαση είναι τελείως αναντίστοιχη.</span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-family:times new roman;font-size:100%;" >»</span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify; color: rgb(255, 153, 0);"><br /></p></span><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);"><span id="fullpost"><p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: justify;"> 17/8/09</p></span></div><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);" id="fullpost"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-6311391709500460669?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-85237003134278936412020-08-11T21:37:00.000+03:002009-08-11T23:38:09.945+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SoHWAXBE0NI/AAAAAAAAAdY/oBI53zPN1tc/s1600-h/icompagni.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 315px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SoHWAXBE0NI/AAAAAAAAAdY/oBI53zPN1tc/s400/icompagni.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368807532469211346" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;font-size:85%;" ><span style="font-style: italic;">Αναδημοσίευση από την Αυγή</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span></div><div style="text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;" id="datePubID">(09/08/2009)</span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"> </span></span><br /></span></div><div style="text-align: right; color: rgb(255, 102, 0);"><br />Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ<br /></div><p style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Ν</span>α πώς οι λέξεις εκδικούνται το νόημα.</span> Από τη νεανική μου θητεία σε έναν από τους κομματικούς χώρους της αριστεράς, την πρώτη μεταπολιτευτική δεκαετία και λίγο μετά, συγκρατώ το ειδικό βάρος της λέξης «σύντροφοι». Τη χρησιμοποιούσαμε στην καθημερινότητά μας πολύ πιο συχνά απ’ όσο σήμερα ο μέσος νεοέλληνας χρησιμοποιεί το «μαλάκας» για να μιλήσει τρυφερά, σκληρά, αδιάφορα ή απλώς με κάποια χοντροκομμένη οικειότητα στους γύρω του. Αλλά η προσφώνηση «σύντροφε» δεν είχε την πολυποίκιλη απάθεια του «μαλάκα». Είχε μια φόρτιση, περιείχε έναν ισχυρό συμβολισμό που αφενός υπονοούσε την σκληρή περιπέτεια της αριστεράς στην Ελλάδα (οι «σύντροφοι» είχαν κάνει μαζί φυλακή, εξορία, είχαν υποστεί διώξεις ή είχαν χωρίσει δραματικά από άλλους «συντρόφους»). Και αφετέρου ήταν μια προβολή στο παρόν του γοητευτικού οράματος που μας έφερνε στην πολιτική περιπέτεια. Υπονοούσε την ουτοπία της κοινοκτημοσύνης – κι εδώ βοηθούσε η ετυμολογική ακρίβεια της ελληνικής λέξης: οι «σύντροφοι» συν-τρέφονται, μοιράζονται με δίκαιο τρόπο τ’ αγαθά που τους ανήκουν από κοινού ή δεν ανήκουν σε κανένα.</p> <p style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Μ</span>ε τον καιρό η λέξη υπέστη τη φθορά</span> που υποστήκαμε όλοι μας: μεγαλώσαμε, σκορπίσαμε στο ταξικό σύμπαν, καθείς κατέλαβε τον κοινωνικό προορισμό που είχε ή επεδίωξε. Η κουλτούρα της λέξης «σύντροφος» έκανε ένα παράξενο «σουξέ», πέτυχε μιαν απήχηση αντιστρόφως ανάλογη από τις πολιτικές επιδόσεις της αριστεράς. Μπήκε στην κομματική, πολιτική και επαγγελματική αργκό πολλών χώρων, αναρριχήθηκε στα ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας- βοηθούσης και της μακράς ΠΑΣΟΚικής διακυβέρνησης. Κι έτσι σήμερα σχεδόν όλοι είμαστε «σύντροφοι»…</p> <p style="color: rgb(255, 102, 0);">«Σύντροφο» αποκαλεί ο δεξιός υπουργός τον κολλητό του φαιοπράσινο δημοσιογράφο, «σύντροφοι» αποκαλούνται οι κατά συνθήκην ανταγωνιστές πολιτικοί των κομμάτων εξουσίας, «σύντροφο» αποκαλεί ο εργοδότης τον υπάλληλο όταν θέλει να του αποσπάσει τον υπερβάλλοντα ζήλο του ή απλώς να του ανακοινώσει την απόλυση. «Σύντροφοι» είναι και οι μικρομεσαίοι προμηθευτές του δημοσίου όταν κανονίζουν τις μικρές «Γιάλτες» στη διανομή έργων και προμηθειών. Να μην το υπερβάλλω κιόλας, δεν λέω ότι αλληλοαποκαλούνται «σύντροφοι» και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου ή της διοίκησης του ΣΕΒ στις συνεδριάσεις τους, αλλά θα έχετε αντιληφθεί κι εσείς αυτή την ευρύτητα στη χρήση της λέξης που περιλαμβάνει πια έναν σαρκασμό, έναν ευφημισμό γι’ αυτό που συμβόλιζε κάποτε: οι «σύντροφοι» συν-τρέφονται πάλι, αλλά εις βάρος των άλλων.</p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SoHWAqej4PI/AAAAAAAAAdg/TiGf3EQXl-4/s1600-h/compagni.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 258px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SoHWAqej4PI/AAAAAAAAAdg/TiGf3EQXl-4/s400/compagni.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5368807537693155570" border="0" /></a><p style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Δ</span>εν είναι ανεύθυνη η αριστερά γι’ αυτή τη στρέβλωση.</span> Άλλωστε, η λέξη απλώς ακολούθησε τους χρήστες της, όλους όσοι εξαργύρωσαν την «επαναστατική» τους εκπαίδευση με μιαν επαγγελματική, επιχειρηματική ή πολιτική δεξιότητα. Αλλά, αυτός ο ευφημισμός στη χρήση της λέξης, έχει μια προϊστορία στην ίδια την αριστερά που πολλοί από μας τους σημερινούς μεσήλικες της μεταπολίτευσης απωθούσαμε πάνω στον νεανικό ενθουσιασμό: «σύντροφοι» ήσαν κι οι ναύτες της Κροστάνδης πριν πέσουν από τα πυρά των Μπολσεβίκων, «σύντροφοι» κι όσοι στήθηκαν στο εδώλιο και μετά στο εκτελεστικό απόσπασμα ως προδότες της επανάστασης ή πράκτορες του εχθρού της σοσιαλιστικής πατρίδας, «σύντροφοι» κι όσοι στέλνονταν προ συμμόρφωση στην εξορία, σύντροφοι όσοι διαγράφονταν, «σύντροφοι» και οι πρωταγωνιστές ομάδων και ρευμάτων πριν οδηγήσουν τις αντιθέσεις τους στη διάσπαση. Μετά την απομάκρυνσιν εκ του κομματικού ταμείου, οι «σύντροφοι» γίνονταν απλώς κύριοι. Ή μαλάκες… Εν ολίγοις, και για να είμαστε ειλικρινείς, η λέξη «σύντροφοι» είχε ενσωματώσει τη διάσταση του αποκλεισμού των άλλων πολύ πριν λεηλατηθεί από τον «ταξικό εχθρό». Ήταν ένα είδος σαβουάρ βιβρ των διαγραφών και των προγραφών...</p> <p style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Ρ</span>ίχνοντας μια διαγώνια ματιά σ’ αυτό που αποκαλείται διάλογος για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ</span> (παρ’ ότι δεν είναι ό,τι πιο διασκεδαστικό μπορεί να κάνει κανείς κατακαλόκαιρο), ανατριχιάζω. Η λέξη «σύντροφοι» επαναλαμβάνεται με ανησυχητική συχνότητα. Η ιδιοτέλεια του αλληλοαποκλεισμού δεν κρύβεται. «Ευχαριστούμε τον σύντροφο τάδε για τις υπηρεσίες του, στο καλό και να μας γράφει». Ή, «ο σύντροφος δείνα τότε είπε το εξής, το οποίο τον καθιστά αποδιοπομπαίο». «Δεν είναι ζήτημα προσώπων οι αντιθέσεις μας, αλλά καλό είναι οι σύντροφοι τάδε και δείνα να μας αδειάζουν τη γωνιά». Όλοι αλληλοαποκαλούνται «σύντροφοι» και ταυτόχρονα δείχνουν την έξοδο. Εμπρός και δεξιά. Ή αριστερά, κατά περίπτωση…</p> <p style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Δ</span>ύσκολη, τελικά, η συνύπαρξη</span>. Στα λίγα χρόνια του πειράματος ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι οι άνθρωποι και οι ομάδες που τον συγκρότησαν δεν εκπαιδεύτηκαν στην κουλτούρα της σύνθεσης. Η παράδοση του αποκλεισμού αποδείχτηκε βαθύτερη. Δεν είναι βέβαια η ενότητα ούτε αυτοσκοπός ούτε αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Και δεν αφορά απλώς τη στέγαση αδέσποτων οραμάτων και ρευμάτων, αλλά τη φιλοξενία αναγκών της κοινωνίας. Πρωτίστως του κόσμου της εργασίας, της νεολαίας, της ανήσυχης διανόησης. Οι «σύντροφοι» έμελλε να συναντηθούν στο πιο ενδιαφέρον πολιτικό εγχείρημα της τελευταίας εικοσαετίας, όχι για να καλύψουν τα υπαρξιακά τους κενά και να αθροίσουν τις μηδαμινότητές τους, αλλά για να παραγάγουν μια νέα αριστερή πολιτική. Η ενότητα είναι ένας συμβιβασμός υπέρ της κοινωνίας και όχι υπόθεση κομματικής επιβίωσης.</p> <p style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Α</span>ν χαθεί η ευκαιρία αυτή, δεν είναι βέβαιο ότι θα δοθεί άλλη σύντομα.</span> Οι «σύντροφοι» θα αποστρατευτούν και η «συντροφία» θα απειληθεί με κοινοβουλευτική περιθωριοποίηση ή εξαφάνιση. Αυτοδικαίως το ΚΚΕ θα καταλάβει τα τελευταία εκατοστά του κενού. Αν και πιθανότατα το μεγαλύτερο μέρος του θα καταληφθεί εκ δεξιών. Απώλεια για την κοινωνία, αν και μην περιμένετε να πενθήσουν πολλοί γι’ αυτήν.</p> <p style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Π</span>ώς αλλιώς θα μπορούσε να συμβεί;</span> Αν ένα μικρό μέρος της ενέργειας που αναλώνουν οι «σύντροφοι» για τη νομή της μικροεξουσίας στην «συντροφία» διοχετευόταν στην παραγωγή πολιτικής, ίσως η κοινωνία έριχνε μια λοξή ματιά κατά δω. Ο κυριότερος αντίπαλος της αριστεράς είναι η πεποίθηση που εδραιώνεται στους πολίτες- όχι σαν επιδημία γρίπης, μα σαν καρκίνος- ότι δεν υπάρχει πολιτική πέρα από τον καπιταλισμό και τον δικομματισμό. Κι οι «σύντροφοι» δεν έχουν τίποτα πειστικό ν’ αντιτείνουν. Ή μήπως έχουν;</p><br /><span class="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-8523700313427893641?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-44811303919911466902020-08-04T07:48:00.002+03:002009-08-04T21:54:20.937+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SnfBaFGVWaI/AAAAAAAAAdA/fFdyaNgQAec/s1600-h/unidad.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SnfBaFGVWaI/AAAAAAAAAdA/fFdyaNgQAec/s320/unidad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5365970134824737186" border="0" /></a><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-style: italic;font-size:85%;" >αναδημοσίευση από την Αυγή<br /><br /></span></div><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Επειδή η ενότητα της αριστεράς έχει γίνει τον τελευταίο καιρό από πιπίλα και κόλπο έναντι των αριστερών και της κοινωνίας, μέχρι και ανέκδοτο για ορισμένους, επιθυμώ να μοιραστώ κάποιους προβληματισμούς μου, σκόρπιες σκέψεις, σε σχέση με το ζήτημα. </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει την παραδοχή της ήττας της αριστεράς να οικοδομήσει αυτό που διακήρυξε - δηλαδή, μια κοινωνία κοινωνικής και οικονομικής ισότητας, δημοκρατίας και αλληλεγγύης - ως το κοινό στοιχείο όλων των ρευμάτων και όλων των αποχρώσεων αυτής είτε κατέλαβαν την πολιτική εξουσία, είτε απέτυχαν να το υλοποιήσουν. </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει συνειδητοποίηση ότι η αποτυχία έχει βαθιές ρίζες τόσο σε θεωρητικές απόψεις όσο και σε νοοτροπίες που καλλιεργήθηκαν για χρόνια, και δεν είναι αποτέλεσμα ούτε της κακής συγκυρίας στην οποία επιχειρήθηκαν οι κοινωνικές αλλαγές, ούτε κάποιων κακών ηγετών που πρωτοστάτησαν και εξέτρεψαν τα κινήματα από τους αρχικούς τους στόχους, ούτε κάποιας εσφαλμένης ανάγνωσης των μαρξιστικών ευαγγελίων.</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει συνειδητοποίηση της αποξένωσης της αριστεράς, των οραμάτων της, των αναλύσεων της και των όποιων πολιτικών της σχεδίων από τον ρου της κοινωνίας. Συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι οι λαοί παγκοσμίως «γυρνούν την πλάτη» στην αριστερά. </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει παραδοχή της πολλαπλότητας στην έκφραση και στη δράση της σύγχρονης αριστεράς. Παραδοχή της ύπαρξης διαφορετικών ρευμάτων, που έχουν διαφορετικές απόψεις και προτάσεις, κάνουν διαφορετικές υποθέσεις, πειραματίζονται και ταυτόχρονα αναγνωρίζουν τη μερικότητα και την ισοτιμία τους.</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει δημόσιος πολιτικός και θεωρητικός διάλογος, κριτική, αυτοκριτική, αποτίμηση, για όσα έχουν λεχθεί, έχουν γραφεί έχει πράξει η αριστερά, ή σε όσα έχει αποτύχει. Δημόσιος πολιτικός και θεωρητικός διάλογος για όλα όσα θέλει να πράξει η αριστερά και για την καθημερινή στάση και συμπεριφορά των ανθρώπων της μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει να προσδιορίζεις μέσα στην πολλαπλότητα των αριστερών, χωρίς εκβιασμούς και ψηφοφορίες, νέους κοινούς τόπους, κοινές απόψεις και προτάσεις, κοινές υποθέσεις, κοινούς πειραματισμούς, κοινά συμπεράσματα που να αφορούν την κοινωνία και να αντιστοιχούν σε κοινωνικά ρεύματα και όχι σε περιθωριακές ενδοαριστερές αντεγκλήσεις.</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει μαζί με την κοινωνία, σημαίνει την προσπάθεια της αριστεράς να συνδεθεί ξανά με κομμάτια της κοινωνίας, με υπαρκτές κοινωνικές δυνάμεις που συγκροτούνται στη βάση συγκρούσεων και αντιθέσεων στο σύγχρονο καπιταλισμό. Σημαίνει την προσπάθεια της αριστεράς να εκπροσωπεί κάτι στην κοινωνία πέραν από μια παρακμασμένη πολιτική ταυτότητα. </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Ενότητα της αριστεράς σημαίνει παραδοχή ότι η νέα αριστερά, τα καινούργια οράματα, τα καινούργια πολιτικά σχέδια, οι νέοι αριστεροί δεν θα προέλθουν από παρθενογένεση. Το παλιό θα συνυπάρχει για μεγάλες ακόμα περιόδους με το όποιο καινούργιο. Θα υπάρχουν πισωγυρίσματα και κάθε μέρα αυτό που προβάλλει ως νέο θα αντιμάχεται τα απλήρωτα δάνεια και τις συνήθειες από το παρελθόν. Η πρόκληση είναι το παρελθόν να μετατραπεί σε θετικό περιεχόμενο του νέου βιβλίου της αριστεράς με τίτλο «τι δεν πρέπει να κάνουμε». </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br />Τέλος, οι «ενωτικοί» θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι δεν μπορούμε να συγκροτήσουμε τις σκόρπιες σκέψεις, τις επιθυμίες μας αν θέλετε, σε κάποιο πολιτικό σχέδιο για την αριστερά. Σήμερα, που το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητείται ή βρίσκεται σε κίνδυνο, η πεπατημένη της σεκταριστικής απομόνωσης και των φυγόκεντρων τάσεων ενισχύονται. Θέλω να ελπίζω ότι πρόκειται απλώς για ένα πισωγύρισμα και όχι για το τέλος του κόσμου της αριστεράς. Γιατί είτε η λοκομοτίβα της ενότητας θα προχωρήσει, είτε η αριστερά στην Ελλάδα θα ακολουθήσει τα χνάρια της ιταλικής αριστεράς. Και αυτό δεν το επιθυμεί κανείς.<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Βαλάντης Στεργίου</span><br /></div><div style="text-align: right;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">4/8//09</span><br /></div><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-4481130391991146690?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-40580778928059597492020-07-23T13:29:00.001+03:002009-07-23T13:36:37.078+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/Smg8UFmz4xI/AAAAAAAAAbw/Qc3wdH2e6Rc/s1600-h/swine_flu_i_5_sign.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 226px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/Smg8UFmz4xI/AAAAAAAAAbw/Qc3wdH2e6Rc/s320/swine_flu_i_5_sign.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361601672184587026" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ (23/7)</span><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;"><br /></span></div><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:180%;" >Η</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> γρίπη έχει γίνει το κεντρικό θέμα των ημερών. Από Σεπτέμβρη ένας στους δύο ή ένας στους τρεις θα νοσήσουν. Τα εμβόλια δεν φθάνουν ή δεν είναι κατάλληλα για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Τα σχολεία δεν είναι βέβαιο ότι θα ανοίξουν. Τα νοσοκομεία και το νοσηλευτικό προσωπικό μπορεί να μην είναι επαρκούν και η πρωτοβάθμια περίθαλψη είναι ανύπαρκτη. Μετριοπαθή και άσχημα σενάρια … Με λίγα λόγια, ενδεχομένως να βρισκόμαστε μπροστά σε ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:180%;" >Κ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">αι η αριστερά; Ούτε για δείγμα! Δεν ασχολείται με το θέμα, όπως δεν ασχολείται και με τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Ίσως να την έχει στημένη σε καμιά γωνία για να διαπιστώσει τις δυσκολίες της κατάστασης, για να καταγγείλει την ανεπάρκεια του συστήματος υγείας και της κυβερνητικής πολιτικής. Λόγια δηλαδή, που θα συντονιστούν με την δυσαρέσκεια των πολιτών για να τους οδηγήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση. Να κατανοήσουν το αδιέξοδο και να ζητήσουν … «σοσιαλισμό».</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:180%;" >Κ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">άποια προσπάθεια κοινωνικής προσφοράς; Κάποια ένδειξη ότι η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι λόγια παχιά, αλλά μπορεί να είναι και οργανωμένη καθημερινή δράση που να συνδέει τη γνώση των ιατρικών σχολών, την κλινική εμπειρία των νοσοκομειακών γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού, την καθημερινότητα των αριστερών πολιτών στη γειτονιά; Κάποια δράση που να αναδεικνύει τις δυνατότητες της πρωτοβάθμιας υγείας και όχι μόνο την πασιφανή έλλειψή της; Κάποια δράση που να φτιάχνει κοινωνικούς δεσμούς, που να πλήττει στην ρίζα του τον πανικό και την απογοήτευση που αναπτύσσεται στην κοινωνία και να δημιουργεί ελπίδα μέσα από τη δράση των πολιτών;</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:180%;" >Α</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ν δεν σκέφτεσαι, δεν ερευνάς, δεν παίρνεις θέση και δεν δρας σε σχέση με ό,τι απασχολεί ή ενδέχεται να απασχολήσει το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, τότε έχεις πάρει διαζύγιο με την πολιτική. Και ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο μετά τις ευρωεκλογές βάζει κάθε μέρα την υπογραφή του σε αυτό το διαζύγιο. Επιχειρεί να οργανώσει τον εσωκομματικό του καυγά με τον καλύτερο τρόπο ώστε το διαζύγιο με την πολιτική να βγει συναινετικό, απ’ όλες τις πτέρυγες, τα ρεύματα, τα κύματα και τις συνιστώσες. Η αριστερά, αντί να επιχειρεί την οργανωτική ανασυγκρότηση για να δείξει ότι είναι μια από τα ίδια με τους άλλους πολιτικούς χώρους, ας οργανώσει τη διαφορά της.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:180%;" >Α</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ν έχει διαφορές που να περπατάνε στη ζωή …</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:100%;" >Υ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">.Γ.</span><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:180%;" >Δ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">εν είμαι ούτε επιδημιολόγος, ούτε μελλοντολόγος για να μπορώ να προβλέψω την έκταση του προβλήματος της γρίπης, αλλά δεν μπορώ να είμαι και αδιάφορος ή να θεωρώ αποπροσανατολιστική τη συζήτηση. Οι ειδήμονες ας εκτιμήσουν αν υπάρχει ανάγκη δράσης και παρέμβασης σε αυτό το πεδίο.</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;">Βαλάντης Στεργίου</span><br /></div><br /><span class="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-4058077892805959749?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-23875593878126934702020-07-20T11:06:00.004+03:002009-07-22T11:09:59.477+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=11808896&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=600&amp;h="><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 298px; height: 214px;" src="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=11808896&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=600&amp;h=" alt="" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:180%;">Α</span>υτό που έλειπε από την πανελλαδική σύσκεψη του </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">συριζα </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">ήταν για άλλη μια φορά η πολιτική συζήτηση. Μια απάντηση στο «τι θέλουμε να κάνουμε» που να καταλήγει και στο </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">«</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">πως θα το κάνουμε</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">».</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> Όσες φορές ετέθη το πολιτικό ζήτημα, είτε χρησιμοποιήθηκε ως άλλοθι για να μην πούμε τίποτα και να κάνουμε φθηνό συνδικαλισμό, είτε οδήγησε σε άνευρους παράλληλους μονολόγους για τις μεταφυσικές επιθυμίες της αριστεράς.. Ούτε καν ο εκλογικός απολογισμός δεν περιλάμβανε ένα πολιτικό ξεκαθάρισμα σε σχέση με το «τι θέλαμε να πετύχουμε» και «σε τι αποτύχαμε». </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br /><span style="font-size:180%;">Η</span> αυτονόμηση του οργανωτικού από το πολιτικό κατέστησε τη σύσκεψη πεδίο σύγκρουσης ρευμάτων και μηχανισμών που πρόβαλαν την ηγεμονική τους διάθεση, αλληλο-καταγγέλλονταν, αμύνονταν της υποκειμενικότητας τους, απειλούσαν με αποχώρηση ή έδιναν μάχες ενάντια στις κομματικές γραφειοκρατίες. Το μόνο αποτέλεσμα που δημιουργεί αυτή η κατάσταση είναι φθορά, διαρκή και συνεχή φθορά ως την εξαφάνιση. </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">Η αριστερά απέδειξε για άλλη μια φορά ότι το προσφιλές σπορ της, αυτό που ξέρει να κάνει καλά, είναι να διασπάται και όχι να ενώνεται. Άλλωστε σε αυτό επί χρόνια κάνει πρωταθλητισμό, με πάρα πολύ εσωκομματικό ντόπινγκ.</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br /><span style="font-size:180%;">Η</span> πανελλαδική σύσκεψη δεν αντανακλούσε ούτε κατ’ ελάχιστο τις ανησυχίες και τα προβλήματα του «λαού» του </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">συριζα</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">. Ο αριστερός κόσμος που κοίταξε την αριστερά ή απλώς την ψήφισε, ή που ταλαντεύθηκε για το αν θα την ψηφίσει και πήγε τελικά σε κάποια παραλία, ένας κόσμος που ούτε θέλει να οργανωθεί, ούτε θέλει, καταρχήν, να κάνει αγώνες, ένας κόσμος που απλώς θέλει να </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">αναθέσει </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">την έκφραση του στην αριστερά – αυτός ο κόσμος δεν αποτέλεσε μέρος των προβληματισμών της σύσκεψης. Άλλωστε σε αυτόν τον κόσμο ο συριζα έχει αποφασίσει τι θέλει να πει μετά τις εκλογές: «εμείς ως συνήθως τρωγόμαστε, όχι για σένα, αλλά για μας τους ίδιους, εσύ τώρα δεν μας ενδιαφέρεις εκτός κι αν μπορείς να λάβεις μέρος στον καυγά. Τώρα πήγαινε αλλού και όταν θα μπορέσουμε θα ζητήσουμε ξανά την ψήφο σου». </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br /><span style="font-size:180%;">Κ</span>αι τώρα τι; Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση το μόνο που μπορεί να συμβεί είναι η παρακμή του </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">συριζα </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">μέχρι την πολιτική του περιθωριοποίηση στις επόμενες εκλογές, που θα μπει η ταφόπλακα. Κανείς δεν φαίνεται να θέλει και να μπορεί να ξεφύγει από τη φθορά, είτε γιατί θα γίνει ξανά εξωκοινοβουλευτική δύναμη, και αυτό αφορά όλους, είτε γιατί θα χάσει την κεντρική πολιτική απεύθυνση και την επαφή με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, είτε γιατί θα έχει σοβαρά εσωκομματικά προβλήματα. </span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br /><span style="font-size:180%;">Υ</span>πάρχει λύση; Ίσως ένα συνειδητό βήμα πίσω να περισώσει κάπως την κατάσταση. Ένα συνειδητό βήμα πίσω για να μην γίνουν πολλά βήματα πίσω στην περίοδο της παρακμής που έχει ξεκινήσει. Να αποδεχθεί ο </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">συριζα </span><span style="color: rgb(255, 102, 0);">αυτό που δεν θέλει, την ελάχιστη κοινή βάση. Δηλαδή, ότι αποτελεί <span style="font-style: italic;">ισότιμη πολιτική συμμαχία αυτόνομων συνιστωσών</span> που κινούνται μαζί όπου μπορούν να συμφωνήσουν, με κριτήριο την πολιτική παρέμβαση στην κοινωνία που βρίσκεται στο φως του ήλιου, έξω από τα υπόγεια των κομματικών γραφείων. Ούτε πρωτότυπο εγχείρημα, ούτε άλλους βερμπαλιστικούς βαυκαλισμούς! Μάλιστα, και αυτό ακόμα δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει με σχέδιο, κανείς δεν μπορεί να ξέρει σήμερα ποιο θα είναι το επόμενο βήμα μετά από αυτό το πρώτο βήμα συμβιβασμού. Κανείς δεν φαίνεται ικανός για να εκπονήσει ένα τέτοιο σχέδιο.</span> <span style="color: rgb(255, 102, 0);"><br /><br /><span style="font-size:180%;">Κ</span>αι οι ανέντακτοι; Ο κοινωνικός <span style="font-weight: bold;">συριζα</span>; Θα πρέπει να παραμείνουμε ανέντακτοι. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό είναι <span style="font-style: italic;">το επίπεδο ωριμότητας της αριστεράς σήμερα</span>. Θα πρέπει να αρκεστούμε στον ρόλο του παρατηρητή, ίσως του ψηφοφόρου, αυτού που λέει μια γνώμη δημόσια, αλλά ταυτόχρονα είναι<a href="http://noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com/2009/07/normal-0-false-false-false.html"> ξένος </a>προς τις διαδικασίες του εγχειρήματος.<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-size:180%;">Μ</span>έχρι να αλλάξουν τα πράγματα, αν αλλάξουν…<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 102, 0);">20/7/2009</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-2387559387812693470?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-31309702530630135252020-07-17T01:45:00.001+03:002009-07-20T11:20:57.958+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.artistaday.com/wp-content/uploads/lilymaemartin_42324234.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 199px; height: 168px;" src="http://www.artistaday.com/wp-content/uploads/lilymaemartin_42324234.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-size:180%;" >Σ</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);font-size:100%;" ><span style="font-style: italic;">την πολιτική </span></span><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-size:100%;" >όπως και γενικά στις σχέσεις των ανθρώπων υπάρχουν ορισμένα ιστορικά παράθυρα. Πρόκειται γενικά για σύντομες περιόδους που οι καταστάσεις "σε πάνε", "σε θέλουν". Ιδιαιτέρως αν προηγουμένως είσαι σε τέλμα, σε αυτές τις περιόδους φαίνεται ως εάν τα πράγματα να κινούνται από μόνα τους, με τον αέρα του νέου έρωτα...</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-size:100%;" ><span style="font-size:180%;">Σ</span>ε αυτά λοιπόν τα ιστορικά παράθυρα μπορεί κανείς να συμπεριφερθεί με δύο τρόπους: είτε να νομίζει, παρασυρμένος από την ψυσική ευφορία, ότι επειδή </span><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-size:100%;" >σήμερα </span><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;font-size:100%;" >τα πράγματα κινούνται , αυτό θα συνεχίσει να συμβαίνει εσαεί, ό,τι και να κάνει, ξεχνώντας την προηγούμενη βαλτώδη κατάστασή του, νομίζοντας ότι έχει εγκαταλείψει τον κακό του εαυτό. Είτε, δείχνοντας στοιχειώδη αυτογνωσία, ζυγιάζοντας τις υποκειμενικές του αδυναμίες, να προσπαθήσει να κάνει ό,τι καλύτερο για να αλλάξει ο ίδιος. Να δείξει με τη συμπεριφορά του ότι έμαθε δυο πράγματα από την στειρότητα της προηγούμενης περιόδου ότι επιχειρεί κάτι νέο, ότι σε αυτή τη σχέση, την πολιτική, την ερωτική ή τη φιλική, θα είναι διαφορετικός.<br /><br /><span style="font-size:180%;">Α</span>ν κανείς επιλέξει τον πρώτο δρόμο, το μόνο που έχει να κερδίσει είναι απογοήτευση, ματαίωση προσδοκιών, εγκατάλειψη ή παραίτηση, και επιστροφή σε βαθύτερο τέλμα, όταν το ιστορικό παράθυρο κλείσει.<br /><br /><span style="font-size:180%;">Α</span>ντιθέτως, αν επιλέξει τον δεύτερο δρόμο, ίσως να καταφέρει κάτι καλύτερο, ίσως να αλλάξει ο ίδιος και να γίνει πιο ελκτικός για τον σύντροφο του. Και στην πολιτική ο σύντροφος σου δεν είναι μόνο ο πολιτικά συγγενής, εν δυνάμει είναι κυρίως ένα κομμάτι της κοινωνίας.<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-size:180%;">Σ</span>ήμερα για την αριστερά το ιστορικό παράθυρο κλείνει, αν δεν έκλεισε ήδη, και</span> θα πρέπει να κάνει ταμείο. Μέχρι που έφθασε, πόσο προχώρησε με την υπόθεση της ενότητάς της, πόσο άλλαξε κομμάτια του εαυτού της και της συμπεριφοράς των σπαραγμάτων της, πόσο κατάφερε να συνδεθεί με κομμάτια της κοινωνίας που κοίταζαν προς το μέρος της;<br /><br /><br /></span><span style="font-size:100%;"><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 102, 0); font-style: italic;">17 / 7 /09</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-3130970253063013525?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-50259993347614319882010-04-08T19:33:00.003+03:002010-04-08T19:37:35.622+03:00Αναπαράγουμε μια συλλογή πρωτότυπων κειμένων του ιταλικού '68 μεταφρασμένων στα αγγλικά και δημοσιευμένων στο περιοδικό Radical America<br /><object style="width: 600px; height: 495px;"><param name="movie" value="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf?mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Fdark%2Flayout.xml&amp;showFlipBtn=true&amp;documentId=100408161219-f4577b80b4be49c68fe4c6a1fccfc869&amp;docName=1125403419845177&amp;username=ondaanomala.gr&amp;loadingInfoText=Radical%20America%20vol.7%20no2%201973&amp;et=1270743657511&amp;er=30"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="menu" value="false"><embed src="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" menu="false" style="width: 600px; height: 495px;" flashvars="mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Fdark%2Flayout.xml&amp;showFlipBtn=true&amp;documentId=100408161219-f4577b80b4be49c68fe4c6a1fccfc869&amp;docName=1125403419845177&amp;username=ondaanomala.gr&amp;loadingInfoText=Radical%20America%20vol.7%20no2%201973&amp;et=1270743657511&amp;er=30"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-5025999334761431988?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-15855448345556130262009-09-02T15:42:00.003+03:002009-09-02T15:53:12.608+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.uniriot.org/uniriotII/images/stories/scuola.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 150px;" src="http://www.uniriot.org/uniriotII/images/stories/scuola.jpg" alt="" border="0" /></a>Οι κινητοποιήσεις των καθηγητών που έμειναν χωρίς ανάθεση από την υπουργό παιδείας Μαρία Στέλλα Τζελμίνι εξαπλώνεται σε όλη την Ιταλία. Η κινητοποίηση των επισφαλώς εργαζόμενων καθηγητών του σχολείου, που έμειναν χωρίς έδρα διδασκαλίας από τη μεταρρύθμιση που επαναφέρει τον μοναδικό δάσκαλο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση ξεκίνησε από το Μπενεβέντο. Μερικές μέρες πριν οι επισφαλείς καθηγητές οχυρώθηκαν στη στέγη του περιφερειακού γραφείου εκπαίδευσης για να υπερασπιστούν τις θέσεις εργασίας τους, ακολουθώντας τα ίχνη των εργατικών κινητοποιήσεων του Αυγούστου, στην Innse και στη Lasme.<br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/w7Meob843Pg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/w7Meob843Pg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><span class="fullpost"><br /><br />Στην Καμπάνια εξερράγη η οργή της επισφάλειας με συγκρούσεις στο Σαλέρνο, στην προσπάθεια κατάληψης του εκεί περιφερειακού γραφείου εκπαίδευσης, και κατόπιν στη Νάπολι όπου καταγράφηκαν στιγμές έντασης για δύο συνεχείς μέρες λόγω της αποφασιστικότητας που επέδειξαν οι καθηγητές που οχυρώθηκαν στην πρώην διεύθυνση σπουδών. Σε όλη την Ιταλία εξαπλώνεται η κινητοποίηση από το Νότο ως το Βορρά. Στην Καμπάνια καταγράφεται μία από τις δυσκολότερες καταστάσεις με 8000 απολύσεις και με υψηλότατο ποσοστό καθηγητών που εξαναγκάζονται να ζητήσουν μετάθεση στα σχολεία του Βορρά τροφοδοτώντας την εσωτερική μεταναστευτική ροή στη χώρα.<br /><br />Πολλοί καθηγητές του Νότου, όπου καταγράφεται ο υψηλότερος αριθμός περικοπών εξαιτίας επίσης και του ανεπιτυχούς υπολογισμού της σχολικής διαρροής ως παράγοντα αξιολόγησης στο σχηματισμό των τάξεων, καταφέρνουν να παίρνουν ανάθεση μόνο στους δήμους του Βορρά, όπου οι καθηγητές της περιοχής μένουν χωρίς έδρα.<br /><br />Πάνω από 57000 σε όλη την Ιταλία οι καθηγητές που κινδυνεύει η θέση τους, και οι κινητοποιήσεις από το Μιλάνο ως τη Ρώμη τροφοδοτούνται καθημερινά. Στη Ρώμη οι καθηγητές εμφανίστηκαν με τα σώβρακα, στο Μιλάνο αλυσοδέθηκαν στη διεύθυνση σπουδών, στο Τορίνο έγινε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά στο περιφερειακό γραφείο εκπαίδευσης, όπως και στη Βενετία, ενώ στο Παλέρμο οι επισφαλείς καθηγητές έφτιαξαν μόνιμη έδρα της επιτροπής τους.<br /><br />Εν τω μεταξύ για την 23ηΟκτωβρίου προκηρύχθηκε από τα συνδικάτα βάσης η πρώτη απεργία για την κατηγορία, όμως μέχρι εκείνη την ημερομηνία οι αυθόρμητες κινητοποιήσεις των επισφαλώς εργαζόμενων αντιπροσωπεύουν τη βασική γραμμή αγώνα.<br /><br /></span><div style="text-align: right;">πηγή: UNIRIOT 2/9/09<br /><br /></div><span class="fullpost"><a href="http://www.repubblica.it/2006/05/gallerie/cronaca/proteste-insegnanti/1.html">Πατήστε εδώ για να δείτε φωτογραφίες από τις κινητοποιήσεις </a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-1585544834555613026?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-36586128927836480392009-08-11T23:40:00.005+03:002009-08-12T00:02:44.585+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=11938537&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=380&amp;h=500"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 380px; height: 246px;" src="http://images.tanea.gr/assetservice/Image.ashx?c=11938537&amp;r=0&amp;p=0&amp;t=0&amp;q=100&amp;v=1&amp;s=1&amp;w=380&amp;h=500" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;">των Κώστα Ανδριανόπουλου, Γιάννη Τσούτσια<br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;"><br />αναδημοσίευση από ΑΡΙΣΤΕΡΑ! - τ.272, </span><br /><span style="font-style: italic;">31/07/2009</span><br /></span></div><br /><span style="font-weight: bold;">Οι ευρωεκλογές</span><br /><br />Οι ευρωεκλογές κατέγραψαν:<br /><br /><ul><li>Τη συνεχιζόμενη αποστασιοποίηση της κοινωνίας από τη νεοφιλελεύθερη διαχείριση. Αποστασιοποίηση χαμηλής έντασης μεν, αλλά και μεγάλης έκτασης που αφορούσε στο σύνολο των πολιτών. (Έτσι, η κοινωνική δυναμική δεν είναι τουλάχιστον αρνητική για το μαζικό κίνημα.)</li></ul> <ul><li> Την απορριπτική κριτική απέναντι στο πολιτικό σύστημα, τόσο συνολικά –ως προς την αρχιτεκτονική του–, όσο και προς κάθε κόμμα ξεχωριστά και κατ’ αναλογία. Απόρριψη που αποκτά μεγαλύτερη σημασία, καθώς το αμέσως προηγούμενο διάστημα, η μαζική αμφισβήτηση προσέβλεπε σε κοινωνική ανασύνταξη μέσα από μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό. (Έτσι, τα καθήκοντα της Αριστεράς απέναντι στο πολιτικό σύστημα και τον εαυτό της διαγράφονται επιτακτικά. Παράλληλα όμως έκλεισε ένας πρώτος κύκλος όπου η Αριστερά απέτυχε και στα δύο.)</li></ul> <ul><li> Την παντοειδή πολιτική ρευστότητα που διαπιστώνεται στην πολύμορφη απαγκίστρωση της αμφισβήτησης από τις συστημικές ανασχέσεις. (Έτσι, ο δρόμος για κεντρικές πολιτικές πρωτοβουλίες παραμένει κατ’ αρχήν ανοιχτός.)</li></ul><br /><span class="fullpost"><br /><span style="font-weight: bold;">Και ο ΣΥΡΙΖΑ</span><br /><br />Το κακό εκλογικό αποτέλεσμα μετάτρεψε την υπόγεια κρίση του ΣΥΡΙΖΑ σε ανοιχτή. Στο προηγούμενο διάστημα η δημοσκοπική "φουσκονεριά" παρήγαγε ισορροπίες ανάμεσα στους φορείς των αντιθέσεων, επιτρέποντας τις χωριστές τους ελπίδες. Κυρίως όμως διόγκωσε την αμεριμνησία απέναντι στο στρατηγικό πλαίσιο της αριστερής ανεπάρκειας. Με τις εκλογές κατεδαφίστηκαν οι ισορροπίες και άνοιξε η τριγωνική σύγκρουση Αλαβάνου, Τσίπρα και "ανανεωτικών", που καταγράφηκε ως διαμάχη υποκειμένων και όχι πολιτικών, προς γενική ζημία, αλλά ακόμα περισσότερο προς ζημία της στάσης Αλαβάνου που προσδοκούσε πολιτικοποίηση των παραμέτρων του προβλήματος.<br /><br />Αξίζει εδώ να σταθεί κανείς στη διακινούμενη άποψη ότι "το εκλογικό αποτέλεσμα δεν ήταν τόσο κακό, όσο η διαχείρισή του". Η θέση αυτή που υποστηρίζει το μεγαλομανιακό πως τα πάντα είναι διαχειρίσιμα (ιδιοσυστασιακό της αντίληψης που έχει η ηγεσία του ΣΥΝ για την πολιτική), παρακάμπτει υποκριτικά την πολυδιάστατη κρίση για να αποφύγει στη συνέχεια τις <span style="font-weight: bold;">μεγάλες αναδιατάξεις</span> στις οποίες εγκαλεί το εκλογικό αποτέλεσμα. Μέσα από αυτά και άλλα, καλλιεργείται τελικά η πίστη σ’ ένα μοντέλο οργάνωσης, το οποίο βρίσκεται σε δυναμική ισορροπία μέσα από τριβές και αντεγκλήσεις, που κάποιες στιγμές παροξύνονται, ωστόσο έχει πάντα τη δυνατότητα αυτορρύθμισης, αγνοώντας τόσο τα όρια ενός τέτοιου μοντέλου, όσο και το ότι η ισορροπία αποκαθίσταται μόνο από αντίστοιχες παρεμβάσεις.<br /><br />Στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ, οι περισσότεροι ερμηνεύουν την εκλογική αποτυχία μέσα από τους τακτικούς όρους διεξαγωγής της προεκλογικής καμπάνιας (προσωπικές πολιτικές, αυτοκαταστροφικές νοοτροπίες, χειροτεχνισμοί, έπαρση, ανικανότητα, ξεχωριστές επιδιώξεις κ.λπ.). Καλλιεργείται έτσι η αυταπάτη πως το αποτέλεσμα είναι αντιστρέψιμο, αρκεί να γίνουν τα κατάλληλα συμμαζέματα. Όμως η κάμψη του ΣΥΝ εκτείνεται πέραν αυτών των ορίων και παραπέμπει στην ουσία του εγχειρήματος.<br /><br />Στις ευρωεκλογές, η κοινωνική βάση επέκρινε όχι μόνον τα επιμέρους, αλλά τη συνολική πολιτική παρουσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου που χειρίστηκε την αύξηση της πολιτικής του επιρροής.<br /><br />Είναι πλέον φανερό πως<span style="font-weight: bold;"> απαιτούνται ευρύτερες αναπροσαρμογές</span>, η έκταση των οποίων αγγίζει τις ιδεολογικοθεωρητικές ορίζουσες του εγχειρήματος, περιλαμβάνει αλλαγές στις πολιτικοαξιακές ιεραρχήσεις και σίγουρα εκτεταμένες μεταβολές στα οργανωτικολειτουργικά της καθημερινότητας.<br /><br />Η κρίση είναι πάντα ευκαιρία για συμπεράσματα και επαναπροσδιορισμούς. Αρκεί βεβαίως να τη δει κανείς ως τέτοια.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τα πεδία της ανασύνταξης</span><br /><br />1) Πρωτίστως <span style="font-weight: bold;">χρειάζεται μια άλλη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνική αμφισβήτηση.</span> Τεκμηριωμένη, θεωρητικά και πολιτικά. Πρέπει να εγκαταλειφθούν κληροδοτημένα εργαλεία κοινωνικοπολιτικής ανάλυσης ώστε να γίνει αποδεκτό ότι η κοινωνική αμφισβήτηση είναι στρατηγικός παράγοντας (πρωταρχικός, θεμελιωτικός, διαρκώς αναπαραγόμενος) διαμόρφωσης της Αριστεράς.<br /><br />Η οικοδόμηση της αναγεννημένης Αριστεράς βασίζεται λιγότερο στ’ αφομοιωμένα, τα "σωστά" και περισσότερο στις διαδικασίες του κινήματος αμφισβήτησης.<br /><br />Η ίδια η αμφισβήτηση εγκαλεί στην επαναξιολόγησή της. Επιβάλλει να δεις την έκτασή της. Δεν είναι μόνο οι μαχητικές εκδηλώσεις. Αλλά και το ρεύμα αποχής. Η συνεχής απαίτηση ανασυγκρότησης μέσα από κάθε ευκαιρία. Η προσδοκία αλλαγών. Η μεταστροφή της κοινής γνώμης. Σε υποχρεώνει να τη δεις συνολικά. Να βρεις αυτό που την ενοποιεί. Ν’ ανταποκριθείς στην ανάγκη της για έκφραση.<br /><br />Ταυτόχρονα, πρέπει να εγκαταλειφθεί το μοντέλο πολιτικής που εστιάζει στην επινόηση πλατφόρμας, ικανής να προδιαγράφει τη διέξοδο, περιορίζοντας έτσι τη μεν πολιτική σε μηχανισμό αναπαραγωγής της πλατφόρμας, τις δε "μάζες" σε υποστηριχτή, διατασσόμενο στις ανάλογες μετωπικές θέσεις. (Μοντέλο ποικιλοτρόπως παρόν στις ηγετικές πρακτικές του ΣΥΝ).<br /><br />2) <span style="font-weight: bold;">Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ μπάζει από παντού.</span> Πρέπει να ξαναϊδωθεί. Ανεπαρκής στο ίδιο της το έδαφος αδυνατεί να προσδώσει ταυτότητα στο όλο εγχείρημα. Στριμωγμένη ανάμεσα στην αφοριστική απορριπτικότητα και την ενσωματωτική λογική των θετικών προτάσεων, ταυτίζεται με τη διατύπωση μετέωρων "θέσεων". Οι θέσεις όμως γίνονται πολιτική, μόνον όταν μπορούν να οργανώσουν και εμπνεύσουν αντίστοιχες πρακτικές.<br /><br />Ενδεικτικός των μεγάλων πολιτικών αδυναμιών του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο κίνδυνος της κεντροαριστερής στροφής. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που γνωρίζοντας τον ετεροπροσδιορισμό του ΣΥΡΙΖΑ, πολλαπλασιάζουν τις εκκλήσεις για ρήξεις και οξύνουν την αντικεντροαριστερή ορολογία, χωρίς όμως να μεταβάλουν τα εσωτερικά ιδεολογικοπολιτικά στοιχεία που καθορίζουν την ουσία της.<br /><br />Παρομοίως ενδεικτική είναι και η αποτυχία της αριστερής παρέμβασης στο ζήτημα της οικονομικής κρίσης. Ενδεικτική, όχι τόσο για τις επιφανειακές προσεγγίσεις της, όσο για το ναυάγιο της λογικής των ευκαιριακών παρεμβάσεων στο κενό που επιφέρουν τα αδιέξοδα της συστημικής διαχείρισης.<br /><br />Χαρακτηριστικότερο όμως όλων είναι ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε το δημοσκοπικό 18%. Δηλαδή απλώς σαν ευκαιρία να γίνουν και να ειπωθούν πιο αποφασιστικά τα ίδια πράγματα. Άντε και με ολίγη επιπλέον προγραμματική διαμόρφωση. Δεν συνειδητοποιήθηκε ούτε τότε, ούτε και τώρα, ότι η αποπεριθωριοποίηση εγκαλούσε τον ΣΥΡΙΖΑ σε ριζικά διαφορετικό ρόλο.<br /><br />Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να διαμορφώσει <span style="font-weight: bold;">αντιπολιτευτική πρόταση στοιχειώδους συνέπειας</span> <span style="font-weight: bold;">και προοπτικής</span>. Να αρθρώσει δηλαδή, οργανωμένη αντίθεση και μαζική αντίσταση απέναντι στις αιχμές της κυρίαρχης πολιτικής.<br /><br />3) Το σκηνικό της σύγκρουσης γύρω από το άμεσο μέλλον:<br /><br />Οι ανανεωτικοί επιδιώκουν πολιτικοποίηση της εσωκομματικής αναμέτρησης μέσα από τέσσερις άξονες: Φιλοπασοκική στροφή, Ευρωπαϊσμός, Αντίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ και σε πρωτοβουλίες βάσης, "Είναι άχρηστοι και οι δύο" (Τσίπρας-Αλαβάνος). Από αυτά, μόνον το σύνθημα για <span style="font-weight: bold;">αριστερό ευρωπαϊσμό</span> είχε απήχηση έξω από τα όρια του συσχετισμού τους, συνδεμένο αφενός με την απαίτηση του κόσμου του ΣΥΝ για πολιτική ταυτότητα, έστω και ψευδεπίγραφη, και αφετέρου με τις μνήμες του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος και τη συμβολή του τελευταίου στο κομμουνιστικό κίνημα μιας άλλης εποχής. Επί της ουσίας, καθώς τα μεγαλεπήβολα σχέδια ευρωπαϊκής ενοποίησης εκλείπουν, ο διακηρυσσόμενος αριστερός ευρωπαϊσμός συρρικνώνεται θλιβερά σε ακολουθητισμό της δυτικοευρωπαϊκής επικαιρότητας. (Σαν εσωκομματική πολιτική βέβαια, αφορά την αναπαραγωγή του ως απαίτηση κυριαρχίας έναντι εσωκομματικών αντιπάλων και τίποτε άλλο.)<br /><br />Ωστόσο η ενίσχυση των ανανεωτικών δεν προέρχεται από τις θέσεις τους, αλλά από τους <span style="font-weight: bold;">Οικολόγους Πράσινους</span> και τη διέξοδο που τους παρέχουν, αποκτώντας έτσι οι τελευταίοι τη δυνατότητα να ορίσουν τη συνεργασία, αλλά και τις εξελίξεις στο εσωτερικό του ΣΥΝ! (Αυτά, για όσους φαντασιώνονται ότι ο ΣΥΝ με την ηγεμονία του θα πολιορκούσε εύκολα τους Οικολόγους.)<br /><br />Ο <span style="font-weight: bold;">Α. Τσίπρας</span>, από την πλευρά του, πιστεύει ότι μπορεί να τα καταφέρει στις εκλογές και γενικότερα, αφού διαθέτει τις κατάλληλες επικοινωνιακές ικανότητες, αρκεί να παραμερίσει τους εσωκομματικούς του αντιπάλους. Το σχέδιο αυτό, που από τη φύση του απαιτεί τον απόλυτο έλεγχο του ΣΥΝ, σήμερα εστιάζεται στην ανάγκη απομάκρυνσης του Αλαβάνου. Γι’ αυτό διατυπώνεται η απαίτηση για τα πρωτεία, υποβαθμίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ουδετεροποιείται το "αριστερό ρεύμα" και διαμορφώνεται άνοιγμα στους "ανανεωτικούς", το οποίο με τη σειρά του επιβάλλει μετριασμό της αντιπασοκικής ρητορείας και επιστροφή μέρους της κομματικής ισχύος, που αποκτήθηκε στο κενό της απουσίας του Αλαβάνου και του αριστερού ρεύματος. Ενώ όλοι πλέον υποψιάζονται ένα κρυφό-κυνικό μέρος μιας συμφωνίας, που αν δεν υπάρχει ήδη, θα επιδιωχθεί.<br /><br />Ο Α. Αλαβάνος διαθέτει την καλύτερη επίγνωση των στρατηγικών αναγκών του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ και την ηγετική ικανότητα για προσανατολισμένες κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις. Επιμένει στη δύναμη των ανοιχτών πολιτικών απόψεων αρνούμενος να καταφύγει στη δημιουργία μηχανισμών, προσωπικών συσχετισμών, περιβάλλοντος κ.λπ. (Άραγε οι κριτικές περί αρχηγισμού, κατανοούν τι σημαίνουν αυτά;) Στη σημερινή κρίση φαίνεται πως ανιχνεύει την προοπτική μέσα από προσφυγή στη βάση του ΣΥΡΙΖΑ και το σχεδιασμό κεντρικών παρεμβάσεων που θα φέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό προσκήνιο.<br /><br />Εκ των πραγμάτων οι οργανωτικές μεταβολές τέθηκαν στο επίκεντρο. Το γεγονός σαν αφετηρία δεν είναι αρνητικό. Δεν πρόκειται περί οργανωτισμού. Έτσι κι αλλιώς, η ιδεολογικοπολιτική κατιούσα μετατοπίζει την ενοποίηση (ρόλοι και καθήκοντα) σε ειδικότερες πολιτικές επιλογές και στους φορείς τους. Μέσα από αυτή την πύλη θα δοθεί η συνολική μάχη.<br /><br />Στο μεταξύ υπάρχουν διάφορα επείγοντα που πρέπει κατά προτεραιότητα να αντιμετωπιστούν για να βελτιωθούν οι όροι διεξόδου. Ενδεικτικά αξίζει να αναφέρει κανείς:<br /><br /><ul><li> Η παρέμβαση της βάσης στα όρια των ηγεσιών.</li><li>Η ανατροπή του νοσηρού κλίματος με διαδικασίες ενοποίησης, αλλά και ανοιχτής πολιτικής κριτικής όπου χρειάζεται.</li><li>Η ανάγκη να μιλήσει η βάση του ΣΥΝ που παραμένει βουβή.</li><li>Η αποφυγή της στρατοπεδοποίησης των αντιθέσεων.</li><li>Η συνειδητοποίηση πως δεν προβλέπεται ριζοσπαστική ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τη συμμετοχή της βάσης του ΣΥΝ.</li><li>Η απόρριψη της στάσης που παρασιτεί στις αντιθέσεις για ίδιον όφελος.</li><li>Τα "κολλήματα" στα δευτερεύοντα, συνειδητοποιώντας ότι αξιοποιούνται από αντίπαλες απόψεις που κινούνται εξυπνότερα.</li><li>Η αδυναμία κεντρικών στελεχών να κατανοήσουν κίνητρα, στάσεις καθώς και τα παραπειστικά, τα ψευδεπίγραφα, ακυρώνοντας τον ίδιο τους το ρόλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτοί που υποστήριξαν τον "αριστερό" Τσίπρα, παραγνωρίζοντας εξαρχής την καθηλωτική του άποψη για τον ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο οι ίδιοι πίστευαν, για να αιφνιδιαστούν στη συνέχεια από τις αναθεωρημένες θέσεις του τελευταίου για το ΠΑΣΟΚ.<br /></li></ul><br />Τέλος, κάτι <span style="font-weight: bold;">για τους ανένταχτους</span> και <span style="font-weight: bold;">την οργανωτική ανασυγκρότηση</span>, που δεν γίνεται για να αποκαταστήσει αδικίες στην εκπροσώπησή τους, όπως μερικοί περιοριστικά ισχυρίζονται: Οι ανένταχτοι, πανταχού παρόντες ως πρακτική, συνεισφορά, δυναμική, αλλά και ως αδυναμία δέσμευσης, είναι ο κόσμος που κινείται ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Καταλύουν τα όρια και διευκολύνουν την προσπέλαση. Ακροδέκτες οι ίδιοι του κοινωνικού μηνύματος, αλλά και της κομματικής γραμμής, σηματοδοτούν πιο αξιόπιστα από κάθε άλλον αυτήν την αμφίδρομη σχέση. Η διαδικασία που τους συμπεριλαμβάνει και τους αναδεικνύει, μοιάζει με τη διαδικασία που θα ήθελε <span style="font-weight: bold;">να συμπεριλάβει τη γνώμη της κοινωνίας σε μια ευρύτερη κοινωνικοπολιτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.</span> Αυτός θα ήταν ο τρόπος για να ανταποκριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο μήνυμα των εκλογών και της ευρύτερης περιόδου.<br /><br />Κώστας Ανδριανόπουλος, Γιάννης Τσούτσιας<br /><br />-<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-3658612892783648039?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-35861510135000128672009-08-09T00:11:00.004+03:002009-08-09T00:46:49.373+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://www.toonpool.com/user/2106/files/silvio_berlusconi_281295.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 224px; height: 310px;" src="https://www.toonpool.com/user/2106/files/silvio_berlusconi_281295.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;">Ανθολογώ μερικά ενδιαφέροντα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στον τύπο σε σχέση με τo φαινόμενο "Μπερλουσκόνι", και την αριστερά, παραθέτοντας χαρακτηριστικά αποσπάσματα.</span><br /><br /><br />"Αν η λέξη «αριστερά» είχε κάποιο νόημα στον 19ο και στον 20ο αιώνα, αυτό ήταν ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, στο πλαίσιο της κληρονομιάς της γαλλικής επανάστασης. Η πρώτη με την ιδέα της δημοκρατίας, η δεύτερη από τον Μαρξ, η τρίτη (με διαφορετικό νόημα απ’ αυτό που είχε το 1789) ως αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων. Αυτές οι ιδέες θα διατρέξουν όλο τον 20ο αιώνα, ανάμεσα στις τραγωδίες.<br /><br />Η αποποίησή τους δε σημαίνει ότι επήλθε ένας επαναπροσδιορισμός τους. Σημαίνει ότι η ελευθερία υποχωρεί απέναντι στον ατομικισμό και ότι η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου στρέφεται προς μετα-ιστορικές κατηγορίες (θρησκείες, εθνικισμούς, εθνότητες και άλλες υποτιθέμενες προελεύσεις). Σημαίνει να αρνιέσαι την ισότητα των δικαιωμάτων (και όχι μόνο με την ερμηνεία που δίνει ένα τμήμα του γυναικείου κινήματος) και να κάνεις την κυριαρχία του ισχυρότερου την αρχή και τον κινητήρα της κοινωνίας. Σημαίνει να πνίγεις την αδελφοσύνη μέσα στο μίσος και στο φόβο του άλλου και του διαφορετικού. Ήταν αδιανόητοι ο Μπερλουσκόνι και ο Μπόσι στη δεκαετία του ’60.<br /><br />Αυτή είναι σήμερα η μισή Ιταλία που μιλάει. Η ηγεμονία πέρασε στη δεξιά. Η εδραίωσή της σηματοδοτεί πρώτα μια ανθρωπολογική επανάσταση και έπειτα μια πολιτική. Ο εκφυλισμός της πολιτικής είναι το συναίτιο και η συνέπειά της. Τουλάχιστον αν πολιτική σημαίνει, όχι υπό την έννοια του Μαρξ αλλά της Άρεντ, «να νοιαζόμαστε για τον κόσμο»."<br /><br /><div style="text-align: right;"><a href="http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=3286&amp;Itemid=1">Ροσάνα Ροσάντα "Αριστερά, τα αίτια της καταστροφής"</a><br /><span style="font-style: italic;">Εποχή 19/7/09</span><br /></div><br />"...ο μπερλουσκονισμός είναι μια γκροτέσκ εκδοχή του υπαρκτού φιλελευθερισμού ως φυσικής γλώσσας χτισμένης εξολοκλήρου γύρω από τη φαντασίωση της ατομικής επιτυχίας και ευμάρειας. Η ιδιοσυγκρασιακή πινελιά από μέρους του Ιταλού πολιτικού είναι εδώ η ελαφρά τη καρδία απαλλαγή από ηθικά πέπλα και η έκδηλη αλλεργία για οποιαδήποτε πολιτική μεταφυσική (αρχές, κανονιστικά ιδεώδη, προγράμματα κ.λπ.). Με άλλα λόγια, η αποδοχή του κακού γούστου ως ειλικρίνειας, ως ενός κώδικα άμεσης επικοινωνίας με τον κόσμο ή, όπως ακούμε συχνά, με αυτά που θέλει ο κόσμος."<br /><br /><div style="text-align: right;"><a href="http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&amp;s=idees-taseis&amp;c=texnes&amp;date=01/08/2009">Νικόλας Σεβαστάκης "Μπερλουσκονισμός" </a><br /><span style="font-style: italic;">Ελευθεροτυπία 1/8/09</span><br /><br /></div>"Ο ευρωπαϊκός δεξισμός είναι μια ηγεμονική επιχείρηση ανακατασκευής και πολιτισμικής ανάκτησης του πολιτικού φαντασιακού, που έμεινε χέρσο από τον ξύλινο προοδευτισμό της Αριστεράς (αντιστασιακές ή μεταρρυθμιστικές). Η Αριστερά, θα επισημάνει ένας πολιτικός αναλυτής, δυσκολεύεται να αντιληφθεί τη φύση του πολιτικού φαντασιακού. Δεν μπορεί να καταλάβει τις αιτίες ανόδου της Δεξιάς και ενοχοποιεί γι' αυτό τα ΜΜΕ, τις δημοσκοπήσεις, τον χαρακτήρα αγελαιοποίησης των ψηφοφόρων. Η ιδέα ότι η πολιτική μπορεί να αποτελεί και ένα φαντασιακό, τής είναι ξένη. Οι σχετικές αριστερές αναλύσεις είναι γελοιογραφικές. Και όμως, ο Μαρξ στην εποχή του αναρωτιόταν σοβαρά για τα «ιερογλυφικά» που αναπαριστούσε γι' αυτόν η περίπτωση Βοναπάρτη.<br /><br />Ολα αυτά, κατά τη γνώμη μου, σημαίνουν το εξής «απλό». Οτι πέραν της αλλοτρίωσης υπάρχουν προβλήματα «πραγματικά», με καθοριστικό αυτό της πολιτικής αντιπροσώπευσης (φόβων, ελπίδων, νοήματος), το οποίο η Δεξιά απαντά με τον δικό της τρόπο. Ενώ η Αριστερά μένει άφωνη, όταν δεν στρέφεται εναντίον της αντιπροσώπευσης."<br /><br /><div style="text-align: right;"><a href="http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&amp;id=71201">Ανδρέας Πανταζόπουλος "Μπερλουσκόνι"</a><br /><span style="font-style: italic;">Ελευθεροτυπία 8/8/09</span><br /></div><br /><span class="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-3586151013500012867?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-83430514543795003292009-07-28T19:39:00.006+03:002009-07-28T19:53:25.889+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.globalproject.info/public/resources/images/max/biennale_wideweb__470x3950.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 347px; height: 290px;" src="http://www.globalproject.info/public/resources/images/max/biennale_wideweb__470x3950.jpg" alt="" border="0" /></a>Κυριακή πρωί (26/7/09), στην Μπιενάλε Τέχνης στη Βενετία, περισσότεροι από εκατό επισφαλώς εργαζόμενοι προχώρησαν σε απεργία που καλέστηκε από τη συνέλευση των εργαζομένων και στηρίχθηκε από την FILCAMS – CGIL.<br /><br />Οι «επισφαλείς», που βρίσκονται σε κινητοποίηση για περισσότερο από ένα μήνα, διεκδικούν την πληρωμή της θερινής εργασίας και άλλα επιδόματα , την επαναπρόσληψη ορισμένων συναδέλφων τους που ενώ δούλεψαν τα προηγούμενα χρόνια στην Μπιενάλε, τη φετινή χρονιά «παρέμειναν σπίτια τους», παρά τις εγγυήσεις που περιλαμβάνονται στο προηγούμενο συμβόλαιο τους. Επίσης, απαιτούν την αναγνώριση και το σεβασμό της εποχιακότητας τους ως εργαζόμενοι. Τέλος, καταγγέλουν τις ασκούμενες πολιτικές του ιδρύματος Μπιενάλε που βασίζονται σε μια άγρια μορφή υπεργολαβιών στα χνάρια της άνευ ορίων επισφάλειας που φαίνεται να διαπερνά οριζόντια όλους τους πολιτιστικούς θεσμούς της Βενετίας.<br /><br />Η Μπιενάλε απάντησε σε αυτή την κινητοποίηση διατηρώντας χαμηλό προφίλ, τουλάχιστον επισήμως. Κατήγγειλε, αυτό που ονόμασε «πρακτικές εκφοβισμού» των απεργών, λέγοντας ότι η απεργία είναι πέραν των κανόνων του νόμου, χρησιμοποίησε την ιδιωτική αστυνομία, στελέχη της έκθεσης, ακόμα και φοιτητές που έκαναν πρακτική άσκηση προς αντικατάσταση των απεργών στα καθήκοντα ταξιθέτη και προσωπικού εισόδου. Και πρότεινε συνάντηση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων για τις 3 Αυγούστου.<br /><div style="text-align: right;"><br />πηγή: <a href="http://www.globalproject.info/it/in_movimento/Riuscito-il-primo-sciopero-dei-precari-della-biennale/1500">GLOBAL PROJECT</a><br /><br />Για τους ιταλόφωνους ακολουθεί σχετικό βίντεο.<br /><br /><span class="fullpost"><br /><br /></div><embed src="http://blip.tv/play/g%2Bl%2BgZP4UwI" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="300"></embed><br /><br />-<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-8343051454379500329?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-38777914618435299192009-07-26T20:13:00.005+03:002009-07-26T20:23:26.637+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SmyQjYenlZI/AAAAAAAAAc4/GPkDTG43nCM/s1600-h/SwineFluEconomy.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 225px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SmyQjYenlZI/AAAAAAAAAc4/GPkDTG43nCM/s320/SwineFluEconomy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362820193832113554" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;">ToY </span>ΚΙΜΠΙ<br /></span><span style="font-style: italic;"><br />Αναδημοσίευση από<br />Κόσμο του Επενδυτή, 25/7/2009<br /></span><br /></div>«Είναι παράξενο πώς η αρρώστια δεν έχει πάρει τη θέση της μαζί με τον έρωτα και τον πόλεμο και τη ζήλεια στα πρωτεύοντα θέματα της λογοτεχνίας. Θα περίμενε κανείς να αφιερώνονται μυθιστορήματα στη γρίπη. Επικά ποιήματα στον τυφοειδή πυρετό. Ωδές στην πνευμονία. Λυρικοί στίχοι στον πονόδοντο. Κι όμως όχι…»<br /><br />Αυτή είναι η εύγλωττη- αν και χαμηλόφωνη- διαμαρτυρία της Βιρτζίνια Γουλφ, διατυπωμένη σ’ ένα μοναδικό μικρό δοκίμιο, γραμμένο πριν από 83 χρόνια (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Συνάψεις», του ακάματου φίλου Θανάση Καράβατου, του εύχομαι να περνάει καλά), για το πόσο παραγκωνισμένα είναι στη λογοτεχνία τα πάθη του σώματος, η αρρώστια. Κάτι ήξερε από αρρώστια η Βιρτζίνια Γουλφ, καθηλωμένη για μεγάλα διαστήματα από αληθινές ασθένειες και ψυχοσωματικά σύνδρομα ατελούς διάγνωσης ή προσωπικής εφεύρεσης, που ωστόσο «παρήγαγαν» τα γνώριμα αριστουργήματά της (δυστυχώς, και τη αυτοχειρία της). Και προφανώς, σήμερα, θα παρακολουθούσε απορημένη, αν όχι εξεγερμένη από θυμό, το δέος με τον οποίο η ανθρωπότητα (για την ακρίβεια: το δυτικό μισό της) υποδέχεται την πανδημία της νέας γρίπης. Δεν θα συμφωνούσε καθόλου με την παρουσίαση της ασθένειας ως αντιπαραγωγικής λαίλαπας που θα<br />ισοπεδώσει όσα έχει αφήσει όρθια η ύφεση.<br /><span class="fullpost"><br />Δεν είμαι οπαδός του Μάλθους και δεν θεωρώ την πανδημία ως την «τελική» ή την «ενδιάμεση» λύση στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού, της ένδειας των πόρων, της ανισοκατανομής του πλούτου. Άλλωστε, ακόμη και τα πιο μαύρα σενάρια δεν αποτολμούν να εκτιμήσουν τον αριθμό των θυμάτων της νέας γρίπης ούτε στο ένα δέκατο των θανάτων που προκαλεί κάθε χρόνο η κοινή γρίπη. Που είναι μισό εκατομμύριο παγκοσμίως, τουλάχιστον. Θα πείτε: στο θάνατο δεν υπάρχει «πολύ» ή «λίγο». Αλλά, καθώς η νέα γρίπη απασχολεί σήμερα περισσότερο τη στατιστική και λιγότερο τους επιστήμονες, τους<br />ερευνητές και τους επαγγελματίες της ιατρικής, οφείλουμε να τον χρησιμοποιούμε και ως μέτρο της ζωής. Λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον μήνυμα που φθάνει στα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία τις τελευταίες μέρες. Υιοθετεί ένα από τα γνωστά σενάρια συνωμοσίας για τους υποκινητές του πανικού περί τη νέα γρίπη. Σενάριο που στοχοποιεί τις φαρμακευτικές εταιρείες παρασκευής των αντιγριπικών φαρμάκων και καταλήγει ότι η πραγματική απειλή είναι η πανδημία του κέρδους (στο οποίο μου είναι αδύνατον να διαφωνήσω). Γενικώς είμαι καχύποπτος έναντι των θεωριών συνωμοσίας, αλλά το συγκεκριμένο ηλεκτρονικό μήνυμα περιέχει μερικές πολύ χρήσιμες και κρίσιμες αλήθειες για την καταστροφή που (δεν) μας απειλεί. «Κάθε χρόνο πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μια κουνουπιέρα… Κάθε χρόνο πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί ένα ένα σιρόπι των 25 σεντς….Ιλαρά, πνευμονίες, ασθένειες θεραπεύσιμες με φτηνά εμβόλια είναι υπεύθυνες για τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως κάθε χρόνο…Η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε τον θάνατο μόλις 250 ατόμων παγκοσμίως, 250 θάνατοι σε δέκα χρόνια, δηλαδή αναλογικά 25 θάνατοι τον χρόνο. Η κοινή γρίπη σκοτώνει μισό εκατομμύριο ανθρώπων κάθε χρόνο παγκοσμίως. Μισό εκατομμύριο έναντι 25. Για ένα λεπτό. Τότε γιατί τόση φασαρία με τη γρίπη των πουλερικών; Γιατί πίσω από τα κοτόπουλα υπήρχε ένα «κόκορας» με μεγάλο λειρί. Η φαρμακευτική εταιρεία με το πασίγνωστο Tamiflu που πούλησε εκατομμύρια δόσεων στις ασιατικές χώρες…» Το σενάριο συνωμοσίας που συνοδεύει το μήνυμα αυτό καταλήγει στον πρώην υπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ, μέτοχο της εταιρείας που διαθέτει την πατέντα του αντιγριπικού φαρμάκου, αλλά δεν έχει τόσο σημασία αυτό όσο το γεγονός ότι οι κοινές, πασίγνωστες αλήθειες που μεταφέρει σε αριθμούς μας κάνουν να αναρωτιόμαστε αν η ασθένεια που μας απειλεί σχετίζεται πράγματι με τον ιό των χοίρων ή έχει σχέση με το μικρόβιο της απληστίας ή της αήττητης ανθρώπινης βλακείας.<br /><br />Ωστόσο, η αμφισβήτηση της Βιρτζίνια Γούλφ (διατυπωμένη σε χρόνο ανύποπτο και απευθυνόμενη σε μιαν Ευρώπη ταλαιπωρημενη και αποδεκατισμένη και από τη γρίπη και τον πόλεμο) είναι πιο ριζική, πιο θεμελιώδης. Η αρρώστια, υπό την προϋπόθεση ότι δεν είναι ανίατη, ότι είναι παροδική και δεν οδηγεί στο μοιραίο, ίσως δεν είναι τόσο αντιπαραγωγική όσο νομίζουμε. Η ασθένεια είναι παραγωγική, ίσως πιο παραγωγική από την ασθένεια της παραγωγικότητας, της αναπτυξιακής φενάκης που συσσωρεύει απίστευτες ποσότητες ανθρώπινου κόπου καταδικασμένου στην απαξίωση του οικονομικού κύκλου. Η Γουλφ, άρρωστη – ίσως και κατά φαντασία μερικές φορές- παρατηρεί από το κρεβάτι ή την πολυθρόνα της ένα μικρό κομμάτι ουρανού πίσω από το τζάμι του παραθύρου. Παρατηρεί την αναρχική δημιουργικότητα των νεφών – «νέφη που αλληλοσυγκρούονται, συρμοί ατέλειωτοι από πλοία και βαγόνια ζωγραφίζονται από βορρά προς νότο, αυλαίες φωτός και σκιάς που πέφτουν ακατάπαυστα…. Τούτη η ατέρμονη δραστηριότητα, που δαπανά ο θεός ξέρει τι κολοσσιαία ποσά ιπποδύναμης, χρόνος μπαίνει<br />χρόνος βγαίνει αφήνεται να εκπληρώνει ανενόχλητη τη βούλησή της». Η Γουλφ, προφανώς, δεν ανησυχεί καθόλου για τις εργατοώρες που χάνονται από την εξαναγκαστική καθήλωση που μας επιβάλει ένας απρόσκλητος ιός, μια ανεπιθύμητη λοίμωξη, το καψόνι του γενετικού μας υλικού που διατάσσει το τάδε γονίδιο να βγει από τη ρουτίνα της κανονικότητας, να παραδώσει το σώμα σε μια εξουθενωτική επανάσταση εκφρασμένη σε πυρετό, πονοκέφαλο, πονόλαιμο, μυαλγία, αδυναμία, νωχέλεια, υπνηλία, εναλλαγές νοητικής αδράνειας και πνευματικής<br />διέγερσης. (Άλλωστε, είναι πιθανό από τις σχέσεις της με τον Τζον Μέϊναρντ Κέινς στον κύκλο του «Μπλούσμπερι», να έχει πεισθεί ότι η πλήρης απασχόληση δεν είναι το παν, αλλά η κατανάλωση είναι αυτή που μπορεί να επαναφέρει σε ισορροπία τις ασθενείς από την ύφεση οικονομίες. Και η ασθένεια είναι μια μορφή ανάλωσης-κατανάλωσης του ανθρώπινου, σωματικού κεφαλαίου). Αυτή η δημιουργική αδράνεια της ασθένειας, θα έκανε να βγάζουν φλύκταινες οι ειδικοί των οικονομικών της υγείας που προειδοποιούν με ύφος αυστηρό και επιστημονική αδιαλλαξία ότι η νέα γρίπη θα κοστίσει στην ελληνική οικονομία 3 δις. ευρώ και στην παγκόσμια ίσως και ένα τρις. Μεγάλη δουλειά! Είναι εύκολο να μετρήσεις με όρους ποσότητας τις εργατοώρες που θα χαθούν από τα εκατομμύρια ασθενών οι οποίοι θα χουχουλιάζουν κάτω από τα παπλώματά τους με θερμοκρασίες άνω των 38 βαθμών, με βλέμμα θολό, με δυσφορία και κακή διάθεση. Αλλά, πώς θα μετρήσουμε με όρους ποιότητας τις μικρές και μεγάλες αναθεωρήσεις της ζωής και του κόσμου που μας επιτρέπει η ασθένεια; Πώς θα μετρήσουμε την απροσδόκητη δύναμη που παράγει η σωματική αδυναμία; Πώς θα μετρήσουμε τον μικρό θρίαμβο που πετυχαίνει το σώμα στον πόλεμο κατά του ιού, τα αντισώματα που τον κάνουν απρόσβλητο στην επόμενη επίθεσή του; Αν δεν νοσήσουμε, δεν θα ανοσοποιηθούμε, έτσι δεν είναι;<br /><br />Οι επιδημίες είναι κατά κάποιο τρόπο συνδημιουργοί του είδους μας, έχουν καταστήσει το γενετικό μας υλικό πιο ανθεκτικό στην πολιορκία των ιών, των βακίλων, των μικροβίων και κληροδοτούν τις γενιές του μέλλοντος με άμυνες που θα ήταν αδιανόητες για τους προγόνους μας. Συν τοις άλλοις, υπάρχει μια τρομακτική συνέργια ανάμεσα στην προσπάθεια που καταβάλλει το ανθρώπινο σώμα -τα εκατομμύρια ανθρώπινα σώματα που νοσούν- για να συνυπάρξει με τον ιό, και στην πνευματική δύναμη που συσσωρεύεται στα εργαστήρια, πάνω από δοκιμαστικούς σωλήνες, μηχανές φυγοκέντρισης, μικροσκόπια για να παραχθεί το φάρμακο, το εμβόλιο, η θεραπεία που θα βοηθήσει το ανθρώπινο είδος να γίνει άτρωτο στην επόμενη επιδημία.<br /><br />Στην αρρώστια- και δη στις επιδημίες, αυτές που αφάνιζαν σαν δρεπανηφόρα άρματα τους πληθυσμούς τους προηγούμενους αιώνες- οφείλουν την ύπαρξη τους τα κρατικά συστήματα υγείας, αυτά που μετέτρεψαν την ασθένεια από ατομική, σωματική υπόθεση του κάθε ασθενή σε υπόθεση της κοινωνίας. Βεβαίως, δεν κινητοποιήθηκε μόνο το αίσθημα της συμπόνιας, της αλληλεγγύης ή της αυτοσυντήρησης των κοινωνιών και των εθνών αλλά και το ένστικτο του κέρδους που βλέπει σε κάθε μικρόβιο, σε κάθε ιό, σε κάθε ασθένεια μια φλέβα χρυσού.<br /><br />Άλλωστε, η πανδημία της νέας γρίπης μπορεί να εκληφθεί και σαν μια παραβολή για τον οικονομικό μας πολιτισμό, αυτόν που πριν μερικούς μήνες έφτασε στο χείλος της αβύσσου, εξουθενωμένος από τον ιό της ύφεσης. Είναι άγνωστο αν τα εμβόλια της αθρόας κρατικής χρηματοδότησης των χρηματοπιστωτικών και βιομηχανικών κολοσσών που έπεσαν του θανατά είναι αυτά που ανοσοποίησαν το σύστημα μέχρι την επόμενη ύφεση, ή αν ο καπιταλισμός έχει τόσο ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα που θα μας πεθάνει πριν να τον πεθάνουμε (όσους έχουμε τη σχετική πρόθεση τουλάχιστον). Αν ισχύει ωστόσο ότι μετά από κάθε κρίση ο οικονομικός μηχανισμός της απληστίας βγαίνει ισχυρότερος, τότε αποδεικνύεται πως η ασθένεια έχει και στην περίπτωσή του το παραγωγικό περιεχόμενο που υπαινίσσεται η Γουλφ για την αρρώστια του σώματος. Αυτό, βεβαίως, μέχρι την τελική αναμέτρηση που κατά κανόνα δεν έρχεται με τη μορφή μιας ίωσης, αλλά ενός καρκίνου, ενός εμφράγματος ή απλώς σαν γηρατειά.<br /><br />Οπότε; Οπότε ας χαλαρώσουμε κι ας την απολαύσουμε τη γρίπη, με τον πυρετό της αλλά και με την περίσκεψη που θα μας επιτρέψουν τα διαλείμματα απύρετης διαύγειας. Κι αν νοσήσουν δύο εκατομμύρια Έλληνες, τι θα γίνει, τι θα συμβεί στην οικονομία, στην παραγωγικότητα, στην αγορά; Γιατί; Τι συμβαίνει τον Αύγουστο όταν πέντε εκατομμύρια Έλληνες (ένας στους δυο) εξαφανίζονται στις παραλίες;<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-3877791461843529919?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-88220483188172269312009-07-26T19:11:00.003+03:002009-07-26T19:38:35.302+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SmyF7dq9OXI/AAAAAAAAAcw/5Hl3xEuWlxY/s1600-h/martsalo.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SmyF7dq9OXI/AAAAAAAAAcw/5Hl3xEuWlxY/s320/martsalo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362808512914995570" border="0" /></a>Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΙΜΠΟΥΡΟΠΟΥΛΟΥ<br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;"><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ 26-7-2009</span><br /></span></div><br />Τον Αύγουστο του 2012, που έτυχε να είναι αρκετά δροσερός ώστε αρκετοί να ματαιώσουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές και να μείνουν στην Αθήνα, ο ΣΥΡΙΖΑ -για την ακρίβεια, ότι είχε απομείνει απ’ αυτόν- πραγματοποίησε την 20η πανελλαδική του συνδιάσκεψη. Η συνεδρίαση έγινε βραδάκι, σ’ ένα συνοικιακό θερινό σινεμά - δεν χρειαζόταν άλλωστε κάτι μεγαλύτερο για το ευάριθμο σώμα συνέδρων.<br /><span class="fullpost"><br />Ο απουσιολόγος ανακοίνωσε απουσίες, παρουσίες, αποχωρήσεις και προσχωρήσεις συνιστωσών, διάβασε πονεμένους χαιρετισμούς συμπαράστασης συντρόφων που παραθέριζαν στη Σαμοθράκη, στη Γαύδο, στη Σικελία και λυπούνταν πολύ για την απουσία τους. Η συνδιάσκεψη επαναβεβαίωσε την προσήλωσή της στο προγραμματικό πλαίσιο 15 σημείων του 2009, το οποίο εμπλούτισε με μια-δυο παραγράφους ακόμη και ύστερα το εναπόθεσε με θρησκευτική ευλάβεια στα αρχείο της λησμονιάς. Η συνδιάσκεψη ανέβαλε επίσης για πολλοστή φορά τη λύση του υπαρξιακού ζητήματος του ΣΥΡΙΖΑ: Τι είμαστε, τι θα θέλαμε να ήμασταν; Κόμμα; Απόκομμα; Λέσχη καπνιστών; Συνάντηση παλαιών συμμαθητών; Όλες οι συνιστώσες συμφώνησαν ότι δεν ήταν ώριμες οι συνθήκες για την απάντηση, η οποία μετατέθηκε για την επόμενη συνδιάσκεψη, σε κανένα χρόνο.<br /><br />Είχε προηγηθεί το συνέδριο του ΣΥΝ (Διαρκές; Τακτικό; Έκτακτο; Θα σας γελάσω…) στο οποίο εκτιμήθηκε με κάποια σχετική καθυστέρηση το εκλογικό αποτέλεσμα των πρόωρων εκλογών της άνοιξης του 2012. Εκφράστηκε η ικανοποίηση για το γεγονός ότι το κόμμα και οι σύμμαχοί του (εδώ υπονοήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και η διατύπωση προκάλεσε κάποιες ζωηρές συζητήσεις, αλλά δεν χύθηκε δα και αίμα…) υπερέβη με άνεση τριών δεκάτων της μονάδας το όριο εισόδου στη Βουλή και αντιστάθηκε αποτελεσματικά στη σοσιαλιστική πλημμυρίδα, χάρη στα ανακλαστικά οίκτου και συμπαθείας τέως συγγενών, φίλων και συντρόφων που σε άλλη περίπτωση δεν θα πήγαιναν καν να ψηφίσουν. Μια μειοψηφία συνέδρων, ωστόσο, εξέφρασε την εκτίμηση ότι το αξίωμα «εκλέγομαι, άρα υπάρχω» δεν εξασφαλίζει πολιτική αειφορία - άλλωστε και τα λεφτά της κρατικής επιδότησης δεν φτάνουν πια για να συντηρήσουν μια υποτυπώδη κομματική γραφειοκρατία.<br /><br />Στο συνέδριο ασκήθηκε οξεία κριτική στην ηγεσία του κόμματος για το γεγονός ότι δεν είχε μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή παρουσία στις εξεγέρσεις των λαθρομεταναστών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, των μαθητών για την νιοστή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, των φοιτητών κατά της επίσημης θεσμοθέτησης των ιδιωτικών ΑΕΙ, των ανέργων για την κατάργηση των επιδομάτων τους, των κατοίκων του κέντρου κατά της γκαραζοποίησης και της τελευταίας πλατείας της Αθήνας, Ωστόσο, θεωρήθηκε αρκετά πειστική η εξήγηση ότι ο οργανωτικός μηχανισμός ήταν αδύνατον να κινητοποιηθεί χωρίς κινητά και internet, τα οποία ανά πάσα στιγμή αχρηστεύονταν από τους δεκάδες ψηφιακούς κοριούς που διέθεταν η ΕΥΠ, η αντιτρομοκρατική, η ΕΛ.ΑΣ. και κάθε κρατική υπηρεσία που σεβόταν τον εαυτό της και είχε προσαρμοστεί στο δόγμα low and order.<br /><br />Ανεξαρτήτως αυτού, η ηγεσία παραδέχθηκε ότι η κινηματική έκρηξη του χειμώνα του 2012 επεφύλασσε διακριτά πολιτικά οφέλη μόνο για τους αντεξουσιαστές, τον ΛΑΟΣ και το ΚΚΕ, που κατά περίπτωση και επιλεκτικά βρέθηκαν μέσα, κοντά ή απέναντι στα κινήματα των εξεγερμένων, με τις κατάλληλες δόσεις κολακείας και χειραγώγησης. Πάντως, στο συνέδριο εκφράστηκε η εκτίμηση ότι η ζωή θα δώσει κι άλλες ευκαιρίες για να καταδείξει ο ΣΥΝ τον ρόλο του, καθώς η κρίση έχει μεν περατωθεί για την οικονομική ελίτ της χώρας, αλλά εξακολουθεί και δουλεύει εις βάρος της κοινωνίας.<br /><br />Φυσικά, όπως συμβαίνει με κάθε ζωντανό οργανισμό, το συνέδριο ζωήρεψε πραγματικά μόνον προς το τέλος, στις ψηφοφορίες για την ανάδειξη των οργάνων και του γραμματέα, στις οποίες αναμετρήθηκαν με διαφάνεια και ειλικρίνεια οι δύο νέες τάσεις που είχαν διαμορφωθεί: το ΡΑΑ (Ρεύμα Αριστερής Αυτοσυντήρησης) και η ΠΑΠ (Πτέρυγα Ανανεωτικής Παλινόρθωσης).<br /><br />Η επιμονή μερίδας των συνέδρων να συζητηθεί το εξ ογδόης αναβολής θέμα των σχέσεων του ΣΥΝ με τον ΣΥΡΙΖΑ και της οργανωτικής μετεξέλιξης του δεύτερου δεν είχε ιδιαίτερη τύχη. Μετατέθηκε για το επόμενο συνέδριο, «όταν οι συνθήκες θα είναι ωριμότερες"… Άλλωστε, δεν υπάρχει πια η πίεση των ανένταχτων, οι περισσότεροι επέστρεψαν στη συμπαθή τους αδράνεια…Ή την αδρανή τους συμπάθεια. «Εμείς κι οι συνιστώσες έχουμε ένα κώδικα επικοινωνίας, τα βρίσκουμε μια χαρά, γιατί να τα σκαλίζουμε τώρα;» είπε με αφοπλιστική ειλικρίνεια μέλος της Πολιτικής Γραμματείας. Και κανείς δεν είχε όρεξη να του φέρει αντιρρήσεις. Είχε νυχτώσει, αν και ήταν Αύγουστος η Αθήνα είχε μια τρυφερή δροσιά στην ατμόσφαιρα και οι σύνεδροι είχαν όρεξη για ένα ποτό στου Ψυρρή και πέριξ. Σκόρπισαν σε παρέες, γεμάτα τα στέκια. Γύρω τους νέοι, ώριμοι, μεσόκοποι, μικροαστοί και προλετάριοι, περιπλανώμενοι ή εποχούμενοι, ανυποψίαστοι για όσα σπουδαία λέγονται και λύνονται σε κομματικά συνέδρια και συσκέψεις, έπνιγαν στο αλκοόλ και την θερινή ευθυμία μικρές και μεγάλες αγωνίες:<br /><br />Για το αν θα έχουν δουλειά απ’ τον Σεπτέμβριο, πώς θα την σπάσουν στ’ αφεντικό τους τη Δευτέρα, γιατί στο τέλος του μισθού μένει τόσος πολύς μήνας, τι θα το κάνουν το πτυχίο, σε τι είδους κωλοχώρα ζουν, τι περιμένουν από την πολιτική - τίποτα, ήταν η απάντηση για τους περισσότερους που συγκροτούσαν το μεγάλο κόμμα των απεχόντων και αποστράτων, τη νέα σιωπηρή πλειοψηφία της νεοελληνικής κοινωνίας. Οι σύνεδροι, σε μια ανάλογη κατάσταση θερινής ευθυμίας, κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους ανώνυμους εκπροσώπους αυτής της πλειοψηφίας, είχαν ευαίσθητα και πρόθυμα αυτιά να την αφουγκραστούν, αν είχε φωνή. Αλλά, φυσικά, δεν μπορούσαν να διαβάσουν και τη σκέψη της. Θα μου πείτε: Κι αν τη διάβαζαν, θα είχαν κάτι να της προτείνουν;<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-8822048318817226931?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-72085196556841768932009-07-22T10:44:00.002+03:002009-07-22T10:50:31.079+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.cosmo.gr/images/Closedzone0603.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 380px; height: 223px;" src="http://www.cosmo.gr/images/Closedzone0603.jpg" alt="" border="0" /></a>της Ντίνας Μιχαλοπούλου<br /></div><div style="text-align: right;">από το <a href="http://www.cosmo.gr/"><span style="font-style: italic;">Cosmo.gr</span></a><br /><br /></div>Ένα φιλμ κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που δημοσιεύτηκε μέσω ‘Ιντερνετ και φέρει τη σφραγίδα του βραβευμένου Εβραίου σκηνοθέτη Γιόνι Γκούντμαν (Βαλς με τον Μπασίρ), προκάλεσε αντιδράσεις στο Ισραήλ. Ο λόγος είναι ότι το 90 δευτερολέπτων φιλμάκι ευελπιστεί να περιγράψει την περιορισμένη ζωή των κατοίκων της Γάζας. Ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι σκοπός του φιλμ ήταν να αλλάξει τις παγιωμένες πεποιθήσεις περί καλού και κακού που κυριαρχούν στην πατρίδα του.... Η συνέχεια του κειμένου <a href="http://www.cosmo.gr/Cinema/Israel/232793.html">εδώ</a>.<br /><br />Το 90 δευτερολέπτων φιλμάκι:<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Hzqw7oBZT8k&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&hl=en&feature=player_embedded&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Hzqw7oBZT8k&rel=0&color1=0x3a3a3a&color2=0x999999&hl=en&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowScriptAccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-7208519655684176893?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-89788838999375764652009-07-20T23:39:00.002+03:002009-07-20T23:48:07.733+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://i39.photobucket.com/albums/e157/tranceraveprince01/ussr1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 441px; height: 478px;" src="http://i39.photobucket.com/albums/e157/tranceraveprince01/ussr1.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-style: italic;">του Σάκη Κουρουζίδη</span></div><div style="text-align: right;"> </div><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Αυγή, 07/07/2009 </span><br /></div><br />Το σύνθημα που ακουγόταν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ το 1974, ως γνωστόν, ήταν «στις 18 σοσιαλισμός» (οι εκλογές είχαν οριστεί για τις 17.11.1974), εννοώντας ότι το ΠΑΣΟΚ θα κερδίσει τις εκλογές και από την επομένη των εκλογών, στις 18 δηλαδή, θα αρχίσει η «οικοδόμηση» του σοσιαλισμού.<br /><br />Το κακό δεν ήταν η τελείως λαθεμένη πρόγνωση (το ΠΑΣΟΚ πήρε μόλις γύρω στο 13%), ούτε το είδος του σοσιαλισμού που είχαν στο μυαλό τους η ηγεσία και οι οπαδοί του. Το κακό ήταν, και σε αυτό το σύνθημα, ότι και η «αριστερή» φάση του ΠΑΣΟΚ υπονοούσε ότι ο σοσιαλισμός «αρχίζει» από την ημέρα της «κατάληψης» της εξουσίας… και ύστερα. Πριν από την ημέρα αυτή, το μεν ΠΑΣΟΚ προετοιμαζόταν για τη νίκη στις εκλογές, η δε αριστερά για την έναρξη της επανάστασης, ειρηνικής ή όχι, δευτερεύον για το θέμα μας. Την αντίληψη για το πότε «αρχίζει» ο «σοσιαλισμός» εξετάζουμε σήμερα.<br /><br /><span class="fullpost"><br />Αν παραπέμπουμε τα πάντα στον «σοσιαλισμό», ουσιαστικά προτείνουμε στους πολίτες ένα «όραμα» και τους καλούμε να το συγκρίνουν με αυτό που ζούνε σήμερα. Τους ζητάμε, δηλαδή, να συγκρίνουν δύο διαφορετικά πράγματα: το δικό μας όραμα με την υπάρχουσα πρακτική. Το ζητούμενο, βέβαια, θα ήταν να συγκριθούν ομοειδή πράγματα: όραμα με όραμα ή πρακτική με πρακτική.<br /><br />Ακόμα, όμως, κι αν προς στιγμή, ο κόσμος κάνει τη σύγκριση, τότε εκ των πραγμάτων τον οδηγούμε να συγκρίνει την υπάρχουσα πρακτική με ένα «όραμά» μας που έγινε πρακτική, δηλαδή τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», άσχετα με τη στάση που είχαμε απέναντί του. Αν πάλι συγκρίνουμε απλώς «οράματα», ακόμα και τότε η σύγκριση δεν είναι εύκολη. Το «όραμα» του καπιταλισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, ακόμη και της εκκλησίας, παραπέμπουν σε ειδυλλιακές καταστάσεις, εκ του ασφαλούς βέβαια, όπως εκ του ασφαλούς είναι και το δικό μας «όραμα». Το να κάνουμε ακόμα πιο ειδυλλιακό το όραμά μας δεν αρκεί και δεν πείθει, όπως δεν πείθει και δεν κάνει πιο ελκυστικό το κόμμα που «υπόσχεται» σήμερα διπλάσιο μισθό, έναντι ενός άλλου που «δίνει» απλώς μια μικρή αύξηση.<br /><br />Αν η «προ-σοσιαλιστική» φάση αφιερώνεται απλώς στην ιδεολογική και πολιτική προετοιμασία της «επανάστασης», τότε προφανώς, χρησιμοποιούμε τις αδικίες και τις δυσκολίες που παράγει το σημερινό σύστημα ως απόδειξη κατωτερότητάς του στη σύγκριση που κάνουμε με το «όραμά» μας. Επομένως, οτιδήποτε καλό γίνει σήμερα, μας δυσκολεύει στην προσέλκυση υποστηρικτών, αφού η επιχειρηματολογία μας στηρίζεται στη «συνεχή επιδείνωση» που υφίσταται ο κόσμος σήμερα. Δηλαδή, μακάρι να μην γίνεται τίποτε καλό, γιατί έτσι θα αγανακτεί ο κόσμος και θα έρθει γρηγορότερα ο σοσιαλισμός. Αλλά, αν παρόλα αυτά γίνει κάτι καλό, το υποβαθμίζουμε, του δίνουμε περίτεχνες ερμηνείες ή το αποδίδουμε απλώς στη «λαϊκή αντίσταση και πάλη».<br /><br />Με την ίδια λογική και μεθοδολογία αντιμετωπίζουμε, πλέον, και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η «άλλη» Ευρώπη θα έρθει όταν θα πλειοψηφήσουν οι σοσιαλιστικές δυνάμεις παντού και τότε τα σοσιαλιστικά κράτη της Ευρώπης θα χτίσουν και μια διαφορετική Ε.Ε. Και μέχρι να γίνει αυτό, κρατάμε άμυνα… ευχόμενοι να χειροτερέψουν τα πράγματα για να πλησιάσει πιο γρήγορα η μέρα αυτή.<br /><br />Οι ανθρώπινες συνειδήσεις, οι νοοτροπίες και οι πρακτικές, οι κοινωνίες συνολικά αλλάζουν πολύ αργά, μα πάρα πολύ αργά. Και καμία επανάσταση δεν ανατρέπει άρδην τους χρόνους, τους ρυθμούς αυτούς, το πολύ πολύ να τους επιταχύνει, λίγο. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι «πολιτική», αλλά πηγάζει από όλες τις επιστημονικές προσεγγίσεις που παράγονται από τις κοινωνικές επιστήμες. Το να επιχειρούμε βολονταριστικά να εκβιάσουμε κάποιους χρόνους στους θεωρητικούς μας σχεδιασμούς, ισοδυναμεί με παραβίαση περίπου των «φυσικών νόμων».<br /><br />Επειδή το όλο αυτό σχεδίασμα της αριστεράς στηρίζεται σε επιστημονικά ξεπερασμένες παραδοχές, αλλά και επειδή στη συνείδηση των ανθρώπων φαντάζει ως κάτι «ιδεατό» και άρα μακρινό και εντέλει αδιάφορο για τη σημερινή του ζωή, γι? αυτό στρέφεται σε άλλες λύσεις λιγότερο ελκυστικές, καθόλου οραματικές, αλλά «σημερινές». Αυτό παράγει, τελικά, μια «συντηρητικοποίηση», αντί για «ριζοσπαστικοποίηση» που υποτίθεται ότι προσδοκά. Δηλαδή, η λύση της αριστεράς, αυτή του οραματικού μέλλοντος, «αυτοαποκλείεται» από τις επιλογές των ανθρώπων και η επιλογή γίνεται από το μη χείρον των υπολοίπων.<br /><br />Ο σοσιαλισμός θα πρέπει να «αρχίσει» να εφαρμόζεται από σήμερα (7 του μήνα, εξ ου και ο τίτλος!), με την έννοια των θετικών και δημιουργικών επεμβάσεων στο σήμερα. Η αριστερά θα πρέπει να συγκρίνει το «καπιταλιστικό σήμερα» με ένα «σήμερα» δικό της, όχι βέβαια συνολικό, αλλά «ενδεικτικό», συμβολικό και κάτι περισσότερο από συμβολικό. Όχι μόνο να προτείνει για το μέλλον αλλά και να δημιουργήσει κάποιες «νησίδες σοσιαλισμού», σήμερα. Όχι ως υποκατάστατα σοσιαλισμού αλλά ως δείγματα ζωής, αντί για τα ανέξοδα οράματα, για τις φυγές σε ανύπαρκτους μελλοντικούς παραδείσους, όπου όλα τότε –και μόνον τότε- θα μπορούν τάχα να λυθούν.<br /><br />Σε αυτήν την «κινητοποίηση» τα εφόδια των αριστερών θα είναι η δημιουργικότητα, οι αξίες, η φαντασία, ο πολιτισμός, η υψηλή διανοητική προσπάθεια. Θα αναδεικνύονται αυθεντικά διλήμματα και εναλλακτικές επιλογές επί συγκεκριμένων προβλημάτων, σημερινών, και επί αυτών θα φαίνεται η όποια «εναλλακτικότητα», «ριζοσπαστικότητα», αλλά και «ρεαλιστικότητα» των αριστερών ιδεών και πολιτικών.<br /><br />Αυτός ο δρόμος, στους «εύκολους καιρούς» που ζούμε, είναι ο… δύσκολος δρόμος για την αριστερά, αυτός που παράγει υψηλές απαιτήσεις. Που δεν ζητάει αντοχή σωματική σε βασανιστήρια και εξορίες, αλλά ζητάει να αναδεικνύει και να εκπέμπει μια υψηλή ποιότητα ανθρώπων, ιδεών και πρακτικών και όχι μια υψηλή «τσαντίλα» για την κακούργα κοινωνία.<br /><br />* Ο Σάκης Κουρουζίδης είναι διευθυντής της "Ευωνύμου Βιβλιοθήκης" και του περιοδικού "Ο δαίμων της οικολογίας".<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-8978883899937576465?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-22757766643248530052009-07-17T11:53:00.004+03:002009-07-17T12:06:22.881+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://profile.ak.fbcdn.net/object3/741/116/n120212314166_5832.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://profile.ak.fbcdn.net/object3/741/116/n120212314166_5832.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">Πρόκειται για μια ομάδα στο </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">Facebook </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">που μέχρι σήμερα αριθμεί 1656 μέλη. Παραθέτ</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">ω την π</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">εριγραφή της ομάδας από τους διαχειριστές της, καθώς και σύνδεσμο για μί</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">α έκθεση στο πλαίσιο του προγράμματος Socrates, <span style="font-style: italic;">Educational Policies that Address Social Inequality </span>που παρουσιάζει τη δουλειά της Στέλλας Πρωτονοταρίου στο δημοτικό της Γκράβας.</span><br /><br />Στηρίζουμε τη Στέλλα Πρωτονοταρίου, τη δασκάλα που ονειρεύτηκε ένα σχολείο χωρίς σύνορα και πλήρωσε γι’ αυτό, όπως έγραψε και το ‘Ε’ στις 21/6/09.<br />Η Στέλλα Πρωτονοταρίου υπήρξε διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Γκράβας, ενός σχολείου στο οποίο επικρατούσε η ανασφάλεια των παιδιών και η ντροπή λόγο της έλλειψης αποδοχής που ένοιωθαν, μιας και το σχολείο αυτό είναι ένα πολυπολιτισμικό σχολείο.<br /><span class="fullpost"><br />Η προαναφερθείσα δασκάλα όπως και άλλοι εκπαιδευτικοί αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την ιδιαιτερότητα που παρουσίαζε το σχολείο τους, οργανώνοντας έξτρα εθελοντικά απογευματινά μαθήματα για τα παιδιά, αλλά και για τους γονείς τους. Έτσι, 150 μετανάστες γονείς διδάχθηκαν την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό μας, ενώ στα παιδιά διδάσκονταν και η μητρική τους γλώσσα (αλβανικά και αραβικά) έτσι ώστε η γλώσσα της χώρας υποδοχής να στηριχθεί σωστότερα. Παράλληλα, στη πρωινή προσευχή το Πάτερ Ημών αντικαταστάθηκε με το ποίημα του Ρίτσου «Πρωινό Άστρο» έτσι ώστε κανένα παιδί να μη νιώθει ξένο και περιθωριοποιημένο. Στο σχολείο αυτό επίσης, δόθηκαν ευκαιρίες ανάπτυξης δεξιοτήτων δημιουργικότητας, μέσα από παραστάσεις, δημιουργίες βιβλίων με αναμεμειγμένα στοιχεία από τις διαφορετικές κουλτούρες των πατρίδων των παιδιών μεταφρασμένες στα ελληνικά, μέχρι και δημιουργίες ταινιών με παραδοσιακά παιχνίδια από τις πατρίδες τους οι οποίες βραβεύτηκαν. Τα συγχαρητήρια και οι βραβεύσεις ήρθαν επίσης και από διάφορες ΜΚΟ, πανεπιστήμια του εξωτερικού καθώς επίσης πρωτοβουλίες του σχολείου παρουσιάστηκαν από επιστημονικά περιοδικά σε διεθνή συνέδρια.<br />Το αποτέλεσμα ήταν να σταματήσει η διαρροή μαθητών στο 132ο δημοτικό σχολείο Γκράβας, να πάψει ο ρατσισμός καθώς και οι παραβατικέςκαι επιθετικές συμπεριφορές που μέχρι τότε σημειώνονταν συχνά και οι περισσότεροι γονείς να μπορούν πλέον να μιλάνε ελληνικά και να μπορούν να συμμετέχουν στη σχολικά ζωή των παιδιών τους.<br />Υπήρξε βέβαια και ένα δεύτερο αποτέλεσμα, όχι τόσο ευχάριστο και αισιόδοξο. Την κ.Πρωτονοταρίου τη μετέθεσαν από το σχολείο και τη έστειλανστα δικαστήρια με την κατηγορία ότι χρησιμοποιούσε παράνομα το χώρο του σχολείου τα απογεύματα για παράδoση μαθημάτων αλβανικών και άλλων γλωσσών. Η δίκη της αναβλήθηκε για τις 22/1/2010.<br />Ακροδεξιός τύπος έγραψε «δασκάλα στη Γκράβα λειτούργησε κρυφό σχολείο για τα Αλβανάκια και δίδασκε ανθελληνική ιστορία στα μεταναστόπουλα»<br />Ο τωρινός διευθυντής του σχολείου, ο οποίος είναι και ο μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας, έχει διακόψει όλες τις δράσεις που μέχρι πριν λάμβαναν χώρα στο 132ο δημοτικό σχολείο της Γκράβας.<br /><br />Ας ελπίσουμε και ας δράσουμε με κάθε μέσο έτσι ώστε κάποια μέρα αυτός ο τόπος, αυτή η χώρα της ντροπής να πάψει να σκοτώνει τα παιδία της και μάλιστα τα πιο εκλεκτά από αυτά.<br /><br />Αυτή η ομάδα είναι για τη Στέλλα Πρωτονοταρίου που μας θύμισε ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι και που υπογράμμισε ότι δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι “δημοσιοϋπαλληλίσκοι”.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Ένα ντοκουμέντο σχετικά με τη δουλειά της κας Πρωτονοταρίου... </span></span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" ><br /></span><br /><a href="http://www.epasi.eu/CaseStudyGR1.pdf" onmousedown="'UntrustedLink.bootstrap($(this)," target="_blank" rel="nofollow"><span>http://www.epasi.eu/CaseSt</span><wbr><span class="word_break"></span>udyGR1.pdf</a><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-2275776664324853005?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-57318050016629348512009-07-17T02:16:00.007+03:002009-07-17T02:41:39.873+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ilmanifesto.it/uploads/RTEmagicC_logo_piccolo_02.jpg.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 217px; height: 148px;" src="http://www.ilmanifesto.it/uploads/RTEmagicC_logo_piccolo_02.jpg.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;">Rossana Rossanda<br /></div><div style="text-align: right;"><br />27 giugno 2009<br /><br /></div>La diagnosi dello stato della politica in Italia è semplice: metà dei cittadini si è astenuta alle elezioni europee, ai ballottaggi delle amministrative, e al referendum molto di più. Il quadro è simile in tutta Europa. I socialisti hanno perduto dovunque, il parlamento europeo è largamente di centro destra. Le sinistre radicali sono più deboli del previsto, quelle italiane sono scomparse di scena. In Italia è assente una socialdemocrazia, indebolita altrove. Dovunque spunta o si rafforza una destra estrema.<br /><br />Il segnale è opposto a quello venuto dagli Stati uniti, e infatti in Europa per nulla raccolto.<br />In Italia Berlusconi non supera, come sperava, il 35% ed è meno forte di un anno fa. La Lega va al 10, sono inseparabili. Fini gioca un gioco suo. Se questo porterà a una crisi di governo, sarà prodotta e gestita dalla maggioranza (e appoggiata dal Vaticano, via Casini). La minoranza è divisa fra un Ad in calo, diviso e confuso e una sinistra radicale in briciole. Neanche i Verdi sembrano fuori dalla crisi, malgrado che Obama negli Usa e molti in Europa vedano nell'ecologia un investimento necessario e un valore-rifugio. L'opzione bipartitica che era stata comune a Berlusconi e Veltroni è caduta.<br /><br />1.Se su questo quadro sintetico siamo d'accordo, resta da vedere se si condivide il perché di questo esito. A mio avviso per l'Italia esso va cercato lontano, nell'arco della mia generazione, che<br />d'altronde non è più che un momento storico. Infatti il disastro di oggi appare più grande in quanto la sinistra del dopoguerra è stata più forte che altrove. Mai stata maggioranza, come ha osservato Norberto Bobbio, anche perché era rappresentata, in un paese tenuto fuori dal crogiuolo degli anni venti e trenta in Europa, da comunisti e socialisti e un forte sindacato, che hanno schiacciato, fra se stessi e la D.C., una interessante terza forza (Giustizia e Libertà).<br />Questa forma presa dalla sinistra, dalla resistenza al 1956, è alquanto diversa dalle altre in occidente.<br /><br />I socialisti e i comunisti, liberi dalle contese degli anni trenta coperte dal fascismo, sono ancora uniti e i comunisti appaiono salvo alla Dc e al "partito americano"- abbastanza svincolati dall'Urss<br />(concepita peraltro anch'essa non come un pericolo incombente) . Così dopo il 1956 e la divisione<br />con il Ps, il Pci supera gradualmente, in quantità e qualità di ascolto, il già più forte Pcf, facendo<br />propria una larga frangia d'opinione. E' difficile separare da esso la messa a fondamento del senso<br />comune repubblicano, costituzionale, antifascista; e questo, perlopiù, colorato di un ombra di<br />concezione classista (vivissima nella resistenza anche in Giustizia e Libertà e poi nel cattolicesimo<br />di Dossetti e della corrente di Base della Dc).<br /><br />2.Il quadro muta negli anni sessanta-settanta, in corrispondenza alla grande modernizzazione del<br />paese nella composizione sociale, produttiva e culturale. Il Ps ha mutato fronte, ne Pci si apre un<br />dibattito, il sindacato cresce e muta la sua struttura di base, un'area di sinistra radicale comincia a apparire separata dai comunisti, che però crescono di peso.<br />Il corto circuito è determinato dal movimento del 1968. Diversamente dal resto d'Europa esso si<br />verifica in presenza di un forte partito comunista che non lo attacca frontalmente, ma del quale esso chiude l'egemonia. Il 1968 ha in Italia una coda lunga un decennio. Come in nessuna parte altrove, ha modificato diversi parametri della cultura, ha prodotto la densa politicizzazione dei gruppi extraparlamentari diversa da quella del movimento comunista, ha indotto un vasto associazionismo che si vive come controcultura e contropotere.<br /><br />È una seconda e tumultuosa modernizzazione del paese che si colloca a sinistra del Pci ma non<br />riduce la sua forza nell'opinione di massa, anzi. I comunisti arriveranno a un terzo dei voti, il sindacato è forte, l'intellettualità è come non mai politicizzata e diffusa. Il «movimento» critica Pci e Cgil ma trascina l'appartenenza al sindacato (il più modificato) e il voto al Pci; le elezioni del 1975 danno alla sinistra tutte le grandi città. Questa tendenza non sembra intaccata dal compromesso storico (1973), poco percepito a livello di opinione. È come se soltanto l'astensione comunista del 1976 verso il governo Andreotti ne rivelasse il vero senso. È in quell'estate che si spezza ogni speranza delle minoranze di movimento, il movimento stesso si divide e una piccola parte di esso (non occorrono molti per sparare) va davvero sulle armi (omicidio di Coco a Genova). Tuttavia l'elettorato sosterrà sempre maggiormente il Pci fino alla morte di Berlinguer, il quale peraltro fa, negli ultimi anni, e isolato dal resto del gruppo dirigente, una virata a sinistra.<br /><br />3. Tardiva. Sul piano mondiale il 1968 non è sfuggito alle classi dominanti, che si riattrezzano. Il Pci non ha compreso il senso dell'abolizione del gold standard, né quello della crisi dell'energia del 1954 e tanto meno i mutamenti strutturali del capitale e delle tecnologie in atto e la ricomposizione delle strategie che ne conseguono (Trilaterale). Né ha capito realmente le soggettività che si dibattono contro di esso. Non intende neppure, se non<br />in un breve sussulto concernente le donne, la rivoluzione passiva che si compie fin dall'inizio fra<br />generazioni nei rapporti familiari e d'autorità. Non capisce la porta ideale dell'anticomunismo del<br />movimento.<br /><br />Del tutto estraneo gli è il 1977 italiano, assai reattivo ai mutamenti del lavoro ma errato nella<br />previsione, come non aveva capito prima il formarsi dell'estremismo delle Brigate rosse e di Prima Linea, di cui non vede altro che il pericolo che costituiscono per il suo accreditamento come forza di governo. Berlinguer pratica duramente l'emergenza inseguendo Moro, anch'egli incerto e isolato nella Dc.<br /><br />Negli anni ottanta il salto tecnologico è avvenuto, specie nell'informazione e in quel che ne deriva<br />per il movimento dei capitali e per la finanziarizzazione, ma i comunisti leggono solo in termini di<br />politica antisovietica la restaurazione di Thatcher e Reagan, sottovalutano la stagnazione dell'Urss di Breznev, non capiscono il tentativo di Andropov, esitano su Solidarnosc in Polonia come avevano esitato su Praga; la berlingueriana «fine della forza propulsiva» del 1917 arriva quando la scomposizione del Pcus è ormai avanzata e tutti i rapporti con il dissenso ancora di sinistra dell'est sono stati mancati. Così fino a Gorbaciov.<br /><br />Con Craxi e poi con la morte di Berlinguer è già andata molto avanti, anche se non in termini elettorali, la crisi del Pci e comincia quella della Cgil. La fine della prima Repubblica è soprattutto la fine loro.<br /><br />4. Negli anni ottanta il movimento del '68 si chiude del tutto, abbattuto assieme alle Brigate Rosse, con le quali pur non aveva avuto a che fare, il radicalismo e anche l'estremismo essendo una cosa, passare alle armi un'altra. Si forma e struttura, di nuovo, soltanto il filone del secondo femminismo.<br /><br />Con il 1989 la crisi del Pci semplicemente si compie, la «svolta» induce un altro partito, idealmente e organizzativamente, e si fa senza una rivolta di base. Rifondazione nasce come un ritorno a ieri e si dibatterà senza pace sul come diventare una chiave per il domani; né il Pci né Rc fanno un bilancio storico del comunismo e della loro stessa funzione in Italia. Quella che era stata l'intera area della sinistra resta, fra disincanti e fibrillazione, mentre precipitano socialisti e comunisti.<br /><br />Bruscamente va in pezzi quel che era parso per venti anni senso comune, il rifiuto del «sistema». Le sinistre si restringono in piccoli gruppi, alcune si affinano, non riusciranno o forse non vorranno più unificarsi.<br /><br />Da allora una perpetua discontinuità produce spezzoni di movimento puntuali e perlopiù<br />incomunicanti. Il sussulto di quello enorme per la pace e poi del sindacato al Circo Massimo non<br />daranno luogo a una ripresa costante, anche per il senso di impotenza che deriva dalla nullità del loro risultato.<br /><br />5. L'89 è tutto gestito dalla ripresa del capitale e nella sua forma prekeynesiana. L'ideologia dei<br />Fukujama e degli Huntington - fallimento ab aeterno del socialismo e inevitabile scontro di civiltà - colpisce a fondo la sinistra storica, che patisce i fallimenti dei socialismi reali, non li affronta e si<br />arrende; le socialdemocrazie altrove e gli ex comunisti in Italia praticano con zelo e pentimento le<br />politiche liberiste.<br /><br />Ma anche le culture diffuse delle sinistre radicali galleggiano a fatica. Molte percezioni del '68 si<br />rovesciano su se stesse nel risentimento verso quel che il movimento operaio, già venerato, non ha compreso: ha sacrificato la persona alla collettività, l'individuo al partito, il conflitto dei sessi<br />all'«economicismo», la terra allo sviluppo devastatore. Ha sottovalutato la dimensione del sacro,<br />dell'etnia, dei cicli. Ha glorificato la ragione contro l'emozione, l'occidente contro le diversità,<br />l'avvenire rispetto al presente. Il postmoderno ha dato una mano. Questa è la tendenza<br />maggioritaria.Restano, ma molto minoritari, alcuni movimenti. La trasmigrazione verso l'ecologia è la più forte.<br /><br />La precipitazione della politica nella corruzione e nella bassezza e l'emersione di Berlusconi non<br />trovano freno. L'area già comunista e socialista non tenta neppure un riallineamento verso la<br />socialdemocrazia. La spoliticizzazione segue alla delusione; si vive nell'oggi perché è dannata la<br />memoria del passato e non si sa che cosa volere per il futuro. Incertezza, risentimento, paura.<br />Protezionismo degli ancora occupati davanti a una crisi che non intendono. Mai, per parafrasare<br />Guicciardini, la gente italiana è stata così infelice e così cattiva.<br /><br />6. Se «sinistra» ha avuto un senso nel XIX e XX secolo era libertà, eguaglianza, fraternità, declinate nell'eredità della rivoluzione francese. La prima nell'idea di democrazia, la seconda da Marx, la terza (diversamente dal senso che aveva avuto nel 1789) come solidarietà fra gli umani. Esse percorreranno fra le tragedie tutto il XX secolo. Il loro rifiuto non significa che sia avvenuta una rideclinazione. Significa il ripiegamento dalla libertà all'individualismo e il volgere il bisogno di<br />appartenenza verso categorie metastoriche (religioni, nazionalismi, etnie e altre presunte origini).<br />Significa negare l'eguaglianza di diritti (e non solo né tanto nell'interpretazione che ne dà parte del movimento delle donne) e fare dell'affermazione del più forte il principio e motore della società. Significa affogare la fraternità nell'odio e nella paura dell'altro e del diverso. Berlusconi e Bossi sono inimmaginabili negli anni '60.<br /><br />Questa è oggi la metà dell'Italia che parla.L'egemonia è passata a destra. La sua affermazione<br />segnala una rivoluzione antropologica prima che politica. La degenerazione della politica ne è<br />concausa e conseguenza. Almeno se politica significa, non marxianamente ma arendtianamente,<br />«preoccuparsi del mondo».<br /><br />Di questo rozzo tentar di delineare il quadro vorrei discutere.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-5731805001662934851?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-85431705681500618202009-07-16T17:34:00.001+03:002009-07-16T17:48:56.728+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/24/Hydra1.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 401px; height: 285px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/24/Hydra1.gif" alt="" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">του Δημητρη Κωτσακη </span></span><br /></div><div style="text-align: right;"><br /><span style="font-style: italic;">αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ (</span>23/06/2006)</div><br />Αναχρονισμός<br /><br />Βλέπω γύρω μας έναν πολιτικό κόσμο που εμμένει στο παρελθόν, αποστρέφει φοβικά τη σκέψη από την πραγματική αβεβαιότητα του παρόντος, καταφεύγει σε ιδεοληπτικές βεβαιότητες για το μέλλον. Μιλώ για τον καταρρέοντα κόσμο του ύστερου φιλελευθερισμού, καθηλωμένο στις αγοραίες βεβαιότητες του νεοφιλελευθερισμού και του σοσιαλφιλελευθερισμού της τριακονταετίας που πέρασε. Δεν μιλώ για τον καταρρεύσαντα κατά την τριακονταετία αυτή κόσμο του κρατικού καπιταλισμού στη διττή του εκδοχή, όπως αυτοπροσδιορίστηκε ως "κράτος πρόνοιας" και "υπαρκτός σοσιαλισμός". Και όταν θεωρώ αναχρονισμό την εμμονή στον καταρρέοντα ύστερο φιλελευθερισμό, θεωρώ κατά μείζονα λόγο αναχρονισμό την επιστροφή στον καταρρεύσαντα κρατικό καπιταλισμό και την ιστορική του συνθήκη: το κράτος-έθνος. Οι ανατροπές που οδήγησαν στην υπέρβαση της συνθήκης αυτής είναι μη ανατάξιμες. Η κοινωνική αντίθεση προς τον καθολικά αγοραίο και κυριαρχικά ιδιωτικό χαρακτήρα της σύγχρονης οικουμενικής αστικής κοινωνίας, εφόσον δεν είναι μόνο αντίθεση προς την σύγχρονη κοινωνία αλλά είναι και σύγχρονη αντίθεση προς αυτήν, δεν γυρνάει πίσω.<br /><br /><span class="fullpost"><br />Ιδιομορφία<br /><br />Αναφέρομαι στην παιδεία αλλά αυτό που έχω να πω --επειδή ακριβώς είναι για την παιδεία-- χάνει το νόημά του αν αποσπαστεί από την ολότητα του κοινωνικού. Και όταν ο λόγος είναι για το πανεπιστήμιο, δεν μπορούμε να αναφερόμαστε στην παιδεία χωρίς να αναφερόμαστε στην εργασία και την πολιτεία. Οι τρεις λόγοι συντίθενται σε έναν: ποια παιδεία απαιτεί η ανάληψη της κοινωνικής ευθύνης, που διαφορίζεται εργασιακά για να ολοκληρωθεί πολιτειακά. Εδώ, όμως, υπάρχει μια ιστορική ιδιομορφία της ελληνικής κοινωνίας σε σχέση με τις άλλες κοινωνίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν εκεί η κοινωνική μεταρρύθμιση της πανεπιστημιακής παιδείας έγινε τη δεκαετία του '60 και η αντιμεταρρύθμιση τη δεκαετία του '80, εδώ έγιναν μαζί τη δεκαετία του '80. Και η ιστορική αυτή σύμπτωση δημιούργησε πολιτική σύγχυση. Γιατί ενώ ο ιστορικά καθυστερημένος "νόμος-πλαίσιο" (Ν. 1268/82) δεν ήταν --δεν θα μπορούσε να είναι-- αμιγώς μεταρρυθμιστικός, ήταν μικτά μεταρρυθμιστικός και αντιμεταρρυθμιστικός, η κοινή πολιτική συνείδηση κατέγραφε την μία μόνο πλευρά του, συγχέοντας τις δύο θεσμικές του κατευθύνσεις.<br /><br />Αναθεωρήσεις<br /><br />Η επικείμενη αναθεώρηση του νόμου του 1982 είναι η νομική ολοκλήρωση της αντιμεταρρυθμιστικής του πλευράς. Και για να μην αποστρέφουμε και εμείς το βλέμμα από την οχληρή πραγματικότητα, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η νομική αυτή ολοκλήρωση δεν είναι παρά η νομιμοποίηση της αντιμεταρρύθμισης που έχει ήδη πραγματωθεί με την συνέργεια κυβερνήσεων και πανεπιστημιακής διοίκησης. Πρόκειται για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Όχι τη δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, αυτή περιμένει τη συνταγματική αναθεώρηση. Αλλά τις συντονισμένες ενέργειες κρατικοποίησης του δημόσιου πανεπιστήμιου και λειτουργίας τού προκύπτοντος κρατικού πανεπιστήμιου με ιδιωτικά κριτήρια. Η διαδικασία της κρατικοποίησης - ιδιωτικοποίησης του δημόσιου πανεπιστήμιου, το "άδειασμα" του άρθρου 16 του Συντάγματος, είναι η πολύπλοκη και μακροχρόνια διαδικασία της σύνταξης, εφαρμογής, αναστολής, τροπολογίας, συμπλήρωσης με παράλληλα νομοθετήματα και, καταλήγοντας σήμερα, αντιμεταρρυθμιστικής ολοκλήρωσης του νόμου-πλαίσιο. Δηλαδή: Η διαδικασία των μεταβατικών διατάξεων, κατά τις οποίες η θεμελιώδης για τις πανεπιστημιακές ελευθερίες μονιμότητα του διδακτικού - ερευνητικού προσωπικού στο σύνολό του (και όχι στην κορυφή της ιεραρχίας) περιορίστηκε στους τότε υπηρετούντες και εξεγερμένους, προκειμένου να αποσπαστεί η συναίνεσή τους. Η διαδικασία των ιδιωτικού πνεύματος "ερευνητικών" και μεταπτυχιακών προγραμμάτων, με μεταβατική (ευρωπαϊκή κυρίως) χρηματοδότηση, ανακαλούμενη την κατάλληλη στιγμή για την με κάθε μέσο αναζήτηση ίδιων πόρων. Η διαδικασία κρατικής συγκέντρωσης του ελέγχου της ποιότητας και της κατεύθυνσης των παρεχόμενων εκπαιδευτικών και "ερευνητικών" προγραμμάτων --κάθε αγορά χρειάζεται αγορανομία, η αγορά εκπαιδευτικών υπηρεσιών επιπροσθέτως απαιτεί και αυστηρό κρατικό έλεγχο. Και η διαδικασία αναστολής της συγκρότησης των σχετικών οργάνων (ΕΑΓΕ, ΕΣΑΠ), προκειμένου να εμπεδωθεί πρώτα η αγορά. Και, τέλος, οι διαδικασίες προσαρμογής της νομοθετικής κατασκευής στον κοινωνικό της χώρο και ρύθμισης της συνολικής διαδικασίας. Το ότι ο βασικός στόχος της αντιμεταρρύθμισης, στην ευρωπαϊκή της εκδοχή, δεν είναι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά η κρατικοποίηση - ιδιωτικοποίηση των δημόσιων πανεπιστημίων, φαίνεται καθαρά στο βρετανικό παράδειγμα. Εκεί, στο άντρο του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού, δεν υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια~ υπάρχουν μόνο κρατικά πανεπιστήμια που λειτουργούν με ιδιωτικά κριτήρια. Οι συνθήκες βεβαίως δεν είναι ίδιες στην Βρετανία και την Ελλάδα, όπως δείχνει η σύνδεση πανεπιστημίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών. Το παράδειγμα της συνεργασίας London School of Economics και Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων είναι χαρακτηριστικό. Το θέμα παρουσιάζεται ως εξής: Τα εκτός ελληνικής επικράτειας κρατικά πανεπιστήμια μπορούν να αναπτυχθούν εντός αυτής ως ιδιωτικά. Και προς τούτο χρειάζεται αναθεώρηση του Συντάγματος. Δεν εξαντλείται, βέβαια, εδώ το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Αλλά αυτή η όψη, συνδεόμενη με την φοιτητική μετανάστευση, έχει ιδιαίτερη σημασία. Άλλες όψεις που έχουν ιδιαίτερη σημασία είναι οι συνδεόμενες με την Εκκλησία και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Η εκτός συγκεκριμένων συμφερόντων, όπως τα προηγούμενα, αναμονή ιδιωτικών πανεπιστημίων κατά το παράδειγμα των ΗΠΑ θα πρέπει να ενταχθεί στη σφαίρα των ιδεοληπτικών βεβαιοτήτων για τις οποίες μίλησα στην αρχή.<br /><br />Οι Ευρωπαϊκοί Χώροι Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και Έρευνας<br /><br />Προϊόν της Γενικής Συνθήκης για το Εμπόριο των Υπηρεσιών, ο Ευρωπαϊκός Χώρος Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης είναι η μέσω της διαδικασίας της Μπολόνια συγκροτούμενη ευρωπαϊκή αγορά τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών υπηρεσιών. Ο χώρος περιέχει 4.000 κρατικά και ιδιωτικά ιδρύματα, από τα οποία τα πανεπιστήμια δεν είναι περισσότερα από 1.000, σύμφωνα με τα στοιχεία και τον ορισμό της Ένωσης των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων. Κατά τον ορισμό αυτόν "πανεπιστήμια" είναι τα εκπαιδευτικά ιδρύματα "με πλήρη αρμοδιότητα απονομής διδακτορικών διπλωμάτων". Ανεξάρτητα από τον Ευρωπαϊκό Χώρο Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης αναπτύσσεται ο Ευρωπαϊκός Χώρος Έρευνας, ως χώρος "παραγωγής καινοτομίας". Στρατηγικός στόχος της διαδικασίας της Μπολόνια είναι η σύνδεση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με την παραγωγή --την παραγωγή εν γένει και την σχετική προς αυτήν παραγωγή καινοτομίας. Στην αρχική διακήρυξη ορίζεται ότι και οι δύο προβλεπόμενοι κύκλοι σπουδών "θα είναι σχετικοί με την ευρωπαϊκή αγορά εργασίας". Ενώ στη σύνοδο του Βερολίνου οι υπουργοί, "συνειδητοποιώντας την ανάγκη να προωθηθούν στενότεροι δεσμοί ανάμεσα στους Ευρωπαϊκούς Χώρους Εκπαίδευσης και Έρευνας", θεώρησαν αναγκαίο "να προχωρήσουν πέρα από τον εστιασμό της ανώτερης εκπαίδευσης σε δύο κύκλους σπουδών και να εντάξουν στην διαδικασία της Μπολόνια το διδακτορικό ως τον τρίτο κύκλο". Δηλαδή, θεώρησαν αναγκαία την ένταξη και της τρίτης βαθμίδας της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στην αγορά.<br />"Το πανεπιστήμιο που θέλουμε", για να επιστρέψουμε στο θέμα της σημερινής συζήτησης, δεν είναι το ίδρυμα αυτό --κρατικό ή ιδιωτικό, η διαφορά δεν έχει σημασία-- που κατά την νεοφιλελεύθερη συνθήκη προσφέρει στην αγορά την πλήρη σειρά των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών υπηρεσιών: πτυχιακών, μεταπτυχιακών και διδακτορικών. Αυτό είναι το "πανεπιστήμιο" που έχουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Το πανεπιστήμιο που θέλουμε είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο.<br /><br />Το δημόσιο πανεπιστήμιο<br /><br />Το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν είναι ούτε κρατικό ούτε ιδιωτικό. Είναι μια αυτόνομη αρχή με δημόσιο χαρακτήρα. Στις μέρες μας, οι καταστατικές του αρχές παρουσιάστηκαν στην άλλη Μπολόνια: όχι την κυβερνητική του 1999, τη Μπολόνια της διακήρυξης του "Ευρωπαϊκού Χώρου της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης"~ αλλά την πανεπιστημιακή του 1988, τη Μπολόνια της χάρτας των "θεμελιωδών αρχών του πανεπιστήμιου", της "Magna Charta Universitatum". Οι αρχές του δημόσιου πανεπιστήμιου, που εμπεριέχονται στις δύο πρώτες από τις τέσσερις αρχές της χάρτας, είναι κατ' ουσίαν οι εξής. Πρώτον: Το πανεπιστήμιο είναι αυτόνομος θεσμός. Η πανεπιστημιακή έρευνα και διδασκαλία είναι ηθικά και πνευματικά ανεξάρτητες από τις πολιτειακές αρχές (all political authority στην αγγλική εκδοχή της χάρτας) και την οικονομική εξουσία (economic power). Δεύτερον: Η έρευνα και η διδασκαλία στο πανεπιστήμιο είναι αδιαχώριστες. Οι δύο αρχές, η πανεπιστημιακή αυτονομία και το αδιαίρετο διδασκαλίας - έρευνας, είναι συμπληρωματικές. Η αυτονομία του πανεπιστήμιου θεμελιώνεται στον ερευνητικό χαρακτήρα του έργο του. Είναι φανερό ότι η μια Μπολόνια αντιτίθεται στην άλλη, ότι ο συγκερασμός των δύο στην διακήρυξη του '99, η οποία καλωσορίζει την χάρτα του '88 και την κατ' αυτήν αυτονομία του πανεπιστήμιου και ανεξαρτησία του έργου του, είναι υποκριτικός. Εκτός αν υπονοεί μια σεβαστή από την νεοφιλελεύθερη συνθήκη απόλυτη ανεξαρτησία του πανεπιστημιακού έργου από τις πολιτειακές αρχές, της οικονομικής ανεξαρτησίας συμπεριλαμβανομένης, η οποία καθιστά άνευ πρακτικής αξίας τη δήλωση ανεξαρτησίας από την οικονομική εξουσία. Αλλά αυτό αποκλείεται από την τρίτη αρχή της χάρτας, η οποία προβλέπει ότι "οι κυβερνήσεις και τα πανεπιστήμια, το καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, πρέπει να εξασφαλίζουν την ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία". Γιατί αυτό συνεπάγεται, σε ό,τι αφορά τις κυβερνητικές δυνατότητες, την απαίτηση επαρκούς κρατικής χρηματοδότησης. Ο συγκερασμός, λοιπόν, είναι υποκριτικός. Αλλά η πολιτική υποκρισία είναι υπόκλιση στη δύναμη του αντιπάλου. Η διακήρυξη του '99 φοβάται τη χάρτα του '88, και καλά κάνει. Η ανεξαρτησία από την οικονομική εξουσία, ως ανεξαρτησία της έρευνας και της διδασκαλίας, είναι αξίωση των διδασκόντων - ερευνητών, ηθική και πνευματική κυρίως. Ως ανεξαρτησία των σπουδών όμως, είναι --από εδώ πηγάζει ο μεγαλύτερος φόβος-- αξίωση των φοιτητών, ηθική και πνευματική επίσης, αλλά και οικονομική. Γιατί ενώ οι πρώτοι πληρώνονται κατά την εξάρτησή τους από την οικονομική εξουσία, οι δεύτεροι πληρώνουν. Και είναι αδιαχώριστες οι δύο αξιώσεις στο σύγχρονο πανεπιστήμιο --αυτό ισχυροποιεί τον φόβο. Γιατί στο σύγχρονο πανεπιστήμιο η ελευθερία της διδασκαλίας συμπληρώνεται από την ελευθερία των σπουδών. Η ανεξαρτησία του έργου του ορίζεται από την διπλή διαλεκτική: ελευθερία έρευνας - διδασκαλίας, ελευθερία διδασκαλίας - σπουδών. Αυτή είναι η κληρονομιά της δεκαετίας του '60 την οποία η δεκαετία του '80 δεν ανέτρεψε~ την μετέτρεψε προσαρμόζοντάς την στην αγορά.<br /><br />Το κοινωνικό πανεπιστήμιο<br /><br />Ο συνταγματικός όρος "ακαδημαϊκή ελευθερία", ο οποίος αναφέρεται στην ανεξαρτησία της έρευνας και της διδασκαλίας στον χώρο του πανεπιστήμιου, συγχέεται συνήθως --γεγονός που δεν στερείται σκοπιμότητας-- με τον όρο "ακαδημαϊσμός", ο οποίος αναφέρεται στην απόσπαση της πανεπιστημιακής ζωής από την οικονομική και πολιτική ζωή. Αλλά ανεξαρτησία του πανεπιστημιακού έργου και ακαδημαϊσμός δεν συμπίπτουν στον σύγχρονο κόσμο. Η σημερινή ανεξαρτησία της έρευνας, της διδασκαλίας και των σπουδών από την πολιτική και την οικονομική εξουσία δεν προϋποθέτει απόσπαση από την κοινωνική ζωή. Αντιθέτως, προϋποθέτει την πλήρη συμμετοχή σε αυτήν. Οι πανεπιστημιακές σπουδές, επαναλαμβάνω αυτό που είπα στην αρχή, είναι η προετοιμασία για την ανάληψη της κοινωνικής ευθύνης, που διαφορίζεται εργασιακά για να ολοκληρωθεί πολιτειακά. Είναι αυτή ακριβώς η πληρότητα της συμμετοχής στην κοινωνική ζωή --η πλήρης αντίθεση στον ακαδημαϊσμό-- που απαιτεί την ανεξαρτησία της σύγχρονης πανεπιστημιακής λειτουργίας τόσο από τις αρχές και την πολιτική τους εξουσία όσο και από την συμπληρωματική προς αυτήν οικονομική εξουσία. Ο ακαδημαϊσμός στην ιστορική του διαδρομή ανάμεσα στις επιστήμες --χρησιμοποιώ τον όρο με την ευρύτερη έννοια της επιστήμης και τέχνης-- συγκροτείται μέσω της διάσπασης της πράξης σε θεωρία και πρακτική και την υπαγωγή της πρακτικής στη θεωρία. Οι έννοιες κλειδιά στην κατανόηση του ακαδημαϊσμού είναι η αυθεντία στην θεωρητική του διάσταση και η μίμηση στην πρακτική. Αυτή είναι η βάση της ακαδημαϊκής απόσπασης της πανεπιστημιακής ζωής --μιας θεωρητικής ζωής, στο πνεύμα του ακαδημαϊσμού-- από την οικονομική και πολιτική ζωή --μια ζωή πρακτική, στο ίδιο πνεύμα. Και, κατ' επέκταση, της ακαδημαϊκής απαίτησης για ανεξαρτησία από την οικονομική και την πολιτική εξουσία. Αντίθεση στον ακαδημαϊσμό σημαίνει ανοιχτή πραξιακή σύνθεση της θεωρίας και της πρακτικής. Το '60 έδωσε στον ακαδημαϊσμό ένα κοινωνικό τέλος. Το '80 έδωσε στο τέλος του ακαδημαϊσμού ένα αγοραίο σχήμα. Τίποτε δεν προοιωνίζεται την αναγέννησή του, ο ακαδημαϊσμός ανήκει πλέον στην ιστορία.<br />Θέλουμε λοιπόν το σύγχρονο πανεπιστήμιο να είναι αυτόνομο αλλά όχι ακαδημαϊκό. Θέλουμε να είναι κοινωνικό. Η θέση συνοψίζεται στο εξής: Το σύγχρονο δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ένα κοινωνικό πανεπιστήμιο, το έργο του οποίου είναι ανεξάρτητο από τις πολιτειακές αρχές και την οικονομική εξουσία. Ο κοινωνικός χαρακτήρας του δημόσιου πανεπιστήμιου είναι αυτός που δίνει το περιεχόμενο στις τέσσερις θεμελιώδεις θεσμικές εγγυήσεις της ανεξαρτησίας του έργου του. Πρώτον: Η επιστημονική έρευνα, η διδασκαλία και οι σπουδές στο πανεπιστήμιο είναι ελεύθερες. Η διασφάλισή της ελευθερίας τους αποτελεί θεσμική και οικονομική υποχρέωση της πολιτείας. Δεύτερον: Οι πανεπιστημιακοί ερευνητές - δάσκαλοι είναι δημόσιοι λειτουργοί. Τρίτον: Όλοι έχουν δικαίωμα δωρεάν σπουδών στο πανεπιστήμιο. Οι φοιτητές είναι ισότιμοι εταίροι στην πανεπιστημιακή διοίκηση. Τέταρτον: Στον χώρο του πανεπιστήμιου απαγορεύεται η επέμβαση της δημόσιας δύναμης χωρίς την πρόσκληση ή την άδεια των πανεπιστημιακών αρχών.<br /><br />Αρχίζουμε από την αρχή<br /><br />Τίποτε δεν είναι δεδομένο σήμερα εκτός από τις αρχές του δημόσιου κοινωνικού πανεπιστήμιου και την κοινωνική δυναμική που τις αξιώνει. Αρχίζουμε, λοιπόν, από την αρχή. Σε ό,τι αφορά τους νόμους, αρχίζουμε με την άρνηση κάθε αλλαγής που αντιστρατεύεται τον δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα του πανεπιστήμιου σε κρατική ή ιδιωτική κατεύθυνση~ και συνεχίζουμε με προτάσεις διατάξεων που τον στηρίζουν. Αλλά η κρίσιμη μάχη δεν θα δοθεί στους νόμους. Οι νόμοι θεσμοθετούν την πανεπιστημιακή ζωή και το ζητούμενο σήμερα είναι αυτή η ίδια η πανεπιστημιακή ζωή. Εδώ θα σταματήσω. Αν συμφωνούμε ότι στο πνεύμα του δημόσιου πανεπιστήμιου η πανεπιστημιακή διδασκαλία και η έρευνα είναι αδιαίρετες και ότι στο πνεύμα του κοινωνικού πανεπιστήμιου η ελευθερία της έρευνας - διδασκαλίας δεν έχει άλλο ηθικό και πνευματικό όριο εκτός από την κοινωνική ανάγκη και την ελευθερία των σπουδών, θα πρέπει να συνεχίσουμε συζητώντας τη διδακτική σχέση και το περιεχόμενο της διδασκαλίας.<br />_____________________________________________________________<br />Ο Δημήτρης Κωτσάκης διδάσκει στο ΑΠΘ. Το κείμενο αποτελεί παρέμβαση στη συζήτηση με θέμα "Το πανεπιστήμιο που θέλουμε", την οποία οργάνωσε ο ΕΣΔΕΠ-ΑΠΘ στις 8 Ιουνίου 2006.|<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-8543170568150061820?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-590469437609373402009-07-16T13:35:00.002+03:002009-07-16T13:44:37.818+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/Sl8EW86dc_I/AAAAAAAAAZY/NDo197Vbm8g/s1600-h/%CE%A6%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%82.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 154px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/Sl8EW86dc_I/AAAAAAAAAZY/NDo197Vbm8g/s200/%CE%A6%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359006873949139954" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 102, 0);">Αναδημοσίευση από τα </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">Χανιώτικα Νέα</span><span style="color: rgb(255, 102, 0);"> 16/07/09</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><br />Αυτοκριτική για το εκλογικό αποτέλεσμα</span></span><br /><br />Αυτοκριτική για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ πέμπτη δύναμη πανελληνίως και έκτη στο νομό Χανίων, κάνει σε χθεσινή ανακοίνωσή της η γενική συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων. Αναφέρεται σε "μη-επαρκή παρουσίαση στη κοινωνία του προγραμματικού μας λόγου", "αμφισημίες στο πολιτικό λόγο μας, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σαφές πολιτικό στίγμα για τον ΣΥΡΙΖΑ" κ.ά.<br />Συγκεκριμένα σε χθεσινή ανακοίνωση με θέμα την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων για το εκλογικό αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών και άμεσα ζητήματα δράσης", αναφέρεται:<br /><br /><span class="fullpost"><br /><br />"Τη Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009, συνήλθε η συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων για την αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος και συζήτησε επίσης τον πολιτικό σχεδιασμό του ΣΥΡΙΖΑ στο επόμενο διάστημα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Α. Το εκλογικό αποτέλεσμα</span><br /><br />Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών σηματοδότησε μία ήττα για το ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μία ήττα σε σχέση με τις προσδοκίες που είχαμε όχι μόνο για το εκλογικό αποτέλεσμα αλλά και για την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών εις βάρος των νεοφιλελευθέρων δυνάμεων. Οι διαδικασίες ωστόσο που τέθηκαν σε κίνηση μετά τις εκλογές, τόσο στο εσωτερικό των συνιστωσών όσο και εν συνόλω στο ΣΥΡΙΖΑ από τη μία μεριά ανέδειξαν προβλήματα τα οποία δεν αντιμετωπίστηκαν από το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και από τη άλλη αποτέλεσαν το έδαφος ώστε αυτή η μη-καταστροφική ήττα να πάρει βαθύτερα χαρακτηριστικά, σχεδόν καταστροφικά, που απαιτούν και πιο ουσιαστικές απαντήσεις από τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ στο σύνολό του.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Β. Αιτίες για το εκλογικό αποτέλεσμα</span><br /><br />1) Η μη-επαρκής παρουσίαση στη κοινωνία του προγραμματικού μας λόγου έτσι ώστε να γίνουν κτήμα της κοινωνίας και αναγνωρίσιμες οι ιδέες μας και οι προτάσεις μας καθώς και η σημασία τους για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν πλατιά τμήματα της κοινωνίας. Μαζί με αυτό επέδρασε στο αποτέλεσμα και η ανεπαρκής ανάπτυξη κοινωνικών δεσμών και σχέσεων εκπροσώπησης με τμήματα της κοινωνίας που προγραμματικά – αλλά και στη συγκυρία της κρίσης – απευθυνόμαστε.<br />Σχετικές με αυτά είναι και δύο επιμέρους στοιχεία τα οποία εμφανίστηκαν σε κάποιες περιπτώσεις. α) Ο προγραμματικός λόγος μας δεν πρέπει να είναι απλά ένας αφηρημένος αντι-συστημικός λόγος αλλά να εξειδικεύεται σε συγκεκριμένους στόχους που μπορούν να αποτελέσουν στόχους πάλης για άμεση αλλαγή με αποτελεσματικούς όρους τμημάτων ή όλης της κοινωνίας και β) η μηχανιστική αντίληψη ότι η ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας όπως εκφράζεται μέσα από την ανάπτυξη κινημάτων αυτόματα συνδέεται με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές.<br />2) Αμφισημίες στον πολιτικό λόγο μας, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σαφές πολιτικό στίγμα για το ΣΥΡΙΖΑ. Ειδικά πρέπει να σημειωθεί η πολυγλωσσία της πολιτικής έκφρασης του ΣΥΡΙΖΑ προς την κοινωνία με τρόπο που υπέσκαπτε την ενιαία φωνή στις κοινές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.<br />3) Δεν αναδείχθηκε η διαφορετικότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Κυρίως η διαφορετική αντίληψη για την πολιτική συμμετοχή και τις διαδικασίες αντιπροσώπευσης η οποία αποτελεί αρχή για τη δυναμική του εγχειρήματος και η οποία βρίσκεται σε αντίθεση με την αποστεωμένη λογική του πολιτικού συστήματος που αντιλαμβάνεται τη πολιτική ως ένα άλλο επαγγελματικό χώρο. Αυτό ήταν ιδιαίτερα έντονο στις διαδικασίες κατάρτισης του ευρωψηφοδέλτιου όπου μία δημοκρατική διαδικασία ερμηνεύτηκε από τη κοινωνία αλλά και από κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ ως ‘μάχη για καρέκλες’.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γ. Συζήτηση για την οργανωτική δομή του ΣΥΡΙΖΑ</span><br /><br />1) Στη συνέλευση εκφράστηκε η αγωνία του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ για το μέλλον του εγχειρήματος, η πεποίθηση ότι πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει γιατί αποτελεί τη μόνη πολιτική μορφή που διαθέτουμε για να αντιπαλέψουμε αποτελεσματικά τη δικτατορία των αγορών και τα αποτελέσματα των νεοφιλελευθέρων πολιτικών σε όλα τα επίπεδα (οικονομικό, πολιτικό κλπ) και η απαίτηση<br />α) να υλοποιηθούν με γρήγορους ρυθμούς οι αποφάσεις των Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων για τη καλύτερη οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ<br />β) πέραν αυτών των αποφάσεων, εμβάθυνση της δημοκρατικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να έχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα πέραν μίας απλής πολιτικής συμμαχίας αλλά με σεβασμό στο πλουραλισμό του εγχειρήματος. Λειτουργία που θα έχει ως διάσταση την ισότιμη αντιπροσώπευση όλων, ενταγμένων και ανένταχτων αγωνιστών στο δημοκρατικό καθορισμό και έλεγχο της πολιτικής δράσης και ζωής του ΣΥΡΙΖΑ με κριτήριο μία κατεύθυνση ενοποίησης της κεντρικής πολιτικής έκφρασης και εκπροσώπησης στο δημόσιο του ΣΥΡΙΖΑ (χωρίς φυσικά ένα συγκεντρωτισμό που θα καταργεί τον πλουραλισμό και την πολυμορφία του εγχειρήματος).<br />2) Η υπέρβαση της κρίσης που υπάρχει σήμερα στο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να προέλθει μόνο από το εσωτερικό των συνιστωσών αλλά προϋποθέτει μια τομή στη λειτουργία του όλου ΣΥΡΙΖΑ και ένα ισχυρό σήμα και προς τους συναγωνιστές που στήριξαν το εγχείρημα και προς την κοινωνία ότι η Αριστερά υπερβαίνει χρόνιες αγκυλώσεις και δεν βαρύνεται με τις δυσλειτουργίες των συστημικών κομμάτων: ισορροπίες απλά στη βάση αναπαραγωγής «γραφειοκρατιών» ή επαγγελματιών, πρωτόκολλα διευθετήσεων που δεν έχουν σχέση με τα πολιτικά διακυβεύματα, με το να γίνει κάτι για να οργανωθεί και να εκφραστεί η απόγνωση και η οργή της κοινωνίας.<br />3) Μπορούμε να υλοποιήσουμε τοπικά δύο αποφάσεις των Πανελλαδικών Συνδιασκέψεων: α) να υπάρχει μία συνδρομή (προφανώς απ’ όσους μπορούν να πληρώνουν) β) να υπάρχει ανα μήνα μία ‘διαρκής συνέλευση’ όπου θα συζητείται η πολιτική κατάσταση ή θέματα που αφορούν ιδεολογικές μάχες. Το ζητούμενο είναι η πολιτική συζήτηση στον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, η παρέμβαση στο μέτωπο των ιδεών.<br />4) Το οργανωτικό ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ θα κουβεντιαστεί αναλυτικά σε θεματική συνέλευση του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων το Σεπτέμβρη με στόχο να υπάρξει συγκεκριμένη πρόταση η οποία θα κατατεθεί στη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Οκτώβρη εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ Χανίων".<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-59046943760937340?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-86332281105919472852009-07-16T13:15:00.002+03:002009-07-16T13:21:45.727+03:00Η προσωπική και ποιητική επαναθεώρηση του που πολέμου, ανεξάρτητα από το σε ποιο μέρος του κόσμου λαμβάνει χώρα, αποτελεί το κεντρικό θέμα του νέου single του Nedim Zlatar, γνωστό στον χώρο της τέχνης ως Basheskia.<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/yEx0MTGqk64&amp;color1=0xb1b1b1&amp;color2=0xcfcfcf&amp;hl=it&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowScriptAccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/yEx0MTGqk64&amp;color1=0xb1b1b1&amp;color2=0xcfcfcf&amp;hl=it&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Συνέντευξη στην ιταλική με τον καλλιτέχνη: <a href="http://www.osservatoriobalcani.org/article/articleview/11561/1/51/">Παρατηρητήριο Βαλκανίων</a><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-8633228110591947285?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-79995265587060236652009-07-16T02:09:00.005+03:002009-07-16T02:20:25.244+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-size:130%;">17/6/09</span><br /></div><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >1.</span> Στο εκλογικό αποτέλεσμα αποτυπώνονται: α) Η κρίση του πολιτικού συστήματος, όπως εκφράστηκε από τα μεγάλα ποσοστά αποχής. β) Η συντηρητική μετατόπιση της κοινωνίας που φαίνεται να ζητά «νόμο και τάξη» και κοινωνική ομαλότητα ώστε οι πολίτες κατά μόνας και με την ψευδαίσθηση του ατομικού βολέματος να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της κρίσης. Αυτό εκφράστηκε με τη βουβή και δημοσκοπικά απρόβλεπτη ψήφο προς το ΛΑΟΣ. γ) Η αντιφατική ευαισθησία ενός κόσμου για ζητήματα περιβάλλοντος, η οποία διακηρύσσεται έντονα εκεί που είναι ανώδυνη για τον καθένα μας αλλά όταν φτάνει στις πρακτικές συνέπειες της, συγκρούεται με το περιβαλλοντοκτόνο μικροαστικό όνειρο. Αυτή η ευαισθησία στις ευρωεκλογές. συσχετίστηκε με την κρίση του πολιτικού συστήματος και παρήγαγε την ψήφο αλλά όχι τον “γάμο” ενός κόσμου με τους Ο-Π. δ) Η αδυναμία της αριστεράς να αποτελέσει αντίβαρο στη συντηρητική μετατόπιση, να πείσει ότι δεν αποτελεί μέρος του υπό κρίσιν πολιτικού συστήματος και ότι υπάρχει ανάγκη για μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση.<br /><span class="fullpost"><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">2.</span></span> Ας έρθουμε τώρα συγκεκριμένα στον ΣΥΡΙΖΑ. Καταρχήν είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη εκλογική ήττα. Όποιος αρνείται αυτό το γεγονός ή είναι αφελής ή υφίσταται εκούσια τύφλωση για να δικαιολογήσει πολιτικές γραμμές, ηγεσίες και μηχανισμούς. Σε κάθε περίπτωση, η άρνηση του γεγονότος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη εκλογική ήττα οδηγεί στην πολιτική περιθωριοποίηση της αριστεράς και στην απόσχισή της από κάθε έννοια μαζικής πολιτικής. Αν κανείς συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το 4,7% είναι η απεύθυνση της αριστεράς στην κοινωνία, με πρόσχημα το να είναι συνεπής, αντικαπιταλιστική, ριζοσπαστική ή να φέρει οποιονδήποτε άλλο χαρακτηρισμό, τότε στις επόμενες εκλογές το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα χαμηλότερο. Παραπέρα, ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη ήττα και σε επίπεδο εντυπώσεων. Συγκεκριμένα, η διάψευση καλλιεργούμενων προσδοκιών για υψηλότερα ποσοστά, που με ψύχραιμες εκτιμήσεις κινούνταν στο 6-7%, αποτελεί πηγή απογοήτευσης τόσο για τον κόσμο που στρατεύθηκε στο εγχείρημα όσο και για τους ψηφοφόρους.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">3.</span></span> Υπάρχει ένα άλλοθι για την εκλογική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό αφορά την επίθεση που δέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τον προηγούμενο Δεκέμβρη από συμφέροντα, δημοσιογράφους και ΜΜΕ. Το γεγονός είναι αληθές. Όμως η επίκλησή του ως εξήγηση της εκλογικής αποτυχίας έχει ως συνέπεια τη θέση ότι κάθε μαχόμενη αριστερά, που ενοχλεί το σύστημα, δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβει μεγάλα εκλογικά ποσοστά και κατά συνέπεια οι εκλογές δεν θα πρέπει να την ενδιαφέρουν. Και αυτή η αντίληψη πιστεύω ότι οδηγεί αυτομάτως εκτός πολιτικής σκηνής.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">4.</span></span> Επίσης, προτείνεται ως αίτιο της εκλογικής αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ η μη εκπομπή ενιαίου πολιτικού στίγματος προς την κοινωνία. Πολλές φορές μειοψηφικές φωνές στον ΣΥΡΙΖΑ εξέφραζαν, με το κύρος του βουλευτή, απόψεις διαφορετικές από τη συμφωνημένη πολιτική γραμμή. Μάλιστα, συχνά αυτή η εκπεφρασμένη διχογνωμία έγινε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης για να πληγεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει ότι η μη ενιαία απεύθυνση αποτελεί πρόβλημα για κάθε πολιτικό οργανισμό. Ο μη ενταγμένος κόσμος, που δεν ξέρει παρασκήνια, πλειοψηφίες και μειοψηφίες, αναγνωρίζει αναξιοπιστία σε κάθε πολιτικό οργανισμό που εκφράζει παραπάνω από μία απόψεις για το ίδιο θέμα. Όμως το ζητούμενο εδώ δεν είναι μόνο να αλλάξει η αριστερά απέναντι σε αυτό, αλλά και η κοινωνία – το ακροατήριο μας. Είναι πλούτος για την αριστερά η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και ρευμάτων στο εσωτερικό της καθώς και αρετή η δημόσια πολυφωνία. Ιδιαιτέρως σήμερα που η στρατηγική της αριστεράς είναι θολή, που ο σοσιαλισμός και ο κομουνισμός είναι οράματα επιβαρυμένα από την ιστορική αποτυχία της αριστεράς στον εικοστό αιώνα. Αυτό ο κόσμος θα πρέπει να το χωνέψει και να το κατανοήσει. Ωστόσο, και η αριστερά θα πρέπει να αλλάξει. Ακόμα και σε έναν πολυφωνικό πολιτικό οργανισμό υπάρχουν μειοψηφίες και πλειοψηφίες, υπάρχουν συμφωνημένες και μη απόψεις και ό,τι εκφράζεται δημόσια θα πρέπει να εκφράζεται ως αυτό που είναι. Οι απόψεις μιας συνιστώσας ως απόψεις μιας συνιστώσας, οι απόψεις ενός βουλευτή ως απόψεις ενός βουλευτή και οι απόψεις της πλειοψηφίας, ή οι συναινετικές απόψεις ως απόψεις της πλειοψηφίας, ή ως συναινετικές απόψεις. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να προσπαθεί να επιβάλλει απόψεις, εκβιασμούς και διλήμματα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ «κάνοντας παιχνίδι» μέσω των ΜΜΕ που εξυπηρετούν δικά τους συμφέροντα. Θα πει κανείς ότι τώρα μας λες ένα ευχολόγιο ενώ στην πράξη αυτά δεν γίνονται. Αν όμως είναι έτσι, και αυτά δεν γίνονται, ούτε και αξίζει να τα προσπαθήσουμε, τότε καλύτερα να πάμε σπίτι μας ή … ο καθένας σπίτι του αν προτιμάται.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">5.</span></span> Την εποχή του δημοσκοπικού φουσκώματος του ΣΥΡΙΖΑ, παρά πολύς κόσμος κυρίως από το ΠΑΣΟΚ μας προσέγγιζε σε επίπεδο δυνητικής ψήφου. Όμως ο κόσμος αυτός είχε ένα βασικό χαρακτηριστικό το οποίο επί χρόνια καλλιεργούνταν, τον κυβερνητισμό. Θεωρούσε δηλαδή ότι όλες οι κοινωνικοπολιτικές αλλαγές πραγματοποιούνται από ένα κόμμα που ασκεί κυβερνητική εξουσία. Γι αυτό και αυτός ο κόσμος έβλεπε στον ΣΥΡΙΖΑ την προοπτική ενός συνεταίρου του ΠΑΣΟΚ, τη συγκρότηση μιας κεντροαριστερής κυβέρνησης. Εμείς τότε σε όλους τους τόνους διακηρύξαμε ότι τέτοια συνεργασία δεν πρόκειται να γίνει. Και πολύ καλά κάναμε! Ωστόσο, κάναμε παιχνίδι με αυτούς τους δυνητικούς ψηφοφόρους; Παρουσιάσαμε συγκεκριμένες προτάσεις για μια αριστερή μεταρρύθμιση σε ριζοσπαστική κατεύθυνση; Προτάσεις που να απαντούν άμεσα στα προβλήματα του κόσμου; Απευθύναμε συγκεκριμένες προτάσεις σε άλλους πολιτικούς χώρους, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου; Προσπαθήσαμε να ανοίξουμε συγκεκριμένα μέτωπα; Όχι για να αυτοεπιβεβαιωθούμε, αλλά για να πιέσουμε και ενδεχομένως να κερδίσουμε και καμιά νίκη. Για παράδειγμα, ακόμα και μέσα στην κρίση όταν όλοι μιλούσαν για τα εργοστάσια που κλείνουν και την αύξηση της ανεργίας εμείς θέσαμε μαχητικά το ζήτημα του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος για όσους κατοικούν στην Ελλάδα; Στις λίγες περιπτώσεις που έγιναν αυτά, οι περισσότεροι στον ΣΥΡΙΖΑ στραβοκοίταζαν και ψιθύριζαν ότι κάποιοι πάνε να το «πουλήσουν». Ή ακόμα και όταν γίνονταν κάποιες προτάσεις αυτό που εξετάζαμε δεν ήταν η ορθότητα της πρότασης αλλά πως θα διατυπωθεί έτσι ώστε να μην χωράει κανείς άλλος εκτός από εμάς. Εφόσον ορθά δεν θέλαμε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ πόσο επεξεργαστήκαμε και ζυμώσαμε την άποψη για αριστερή διακυβέρνηση; Πόσο σοβαρά προτείνεται σήμερα η πρωτοβουλία για τη δημιουργία τρίτου πόλου; Απ’ όσο καταλάβαινα και καταλαβαίνω όλα αυτά γίνονταν και γίνονται δειλά, με το φόβο μήπως πάμε «δεξιά». Η αριστερή διακυβέρνηση παρουσιάζονταν στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις ως κόλπο απέναντι στο πλεύρισμα του ΠΑΣΟΚ και ο τρίτος πόλος λέγεται ότι δεν απευθύνεται στις ηγεσίες αλλά στη βάση, λες και οι βάσεις και τα ακροατήρια στα κόμματα είναι ανεξάρτητες από τις ηγεσίες. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή… Αυτά όμως δυστυχώς πέραν από τον γράφοντα τα βλέπει και τα καταλαβαίνει και ο κόσμος. Και όταν εσύ του δίνεις μόνο υποσχέσεις για κινήματα και σοσιαλισμό, είναι σαν να του λες ότι δεν θέλεις ούτε την ψήφο του αν δεν έρθει να γραφτεί στο κόμμα.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">6.</span></span> Όμως ο κόσμος που απογοητεύτηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο οι δυνητικοί ψηφοφόροι του αλλά και κόσμος ανένταχτος ο οποίος βρίσκονταν σκόρπιος εκτός πολιτικών οργανώσεων και κομμάτων, δραστηριοποιούνταν σε κοινωνικούς χώρους και κινήματα ή ακόμα ήταν σπίτι του. Πολλοί από αυτούς στις τελευταίες εκλογές ψήφισαν με βαριά καρδιά, ενώ όταν έγινε η πρώτη πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ήταν γεμάτοι ορμή και διάθεση για πολιτική δουλειά. Και ο κόσμος αυτός δεν είναι απλός ψηφοφόρος, είναι κόσμος ο οποίος φέρνει ψήφους. Τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ για να κρατήσει αυτόν τον κόσμο; Προσπάθησε οργανωμένα να συγκροτήσει παντού τοπικές επιτροπές; Αλλά και όπου υπήρξαν τοπικές επιτροπές, έγιναν αυτές ζωντανά κύτταρα παραγωγής πολιτικής; Η απάντηση είναι αρνητική. Στις περισσότερες περιπτώσεις, και κυρίως οι εξαιρέσεις αφορούν την επαρχία, οι τοπικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίστηκαν είτε ως ιμάντες μεταβίβασης γραμμής και προπαγανδιστικοί μηχανισμοί των κεντρικών αποφάσεων του ΣΥΡΙΖΑ είτε ως περιβάλλοντα αλίευσης μελών για τις διάφορες συνιστώσες. Και όπου υπήρχαν ανέντακτοι αυτοί ήταν το αναγκαίο ντεκόρ, ίσα για να λέμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι άθροισμα συνιστωσών. Κάναμε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αντικείμενο ευρείας πολιτικής διαβούλευσης σημείο προς σημείο στις τοπικές επιτροπές; Πότε έγινε σοβαρή συζήτηση, εσωτερική ζύμωση και παρέμβαση για ένα ζήτημα; Πότε συνδέθηκαν οι θεματικές με τις τοπικές επιτροπές για να γίνει κάποιου τύπου πολιτικός διάλογος. Και με ποιον άλλον τρόπο θα δεθεί ένα πολιτικό δυναμικό, αν όχι στη βάση ενός πολιτικού διαλόγου που οδηγεί σε συγκεκριμένες πρακτικές. Θα πρέπει να γίνει σε όλους κατανοητό ότι ο ανέντακτος κόσμος δεν είναι νεροκουβαλητής για καμιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, θέλει να ενταχθεί, να έχει θέση και λόγο στην διαμόρφωση της γραμμής, στην πρακτική αλλά και στις αποφάσεις ενός ενιαίου δημοκρατικού πολυτασικού σχήματος της αριστεράς.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">7.</span></span> Ένα κομμάτι της αποχής, ιδιαιτέρως στη νεολαία, είχε αριστερό πρόσημο. Ενδεχομένως ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ο επόμενος, μετά τον δικομματισμό, που επλήγη από την αποχή. Άνθρωποι με τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ συναντήθηκε σε κινήματα και αγώνες του γύρισαν την πλάτη στις εκλογές. Αυτός ο κόσμος πρέπει να προσεγγισθεί και ο μόνος τρόπος για να πεισθεί να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές είναι να δει εμπράγματα ότι η εκπροσώπηση στους θεσμούς δεν είναι μόνο καταγραφή κουκιών, αλλά ότι μπορούν να υπάρξουν και πρωτοβουλίες και να επιτευχθούν θεσμικές νίκες οι οποίες να είναι συμπληρωματικές προς όποια κινηματική κατεύθυνση. Θα πρέπει να δει ότι σε κεντρικό επίπεδο και γύρω από τους θεσμούς δεν αναπτύσσεται μια γραφειοκρατία και ένα κυνήγι θέσεων και εδράνων. Θα πρέπει να δει ότι οι βουλευτές δεν ορίζονται με βάση την κομματική επετηρίδα. Θα πρέπει να δει στην πράξη και αποτελεσματικά την εφαρμογή της εναλλαγής των βουλευτών. Αρχίζοντας μάλιστα άμεσα από τον ένα ευρωβουλευτή που εξελέγη. Ο κόσμος αυτός θα πρέπει να διαπιστώσει ότι θέλουμε μια αριστερά που κανένα στέλεχος της δεν διεκδικεί να γίνει βουλευτής και ότι η παρουσία κάποιων στα βουλευτικά έδρανα είναι άχθος.<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">8.</span></span> Τέλος, δεν θεωρώ ότι κανείς περισσεύει στην αριστερά! Ο στόχος μας πρέπει να παραμείνει η συνεχής προσπάθεια εμβάθυνσης και πλατέματος της ενότητας της αριστεράς. Εμβάθυνση σε σχέση με τα πολιτικά χαρακτηριστικά με τις διαδικασίες πολιτικού διαλόγου, με τις διαδικασίες πρακτικού πειραματισμού και εξαγωγής συμπερασμάτων και πλάτεμα σε σχέση με τη συμμετοχή διαφορετικών ρευμάτων και συνιστωσών. Ο στόχος μας δεν μπορεί να είναι η διαχείριση των ανθρώπων που είναι ήδη αριστεροί, ούτε η κατανίκηση των άλλων αριστερών σχηματισμών, όπως το ΚΚΕ, αλλά το να εντάσσονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι που μέχρι σήμερα δεν συγκινούνταν από την αριστερά, στο εγχείρημά της και το να διεισδύει ο αριστερός λόγος σε όλο και ευρύτερα ακροατήρια. Υπό αυτό το πρίσμα, ο αριστερός ρεφορμισμός, η αριστερή σοσιαλδημοκρατία θα πρέπει να αποτελούν ένα ρεύμα αυτού του εγχειρήματος. Επίσης υπό το ίδιο πρίσμα θα αποτελούσε τεράστιο πισωγύρισμα για την ενωτική προσπάθεια της αριστεράς η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αυλόγυρο και εκλογική σανίδα σωτηρίας του ΣΥΝ, όπως ήταν επί προεδρίας Κωνσταντόπουλου. Το πολιτικό στοίχημα της περιόδου για τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που απαιτεί αρετή και τόλμη, είναι η προσπάθεια υπέρβασης των συνιστωσών ως αυτόνομων πολιτικών οντοτήτων. Με ποιον τρόπο θα γίνει αυτό, με ποια επιμέρους βήματα με ποιον ρυθμό, αυτό πρέπει να συζητηθεί. Ωστόσο, η κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι διαφορετική.<br /><br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;">Βαλάντης Στεργίου, ανέντακτος ΣΥΡΙΖΑ<br /></div><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;">(Τοποθέτηση στον ΣΥΡΙΖΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ – ΘΗΣΕΙΟΥ)<br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-7999526558706023665?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-642254705304284482009-07-16T01:31:00.003+03:002009-07-16T01:36:36.643+03:00<ul><li><a href="http://thrymmata.blogspot.com/2008/12/gigi-roggero.html"><span style="font-size:130%;">Gigi Roggero: Θεσμοί του κοινού αγαθού ή αποπομπή του πανεπιστήμιου: Όταν η μεταρρύθμιση γίνεται κύμα</span></a></li></ul><ul><li><a href="http://thrymmata.blogspot.com/2008/11/sergio-bologna.html"><span style="font-size:130%;">Sergio Bologna: Τοξικοί Πόροι - Τοξική Μάθηση</span></a></li></ul><ul><li><a href="http://thrymmata.blogspot.com/2008/08/alberto-de-nicola-gigi-roggero.html"><span style="font-size:130%;">De Nicola - Roggero Οκτώ θέσεις για το πανεπιστήμιο</span></a></li></ul><br /><span class="fullpost"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-64225470530428448?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-74826139299539655492009-07-16T01:13:00.005+03:002009-07-16T01:20:39.212+03:00<span style="font-weight: bold;"> <span style="font-size:130%;">*<a href="http://www.posseweb.net/spip.php?article215"> G. Roggero Tutto il potere all' autoformazione</a></span></span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > * <a href="http://www.uniriot.org/downloads/ricerca.pdf">15/11/08 ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΥΤΟΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ</a></span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > <a href="http://www.uniriot.org/downloads/welfare.pdf">* 15/11/08 ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ</a></span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > <a href="http://www.uniriot.org/downloads/welfare.pdf">* 15/11/08 ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ</a></span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><a href="http://www.uniriot.org/downloads/plenaria.pdf"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > * 15/11/08 ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ</span></a><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-7482613929953965549?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-5336683682591680712009-07-16T01:11:00.001+03:002009-07-16T04:04:10.670+03:00<span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">Το κείμενο αυτό αναρτήθηκε στο ιστολόγιο της Ένωσης Οπαδών Σύριζα (ΕΟΣ) λίγο πριν τις Ευρωεκλογές του Ιουνίου '09.</span><br /></span> <div class="post-body entry-content"> <p class="MsoNormal">Σήμερα η κρίση του δικομματισμού φαίνεται να εκφράζεται μέσω της μεγάλης αποχής, της πρόθεσης ψήφου στο κόμμα των Οικολόγων Πράσινων και σε μικρότερο βαθμό στον ΣυΡιζΑ και σε μικρότερα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα. Δύο είναι οι κύριοι λόγοι της δημοσκοπικής εκτίναξης των Οικολόγων-Πράσινων. Ο πρώτος έχει να κάνει με την ευαισθησία που τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί στους πολίτες σε σχέση με το περιβάλλον. Ο δεύτερος λόγος αφορά το άφθαρτο προφίλ του κόμματος ως συνέπεια του γεγονότος ότι οι Οικολόγοι-Πράσινοι δεν έχουν πάρει δημόσια θέση σε κρίσιμες πολιτικές διαμάχες ή τουλάχιστον η θέση τους μέχρι σήμερα δεν είχε ειδικό βάρος. Έτσι, ένα μονοθεματικό κόμμα που από τη μία αναδεικνύει το οικολογικό ως πρωτεύον ζήτημα και από την άλλη δεσμεύει τον ψηφοφόρο σε ελάχιστα άλλα πολιτικά ζητήματα, μπορεί να εκφράσει μια άρνηση στον δικομματισμό που δεν εμπεριέχει θετική πολιτική θέση. Υπό αυτό το πρίσμα θα τολμούσα να πω ότι η δημοσκοπική διόγκωση του κόμματος των Οικολόγων – Πράσινων, πέραν από την έκφραση περιβαλλοντικής ευαισθησίας, αποτελεί προέκταση της αποχής. </p><br /><span class="fullpost"><br /><p class="MsoNormal">Έχοντας αυτά υπόψη θα επιχειρήσω να αναλύσω τους τέσσερεις άξονες πολιτικής τακτικής της αριστεράς σε σχέση με τους Οικολόγους - Πράσινους. Ο πρώτος άξονας αφορά την ανάδειξη της οικολογικής ταυτότητας και της δράσης της αριστεράς. Είναι αλήθεια ότι σε όποια δραστηριότητα για το περιβάλλον κι αν κοιτάξει κανείς, από κινητοποίηση μέχρι ερώτηση στη βουλή ή στην ευρωβουλή, θα βρει μεταξύ των πρωταγωνιστών τον κόσμο του ΣυΡιζΑ. Αυτό το γεγονός επιτρέπει στη μεριά του ΣυΡιζΑ να κατηγορήσει τους Οικολόγους - Πράσινους για απουσία ή τουλάχιστον πλημμελή παρουσία στους αγώνες και στις περιβαλλοντικές δραστηριότητες που κατά δήλωση τους αποτελούν το πρώτιστο πολιτικό ενδιαφέρον τους. Επιπλέον, ο ΣυΡιζΑ θέτει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε έναν ανώδυνο περιβαλλοντισμό - που εξαντλείται στην πραγματιστική ρύθμιση των συνεπειών της περιβαλλοντικής κρίσης καισε ενσωμάτωση του ενδιαφέροντος για το περιβάλλον σε ένα νέο κύκλο καπιταλιστικής ανάπτυξης, την πράσινη ανάπτυξη – καιστη ριζοσπαστική οικολογία, που έχει ως κύριο χαρακτηριστικό την κινητοποίηση των πολιτών και τη σύγκρουση με μικρά και μεγάλα συμφέροντα αλλά και την προοπτική μιας «άλλης» ανάπτυξης. </p> <p class="MsoNormal">Ο άλλος πόλος της αριστεράς, το ΚΚΕ, σε σχέση με αυτό τον άξονα άσκησης πολιτικής έναντι των Οικολόγων - Πράσινων δεν έχει να μας πει και πολλά. Όσο κι αν προσπαθεί η Παπαρήγα με επισκέψεις στον Ασωπό και στον Ωρωπό να δηλώσει παρούσα στα περιβαλλοντικά προβλήματα, το μόνο που κατορθώνει είναι να δηλώνει την αγωνία της να επιδείξει κάτι που δεν έχει. Μάλιστα, άγγιξε τα όρια της γελοιότητας όταν δήλωσε ότι το κόμμα της προσπαθεί να πείσει τους εργάτες των εργοστασίων που ρυπαίνουν να στραφούν ενάντια στην εργοδοσία για το ζήτημα του περιβάλλοντος.</p> <p class="MsoNormal">Όμως σε σχέση με τον δεύτερο άξονα πολιτικής τακτικής έναντι των Οικολόγων -Πράσινων, σύσσωμηη αριστερά, ΣυΡιζΑ και ΚΚΕ, έχει να επιδείξει μεγάλες επιτυχίες. Ο άξονας αυτός συνίσταται στην απομυθοποίηση των Οικολόγων - Πράσινων μέσω της ανάδειξης τόσο των θέσεων τους, όσο και των θέσεων που έχουν πάρει άλλα ευρωπαϊκά οικολογικά κόμματα σε σχέση με σοβαρά πολιτικά ζητήματα που αφορούν την ελληνική όσο και τη διεθνή πολιτική σκηνή. Αυτή η τακτική έχει ως στόχο να διαφανεί η ασύμβατη σχέση ανάμεσα στους Οικολόγους - Πράσινους και την αριστερά. Δεν θα αναφερθώ στον μακρύ κατάλογο της κριτικής που ασκείται, και μπορεί κανείς εύκολα να τον βρει σε άρθρα εφημερίδων ακόμα και σε προκηρύξεις. Θέλω μόνο να επισημάνω τρία πράγματα. Το πρώτο είναι ότι η κριτική που ασκείται από αριστερή σκοπιά στους Οικολόγους – Πράσινους είναι ορθή στις περισσότερες περιπτώσεις. Ωστόσο, και αυτή είναι η δεύτερη επισήμανση, η κριτική αυτή συχνά λαμβάνει χαρακτήρα πολεμικής και οδηγεί σε περιχαράκωση και σε σεχταρισμό με συνέπεια να είναι αναποτελεσματική. Τέλος, θα πρέπει η αριστερά να προσέξει διότι ρόλο να διαφωτίσει το λαό για τις θέσεις των Οικολόγων – Πράσινων έχει αναλάβει και το Λάος υψώνοντας εθνικιστικές κορώνες. Και δε νομίζω ότι αξίζει στην αριστερά να πάει χέρι–χέρι … για να βγει τρίτο κόμμα. </p> <p class="MsoNormal">Ο τρίτος άξονας πολιτικής τακτικής της αριστεράς έναντι των οικολόγων – πράσινων έγκειται στην προσπάθεια να παρουσιαστούν ωςκατασκεύασμα των ΜΜΕ και μακρύ χέρι επιχειρηματικών συμφερόντων, ακόμα και ως κόμμα «περιβαλλοντικής μπίζνας ». Η κριτική αυτή δεν είναι αβάσιμη, με δεδομένο ότι στις προηγούμενες εκλογές (’07) οι Οικολόγοι – Πράσινοι συγκέντρωσαν μόλις 1,07% ενώ μέχρι τον περασμένο Φεβρουάριο κανείς δεν ήξερε τίποτα γι αυτούς. Και άξαφνα εκτινάσσονται σε ποσοστά που είναι ως και διψήφια και μετατρέπονται σε καθοριστικό παράγοντα της έκβασης των ευρωεκλογών, χωρίς εν τω μεταξύ να έχουν κάνει κάτι διαφορετικό απ’ ό,τιέκαναν τόσα χρόνια. </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ωστόσο, η κριτική που τους γίνεται σε αυτό το σημείο θα πρέπει να είναι ιδιαιτέρως προσεκτική. Η αριστερά δεν πρέπει να ξεχνάει και τα δικά της! Δεν μπορεί κανείς εύκολα μιλήσει για στημένες υπέρ των Οικολόγων - Πράσινων δημοσκοπήσεις, χωρίς να αμφισβητήσει τα δικά μας, του ΣυΡιζΑ, δεκαεφτάρια και δεκαοχτάρια πριν από περίπου ένα χρόνο. Ειδικά όταν εκείνη την περίοδο χρησιμοποιήθηκαν για να γίνει παιχνίδι στο εσωτερικό του Πασόκ από μεριάς επιχειρηματικών συμφερόντων. Επίσης, δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για μεγάλη παρουσία στα κανάλια, όταν κι εμείς τότε πηγαίναμε από πάνελ σε πάνελ και από συνέντευξη σε συνέντευξη, χωρίς καν να είναι προεκλογική περίοδος. Γι αυτό και ο Τσίπρας το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τους συμβουλεύεινα μην πέσουν στην «δημοσκοπική παγίδα», όπως ομολογεί αυτοκριτικά ότι έκανε ο ίδιος. Τώρα, όσον αφορά τα περί «περιβαλλοντικής μπίζνας », επειδή προέρχονται από το ΚΚΕ … το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να σιωπά σε σχέση με κομματικές επιχειρηματικές δραστηριότητες. </p> <p class="MsoNormal">Πέραν, του γεγονότος ότι ο τρίτος άξονας κριτικής στους Οικολόγους-Πράσινους είναι πιο προβληματικός από τους προηγούμενους, και οι άλλοι δύο μπορούν να αποδώσουν καρπούς μόνο υπό όρους και σε σχέση με ψηφοφόρους που κινούνται γενικώς γύρω από το κέντρο και την αριστερά και έχουν κάποιο, έστω μικρό, μη τηλεοπτικό ενδιαφέρον για την πολιτική. Ούτε γενικώς ο κόσμος που δείχνει ένα ενδιαφέρον για το περιβάλλον φαίνεται διατεθειμένος να δώσει συγκρούσεις με επιχειρηματικά συμφέροντα, ούτε είμαι σίγουρος ότιο κόσμος πλατύτερα θα μπει στον κόπο να κατανοήσει τη διάκριση ανάμεσα στη ριζοσπαστική οικολογία και στο ενδιαφέρον του Σκάι για τα ζώακαι τις δενδροφυτεύσεις. Όπως επίσης δεν τον ενδιαφέρει η υπενθύμιση ότι ο Αλ Γκόρ μετείχε της κυβέρνησης Κλίντον που βομβάρδιζε στη Γιουγκοσλαβία με τη συναίνεση του γερμανού οικολόγου υπ. Εξ. Γ. Φίσερ. Σε έναν ευρύτερο κόσμο όλα αυτά φαντάζουν περισσότερο ως γκρίνια για τη φυγή του από τον κοινοβουλευτικό πεντακομματισμό παρά ως μία έντιμη κριτική στο κόμμα των Οικολόγων – Πράσινων.</p> <p class="MsoNormal">Με δεδομένα όσα ανέφερα, οι μόνοι που πραγματικά φαίνεται να κατανοούν αυτό που συμβαίνει με την άνοδο των Οικολόγων – Πράσινων είναι ο Τσίπρας και ο Αλαβάνος. Κατανοώντας ότι το ρεύμα που έχει δημιουργηθεί από τους Οικολόγους – Πράσινους δεν μπορεί εύκολα να ανακοπεί λόγω των χαρακτηριστικών του κόσμου που εκφράζει, οι Τσίπρας και Αλαβάνος φαίνεται να προσπαθούν να μην πολώσουν το κλίμα ανάμεσα στο ΣυΡιζΑ και στον οικολογικό χώρο. Η τακτική αυτή έχει βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες συνέπειες. Βραχυπρόθεσμα δεν πολώνει έναν κόσμο ο οποίος διάκειται θετικά προς τους οικολόγουςαλλά έχει ανοιχτά τα αυτιά του στην αριστερά. Έτσι, η όποια κριτική ασκείται στους Οικολόγους – Πράσινους συναντά ευήκοα ώτα στον κόσμο αυτόν. Μακροπρόθεσμα, η τακτική αυτή αποτελεί επένδυση αφενός για τη διατήρηση ενός κοινωνικού ακροατηρίου ευαίσθητου για περιβαλλοντικά ζητήματα, αφετέρου, για όποια σχέδια κεντρικών συνεργασιών μετά τις ευρωεκλογές και για ενδεχόμενη στροφή ενός κομματιού από τους Οικολόγους – Πράσινους σε πιο ριζοσπαστικές κατευθύνσεις. Παραπέρα, εφόσον ισχύει η εκτίμηση ότι οι Οικολόγοι – Πράσινοι αποτελούν σφήνα στον δικομματισμό - έστω και αν αυτό δεν γίνεται με τους όρους που η αριστερά θα ήθελε - και όχι συγκάτοικοι άλλου ορόφου στην ίδια πολυκατοικία, τότε ο ΣυΡΙζΑ δεν θα πρέπει με την στάση του να τους σπρώξει στην αγκαλιά του δικομματισμού, αλλά κατά το δυνατόν να τους προσεταιριστεί. Η τακτική αυτή φαίνεται να αποτελεί την χρονικά καθυστερημένη εκδοχή μιας απόπειρας ενότητας του ΣυΡιζΑ με τους Οικολόγους – Πράσινους που είχε αποτύχει στις εκλογές του 2007. Ας ελπίσουμε ότι στο μέλλον, με κάποιον τρόπο, θα υπάρξει η ωριμότητα ώστε να ευοδωθεί …</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 36pt;" align="right"><b style=""><o:p> </o:p></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 36pt;" align="right"><b style="">Βαλάντης Στεργίου</b></p></span><div style="text-align: left;"><span class="fullpost"><p class="MsoNormal" style="text-align: right; text-indent: 36pt;" align="right">-</p></span><br /></div><span class="fullpost"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-533668368259168071?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-66826330275703786842009-07-16T01:05:00.001+03:002009-07-16T03:36:02.588+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >σεπτέμβριος 08</span><br /></div><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">To κείμενο αυτό παρουσιάζεται για πρώτη φορά δημόσια. Ωστόσο, στον καιρό του έπαιξε το ρόλο του! Στάθηκε αφορμή για συζήτηση με αρκετούς ανθρώπους της αριστεράς.</span><br /><br />Α. Ανασφάλεια Δυσαρέσκεια και Ανάθεση: Εκτίμηση για την κατάσταση στην κοινωνία</span></span><br /><br />Το βασικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων κοινωνιών είναι ο ατομικισμός που καθοδηγείται από το οικονομικό συμφέρον. Έτσι, αν και η οικονομική κρίση δημιουργεί έντονη κοινωνική δυσαρέσκεια, αυτή δεν μπορεί να μετατραπεί σε κοινωνική κινητοποίηση. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αναπτύσσεται κάποια κοινωνική αντίδραση, αυτή αφορά τα συγκεκριμένα κομμάτια που κάθε φορά πλήττονται και είναι αποσπασματική τόσο σε σχέση με την ευρύτερη προοπτική που θέτει όσο και με την συνέχεια και την διάρκεια της. Ο κόσμος προσπαθεί να βολευτεί όπως-όπως ατομικά. Βλέπει να υποβαθμίζεται το επίπεδο ζωής που έχει διαμορφώσει τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η υπερχρέωση στις τράπεζες είναι αποτέλεσμα μιας αυθόρμητης προσπάθειας να προασπιστεί ατομικά το δικαίωμα στην κατοικία, στην μόρφωση των παιδιών, στον ελεύθερο χρόνο. Βεβαίως, ιδιαίτερα στα μικρομεσαία στρώματα, αυτό είναι ανάμικτο με μία συγκεκριμένη κουλτούρα κατανάλωσης. Στην βάση του ατομικισμού ανθούν οι μηχανισμοί εξαγοράς και πολιτικής εξάρτησης που έχουν ως στόχο το ατομικό βόλεμα. Τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης τα βλέπουμε με την δημιουργία ενός στρατού συμβασιούχων, με την πολιτική μεσολάβηση σε τοπικό επίπεδο για την εύρεση εργασίας κλπ.<br />Πέραν όμως από την αδυναμία αγωνιστικής έκφρασης της κοινωνικής δυσαρέσκειας, η εξατομίκευση παράγει φόβο και ανασφάλεια για το άσχημο μέλλον που έρχεται. Όπως συχνά επισημαίνεται «τα παιδιά μας θα ζήσουν χειρότερα από εμάς» και η συνείδηση αυτή εμπεδώνεται στον κόσμο με ταχύτατους ρυθμούς. Ο φόβος και η ανασφάλεια οδηγούν στον κοινωνικό ανταγωνισμό. Έτσι, οι κυβερνώντες προσπαθούν να απομονώσουν τμήματα της κοινωνίας που πλήττονται και να δημιουργήσουν κοινωνικό ανταγωνισμό ανάμεσα στους μικρομεσαίους και τους εργαζόμενους, τους εργαζόμενους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα της οικονομίας, παλαιούς και νέους εργαζόμενους, έλληνες και ξένους εργαζόμενους, νόμιμους και παράνομους μετανάστες. Η εσωτερίκευση από την κοινωνία αυτής της συνείδησης είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη αφού οδηγεί σε έναν πόλεμο όλων εναντίον<br />όλων όπου πάντα οι στόχοι και τα θύματα θα είναι τα πιο ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια, όπως για παράδειγμα οι μετανάστες.<br /><span class="fullpost"><br />Η αδυναμία συλλογικής διεκδίκησης και πίστης σε κάποια συλλογική προσπάθεια, σε κάποιο όραμα, μετατρέπει όλο και περισσότερο την πολιτική σε τέχνη των ειδικών και τελικά σε διαχείριση που καθοδηγείται από τις δυνάμεις της οικονομίας. Η κοινωνία αναθέτει στους ειδικούς να την σώσουν: οι εργαζόμενοι στους συνδικαλιστές – που η αριστερά ενίοτε τους κατηγορεί για προδοσία χωρίς να κοιτάει τι υπάρχει πίσω από αυτούς – οι κάτοικοι μίας πόλης στον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο, τα μέλη του κόμματος στον ηγέτη του κόμματος, και ολόκληρη η κοινωνία στον κυβερνήτη.<br /><br />Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η αριστερά, ακόμα και αν στέκεται κριτικά απέναντι σε αυτή την αντιμετώπιση της πολιτικής, δεν καταφέρνει να ξεφύγει. Για κάθε αριστερό η διαθεσιμότητα του για μία προσπάθεια μπαίνει πάντα στην ζυγαριά μαζί με το ατομικό συμφέρον, τις οικογενειακές υποχρεώσεις κλπ. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο αριστερός αναμένει όφελος από την εμπλοκή του στην πολιτική – τότε δεν είναι αριστερός αλλά λαμόγιο – αλλά ζυγίζει τις συνέπειες από την εμπλοκή του στην πολιτική με τις οικονομικές και κοινωνικές υποχρεώσεις του. Έτσι, οι αριστεροί πολλές φορές μιλάνε για καθήκοντα που πρέπει να υλοποιηθούν, πράγματα που πρέπει να γίνουν, χωρίς να εξετάζουν σε πιο βαθμό είναι προσωπικά διαθέσιμοι να αφοσιωθούν στην υλοποίηση τους. Το αποτέλεσμα αυτής της στάσης είναι αφενός η ανάθεση – με αντίστοιχο τρόπο που όλη η κοινωνία το κάνει – αφετέρου, η «γκρίνια» για όσα καθήκοντα δεν υπηρετούνται.<br /><br />Υπάρχουν βέβαια και ορισμένα θετικά μηνύματα από την κοινωνία τα οποία θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας. Καταρχάς ο κόσμος φαίνεται να είναι πολύ ευαίσθητος για ζητήματα ποιότητας ζωής, περιβάλλοντος, ελευθέρων χώρων. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ξαφνικά απέκτησε οικολογική συνείδηση. Η ευαισθησία σε σχέση με τα ζητήματα ενδεχομένως να υποχωρεί εύκολα όταν βρίσκεται αντιμέτωπη με την ατομική ιδιοτέλεια, ωστόσο, είναι γεγονός ότι ο κόσμος έχει πολύ πιο ανοιχτά αυτιά σε σχέση με τα περιβαλλοντικά ζητήματα απ’ ότι μερικά χρόνια πριν. Επίσης, οι οποιεσδήποτε κινήσεις γίνονται σε σχέση με τέτοια ζητήματα αφενός μπορούν να κινητοποιήσουν κάποιο κόσμο σε τοπικό επίπεδο, και ενίοτε να λάβουν και πολύ μαχητικές μορφές (βλ. Λευκίμμη), αφετέρου έχουν απήχηση σε ολόκληρη την κοινωνία. Το δεύτερο θετικό μήνυμα προέρχεται από τον χώρο της νεολαίας όπου παρατηρείται κινητικότητα η οποία εκφράζεται μέσω πολιτικών – κοινωνικών συλλογικοτήτων και στεκιών που δρουν τοπικά. Ανεξάρτητα από το ποιοι είναι οι δηλωμένοι πολιτικοί στόχοι αυτών των κινήσεων φαίνεται να αποκτούν αξιοσημείωτη απήχηση όταν δραστηριοποιούνται σε σχέση με ζητήματα ελεύθερου χρόνου και πολιτιστικές δραστηριότητες: συναυλίες φεστιβάλ κλπ.<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Β. Η κατάσταση στην Αριστερά</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Από την ενότητα της ήττας στην ενότητα της αναζήτησης</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ενότητα της ήττας:</span> η κοινωνία απέρριψε την αριστερά καθιστώντας την ξεδοντιασμένη και μειοψηφική. Αυτό είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η αριστερά όλων των αποχρώσεων ηττήθηκε σε κάθε απόπειρα να υλοποιήσει το όραμα της για μία εξισωτική κοινωνία, είτε γιατί τα θαλάσσωσε όπου πήρε εξουσία, είτε γιατί κάποιες συνιστώσες της δεν κατάφεραν ποτέ στον προηγούμενο αιώνα να αναδειχθούν σε ηγεμονικές πολιτικές δυνάμεις. Τα παραπάνω δείχνουν ότι κάτι τρέχει τόσο με την πρακτική της αριστεράς και τους δεσμούς της με την κοινωνία, όσο και με την θεωρία την οποία επικαλέστηκε για να υλοποιήσει το όραμα της. Η ήττα δεν είναι απλά προϊόν κακών χειρισμών και σχεδιασμών προδοτών ή αντιπάλων που αναδείχθηκαν στην πορεία. τέτοια πάντα θα υπάρχουν και αλλοίμονο αν αρκούν για να εξουδετερώσουν μία κοινωνική δυναμική απελευθέρωσης. Η ενότητα της ήττας είναι η ενότητα που η κοινωνία αποδίδει σε ολόκληρη την αριστερά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ενότητα της αναζήτησης:</span> Η ενότητα της αναζήτησης είναι μία προσπάθεια ανάτασης της αριστεράς. Περιλαμβάνει την σκιά του παλιού μαζί με την αναζήτηση του καινούργιου. Την συνέχεια μιας ηττημένης αριστεράς μαζί με την αμφισβήτηση των βεβαιοτήτων και την ανοχή σε υποθέσεις και πειραματισμούς. Εμπεριέχει τόσο τα παλιά πολιτικά μορφώματα μαζί με νέες κινηματικές πρακτικές όπως το αντι-παγκοσμιοποιητικό κίνημα, καθώς και περιπτώσεις όπου μια κάποια Αριστερά διεκδικεί ή κατέχει κυβερνητική εξουσία στην Λατινική Αμερική ή στο Νεπάλ ή ακόμα και την Ιταλία. Καθεμιά από αυτές τις κινήσεις αντιμετωπίζεται από τους αριστερούς αφενός με σκεπτικισμό, αφετέρου με ενδιαφέρον για τους νεωτερισμούς που αυτές εισάγουν και με ενθουσιασμό όταν έχουν κάποιες επιτυχίες. Στις περιπτώσεις των αποτυχιών (βλ. Ιταλία) η απογοήτευση αλλά και η κριτική είναι μεγάλη.<br />Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι η ενότητα της αναζήτησης να αποκτήσει ορισμένα στοιχειώδη οργανωτικά χαρακτηριστικά και ενιαία έκφραση ώστε<br /><br />α) Να ενισχυθεί ο πλούτος διαλόγου της αριστεράς που περιλαμβάνει από την αριστερά του διαφωτισμού μέχρι την κομμουνιστική, την αυτόνομη και την αναρχο-συνδικαλιστική αριστερά. Για να προχωρήσει η αριστερά απαιτείται τόσο ο αναστοχασμός της ιστορίας της όσο και νέες ιδέες και θεωρητικές τομές που να ανασυγκροτήσουν ένα σχέδιο για την υλοποίηση του οράματος μίας εξισωτικής κοινωνίας<br /><br />β) Να ενισχυθούν και να δράσουν μαζί σε πρακτικό επίπεδο όλα τα κομμάτια της αριστεράς για την υλοποίηση άμεσα εφικτών στόχων. Μόνο με την μαζική παρέμβαση και την αποτελεσματικότητα μπορεί η αριστερά να δεθεί ξανά με την κοινωνία και να αναστρέψει την χρέωση που έχει από την κοινωνία για την ήττα της. Μόνο έτσι μπορεί να καλλιεργηθεί το αίσθημα της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης που καταφέρνει να κερδίζει μάχες.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Για τον ΣυΡιζΑ</span><br /><br />O ΣυΡιζΑ αποτελεί το πολιτικό μόρφωμα που, πέρα από τις ιδιαίτερες και αποδεκτές αναλύσεις του οποιουδήποτε σχετικά με την προοπτική του, προσπαθεί να υλοποιήσει το αίτημα για την ενότητα της ελληνικής αριστεράς στην εποχή μας. Η δημιουργία του, η παρουσία του Αλαβάνου στην ηγεσία του, καθώς και ορισμένες πετυχημένες κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις του κατάφεραν να δημιουργήσουν ξανά την ελπίδα σε πολλούς αριστερούς και να δώσουν μία πολιτική διέξοδο σε αρκετό απογοητευμένο κόσμο. Η συγκυρία είναι ευνοϊκή, αφού λόγω της κρίσης του δικομματισμού ο ΣυΡιζΑ κατορθώνει να εισπράττει πολιτικά την κοινωνική δυσαρέσκεια που προκύπτει από τις επιπτώσεις του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης που ακολούθησαν το ΠαΣοΚ και η Ν.Δ.<br />Αν όμως ο ΣυΡιζΑ είναι απλώς αποδέκτης κοινωνικής δυσαρέσκειας, τότε τα πολιτικά χαρακτηριστικά του κόσμου που συγκροτεί το ρεύμα προς τον ΣυΡιζΑ δεν είναι άλλα από εκείνα που ο ίδιος ο κόσμος προβάλλει στον ΣυΡιζΑ με βάση τις πολιτικές του καταβολές. Έτσι, ένας αριστερός από το παρελθόν που ήταν επί χρόνια ανενεργός βλέπει στον ΣυΡιζΑ μία θετική απόπειρα για την αναγέννηση της Αριστεράς. Αντίστοιχα, ένας δυσαρεστημένος Πασόκος που δεν συμμερίστηκε την πορεία του ΠαΣοΚ της περιόδου Σημίτη βλέπει την αναγέννηση του ΠαΣοΚ της πρώτης περιόδου του Ανδρέα Παπανδρέου στην κατεύθυνση μίας μεταρρυθμιστικής πολιτικής διαχείρισης του συστήματος και ενός προνοιακού κράτους. Η νεολαία που μέχρι πρότινος απεχθάνονταν την πολιτική, εκφράζει τον ριζοσπαστισμό της που προκύπτει από το προβληματικό παρόν που αντιμετωπίζει και το αδιέξοδο μέλλον που της υπόσχονται, μαζί με λίγο “προοδευτικό life-style”.<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Γ. Ζητήματα για τον ΣυΡιζΑ</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γ.1 Πολιτική διαμεσολάβηση και δημιουργία πολιτικών γεγονότων στην κοινωνία.</span><br /><br />Όσα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στο κοινωνικό πεδίο δεν είναι αυτομάτως πολιτικά. και αυτό αφορά τόσο κοινωνικές αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε κομμάτια της κοινωνίας όσο και συμπεριφορές ατόμων ή ομάδων που ενίοτε μπορεί να είναι μέχρι και σκανδαλώδεις ή βίαιες. Για να μιλήσουμε για πολιτικά γεγονότα θα πρέπει να μιλήσουμε υποχρεωτικά για πολιτική διαμεσολάβηση. Δηλαδή για την διαδικασία εκείνη που ένας πολιτικός σχηματισμός προσπαθεί να κάνει το επιμέρους, καθολικό, δηλαδή να πείσει την κοινωνία ότι κάποιο ζήτημα την αφορά και θα πρέπει συλλογικά, άμεσα ή διά των εκπροσώπων της, να αποφασίσει τι στάση θα κρατήσει σε σχέση με αυτό.<br /><br />Η διαδικασία της πολιτικής διαμεσολάβησης διαπλέκει υποχρεωτικά την πολιτική με τα Μ.Μ.Ε είτε αυτά ανήκουν στον πολιτικό φορέα που προσπαθεί να μεσολαβήσει είτε αυτά υπηρετούν ανεξάρτητα οικονομικά συμφέροντα τα οποία ενίοτε συμπλέουν με κάποιο πολιτικό φορέα. Επίσης, η πολιτική διαμεσολάβηση είναι δημιουργική και συγκροτητική ενός πολιτικού γεγονότος. Όταν ένας πολιτικός σχηματισμός διαμεσολαβεί ένα γεγονός δεν αναδεικνύει όλες τις πλευρές του. Συγκροτεί το πολιτικό γεγονός με τρόπο ώστε να εντάσσεται στους πολιτικούς σχεδιασμούς του. Έτσι, προκύπτουν οι συγχρονικές πολλαπλές αναγνώσεις των ίδιων γεγονότων. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι κάθε γεγονός επιδέχεται οποιαδήποτε ανάγνωση. Τα ίδια τα γεγονότα αναπτύσσουν ένα είδος αντίστασης σε ορισμένου τύπου «καπέλα».<br /><br />Τα πολιτικά γεγονότα λαμβάνουν χώρα στο κοινοβούλιο ή έξω από αυτό, εμπλέκουν άμεσα κοινωνικές δυνάμεις ή απλώς αντανακλώνται στην κοινωνία. Για παράδειγμα, η αποκάλυψη ενός σκανδάλου από μία πολιτική δύναμη αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός που μόνο εξ αντανακλάσεως επηρεάζει την κοινωνία. Αντίθετα, η κινητοποίηση κάποιων κομματιών της κοινωνίας υπό την σημαία ενός αιτήματος, αν διαμεσολαβηθεί πολιτικά, αποτελεί ένα πολιτικό γεγονός που εμπλέκει άμεσα κοινωνικές δυνάμεις.<br /><br />Ένας πολιτικός σχηματισμός μπορεί να δημιουργεί πολιτικά γεγονότα εμπλεκόμενος υλικά στην κοινωνική κίνηση και προβάλλοντας αιτήματα τα οποία κατευθύνουν την κοινωνική κίνηση με βάση κάποιο γενικό πολιτικό σχέδιο. Στην βάση αυτού του σχεδίου αυτός ο πολιτικός σχηματισμός προσπαθεί να διαμεσολαβήσει την κοινωνική κίνηση. Από την άλλη, ένας πολιτικός σχηματισμός μπορεί απλώς παρακολουθώντας την κοινωνική κίνηση να υιοθετεί κάποια από τις αντιτιθέμενες πλευρές, τόσο υλικά όσο και σε επίπεδο αιτημάτων, και να εκφράζει, να διαμεσολαβεί αυτή, στο πεδίο της πολιτικής. Τέλος, ένας πολιτικός σχηματισμός μπορεί να διαμεσολαβήσει ένα γεγονός στην δημιουργία του οποίου και στην κατεύθυνση του έχει συμβάλλει ένας άλλος πολιτικός σχηματισμός. Το πολιτικό γεγονός που παράγεται σε μία τέτοια περίπτωση είναι διαφορετικό από το γεγονός που θα παράγονταν με βάση τον σχεδιασμό του πολιτικού υποκειμένου που συνέβαλλε στην δημιουργία του γεγονότος. Για παράδειγμα, στις προπερυσινές φοιτητικές κινητοποιήσεις καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ, ενώ η πολιτική διαμεσολάβηση έγινε από τον ΣυΡιζΑ.<br />Μέχρι σήμερα ο ΣυΡιζΑ έχει ασχοληθεί με την πολιτική διαμεσολάβηση γεγονότων που δημιουργούνται στην κοινωνία από άλλα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα. Επίσης, προσπαθεί να δημιουργήσει πολιτικά γεγονότα τα οποία εξ αντανακλάσεως επηρεάζουν την κοινωνία. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται και οι διάφοροι ακτιβισμοί τους οποίους οργανώνει και συνοδεύονται πάντα από μία συνέντευξη τύπου, π.χ. πληστειριασμοί που σταματούν από την νεολ. ΣΥΝ, ή οι ακτιβισμοί στους οποίους συμμετέχει, π.χ. Free Gaza. Μάλιστα, θα πρέπει να σκεφτούμε ότι ούτε καν στο επίπεδο του ακτιβισμού ο ΣυΡιζΑ δεν είναι «πρωταθλητής». Το ΚΚΕ , λόγω της δυνατότητας του μηχανισμού του, κάνει πολύ περισσότερους ακτιβισμούς από τον ΣυΡιζΑ (π.χ. συμβολικές καταλήψεις, διόδια που ανοίγουν και παραλίες που απαλλάσσονται από την είσοδο).<br /><br />Θεωρούμε ότι θα συναντούσε μεγάλη δυσκολία κάποιος αριστερός για να επιχειρηματολογήσει ότι δεν θα ήθελε ο ΣυΡιζΑ, και γενικά ο πολιτικός σχηματισμός στον οποίο μετέχει, να δημιουργήσει πολιτικά γεγονότα τα οποία να εμπλέκουν άμεσα κοινωνικές δυνάμεις. Από την άλλη, πιστεύουμε ότι είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν ότι ο ΣυΡιζΑ δεν μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω από πολιτική διαμεσολάβηση ή παραδειγματικές ενέργειες- ακτιβισμούς που αποτελούν πολιτικά γεγονότα τα οποία αντανακλώνται στην κοινωνία. Με βάση αυτές τις σκέψεις τίθενται δύο ερωτήματα που θα πρέπει να συζητηθούν σε σχέση με το ζήτημα της δημιουργίας πολιτικών γεγονότων που εμπλέκουν άμεσα κοινωνικές δυνάμεις:<br /><br />α) Η κοινωνία «σηκώνει» την δημιουργία τέτοιων πολιτικών γεγονότων;<br /><br />β) Η αριστερά έχει κάποιο σχέδιο στο οποίο να εντάξει τέτοια πολιτικά γεγονότα;<br /><br />Το δεύτερο ερώτημα είναι εύκολο να απαντηθεί αρνητικά. και η ανυπαρξία ενός σχεδίου σχετίζεται τόσο με την ιστορική ήττα της αριστεράς, όσο και με την ανυπαρξία ενός επί της ουσίας πολιτικού διαλόγου ανάμεσα στις συνιστώσες της αριστεράς που να αναδεικνύει μία συναίνεση περί του σχεδίου, έστω και σε κάποιους επιμέρους κοινωνικούς χώρους. Ακόμα και όταν υπάρχει παρέμβαση σε κάποιους χώρους αυτό γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις με διαισθητικούς και χειροτεχνικούς όρους.<br />Σε σχέση με το πρώτο ερώτημα η εκτίμηση μας είναι ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και οι λόγοι έχουν να κάνουν με τα όσα προαναφέραμε σε σχέση με την ευρύτερη κοινωνική κατάσταση καθώς και με τις διαθεσιμότητες των αριστερών. Ωστόσο, το ερώτημα αυτό δεν απαντάται συνολικά. Θα πρέπει κανείς να εξετάσει στους επιμέρους κοινωνικούς χώρους τι δυνατότητες υπάρχουν και με ποιον τρόπο θα πρέπει να κινηθεί. Θεωρούμε ότι γνώμονας για οποιαδήποτε τέτοια κίνηση θα πρέπει να είναι η μαζική απεύθυνση με βάση πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και η προσπάθεια επίτευξης διακριτών και αναγνωρίσιμων πολιτικών αποτελεσμάτων.<br />Τέλος, θέλουμε να αναφερθούμε πιο συγκεκριμένα στους πολιτικούς ακτιβισμούς. Αυτοί εκφράζουν την αναγκαιότητα παρέμβασης σε ορισμένα ζητήματα για τα οποία είναι δύσκολο να κινητοποιηθούν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις. Έχουν όμως ευκαιριακό χαρακτήρα και αποτελούν πολιτικές εργολαβίες. Απαραίτητη προϋπόθεση της επιτυχίας ενός ακτιβισμού είναι να μπορεί να έχει μία θετική αντανάκλαση στην κοινωνία: ένα «μπράβο», «μαζί σας κι εμείς» - ανεξάρτητα από το αν η κοινωνία το λέει καθήμενη στον καναπέ. Κατ’ αντιδιαστολή θεωρούμε ότι το «κυνήγι της κάλπης» που έγινε στα παν/μια φέτος το καλοκαίρι είναι ένας «κακός» ακτιβισμός. Αντί να επιτύχει την ανάδειξη της αντίθεσης στο νόμο πλαίσιο, κινητοποίησε τα πιο συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας και ανέδειξε το «μπάχαλο» του δημόσιου πανεπιστημίου.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γ.2 Ο αυτοεγκλωβισμός των συνιστωσών του ΣυΡιζΑ.</span><br /><br />Συνιστώσες και αγωνιστές που φαντάζονται με έναν διαφορετικό τρόπο την οργάνωση και την συγκρότηση του ΣυΡιζΑ κάνουν πολλές φορές έντονη κριτική σε διάφορα ζητήματα παραγνωρίζοντας:<br /><br />α) τις αντικειμενικές συνθήκες στην κοινωνία σε σχέση με την υλοποίηση οποιουδήποτε στόχου. Το βασικό λάθος προκύπτει από την αντίληψη ότι «η κοινωνία θέλει και η αριστερά δεν μπορεί» είτε γιατί δεν έχει την σωστή άποψη, είτε γιατί δεν είναι αρκετά τολμηρή.<br /><br />β) τις υποκειμενικές δυνάμεις και διαθεσιμότητες που δεν τους επιτρέπουν να ηγεμονεύσουν σε επίπεδο άποψης ή να δοκιμάσουν αυτόνομα και στο πλαίσιο του ΣυΡιζΑ διάφορες πρακτικές και να καταδείξουν δυνάμει ενός πραγματικού γεγονότος μία διαφορετική κατεύθυνση. Το χειρότερο δε απ’ όλα είναι όταν αυτές οι ίδιες δυνάμεις αποτυγχάνουν να δράσουν αυτόνομα και με διαφορετικό τρόπο όπου και όποτε το προσπαθούν. Έτσι, αυτοεγκλωβίζονται σε μία λογική «γκρίνιας» για κάτι που συνήθως ζητάνε από τους άλλους να πράξουν και ενός «ανικανοποίητου» σε σχέση με ό,τι γίνεται. Δεν θα πρέπει κανείς να ξεχνάει ότι ό,τι γίνεται, γίνεται γιατί κάποιοι το κάνουν. Το αποτέλεσμα γι αυτές τις δυνάμεις είναι να υπονομεύονται εξαρχής οι απόψεις που πρεσβεύουν, να απομονώνονται, να είναι ελάχιστα εποικοδομητικές σε πράγματα που γίνονται και στα οποία θα μπορούσαν να προσφέρουν, δίνοντας ακόμα και μία διαφορετική χροιά. Αυτό που φαίνεται να μην γίνεται κατανοητό είναι ότι μόνο μέσα από πολιτικές πρωτοβουλίες οι οποίες οδηγούν σε αποτελέσματα μπορεί να προχωρήσει το εγχείρημα του ΣυΡιζΑ – σε οποιαδήποτε κατεύθυνση – καθώς και να επιλυθούν οι οποιεσδήποτε αντιθέσεις.<br /><br />Υπάρχουν βέβαια και προσεγγίσεις συνιστωσών που βλέπουν το ΣυΡιζΑ ως ένα πλατύ μέτωπο μέσα στο οποίο μία οργάνωση μπορεί να αναπτυχθεί. Εκφραστής μιας τέτοιας αντίληψης φαίνεται να είναι τόσο ο ΣΥΝ (μέσα από τις αποφάσεις του ίδιου του συνεδρίου του) όσο και αρκετές μικρότερες συνιστώσες (π.χ. ΚΟΕ, ΔΕΑ). Η αντίληψη αυτή προκύπτει τόσο από την θέση ότι κάθε συνιστώσα θεωρεί για τον εαυτό της ότι έχει κάποιο «αλάθητο σχέδιο» ή ότι οι μόνοι ικανοί για να εκπονήσουν ένα τέτοιο σχέδιο βρίσκονται στην ίδια, όσο και από αντιθέσεις στο εσωτερικό των συνιστωσών ως προς την επιλογή ΣυΡιζΑ, που ρυθμίζονται με το επιχείρημα ότι «το κόμμα αναπτύσσεται».<br /><br />Η αντίληψη αυτή υπονομεύει την κουλτούρα της ενότητας, αφού αντιμετωπίζει τους άλλους ως το αναγκαίο κακό για την αυτοανάπτυξη ή ως βαρίδια που κάποτε είτε θα τα ξεφορτωθούμε ή θα προσχωρήσουν στον «σωστό» δρόμο. Ενώ οι απόψεις των άλλων είναι, στην καλύτερη περίπτωση, εξαρχής αδιέξοδες και οριακά τυχοδιωκτικές και αντεπαναστατικές. Αντίληψη, η οποία δυστυχώς επιβεβαιώνεται μέσα από την κοινά υλοποιούμενη τακτική των συνιστωσών να απέχουν συστηματικά ή να συμμετέχουν δι’ εκπροσώπου από την από κοινού ένωση των δυνάμεων τους στο επίπεδο της βάσης για την συγκρότηση των επιτροπών ΣυΡιζΑ και την ανάληψη πρωτοβουλιών μαζί – πέρα ή και ενάντια στον ΣΥΝ.<br /><br />Όμως, υπάρχει και κάτι άλλο που δεν λαμβάνουν υπόψη οι εκτός ΣΥΝ αντιλήψεις για την αυτόκεντρη ανάπτυξη. Δηλαδή, ότι ο μόνος πραγματικά κερδισμένος από μια τέτοια διαδικασία στο εσωτερικό του ΣυΡιζΑ μπορεί να είναι ο ΣΥΝ. Αυτό έχει να κάνει με την εκτίμηση ότι η κατάσταση στην κοινωνία δεν φαίνεται να παράγει κινήσεις που να αμφισβητούν την καπιταλιστική τάξη και η αριστερά δεν φαίνεται να μπορεί να δημιουργήσει κάτι τέτοιο. Άρα, μία χλιαρή συγκρότηση της αριστεράς, με χαμηλές απαιτήσεις για πολιτική κινητοποίηση και δεσμεύσεις τύπου ΣΥΝ μπορεί να απορροφήσει το μεγαλύτερο μέρος της αριστερής στροφής στην κοινωνία που προκαλείται από την λάμψη του ΣυΡιζΑ, εφόσον στον ίδιο τον ΣυΡιζΑ δεν καλλιεργηθεί κάποια άλλη δυναμική. Δυναμική, η οποία σε αντιπαράθεση με την αριθμητικού τύπου ανάπτυξη, πρέπει να ανακαλυφθεί στο επίπεδο της λύσης της αντίθεσης “αυτόκεντρη ανάπτυξη συνιστωσών – μαζική ανάπτυξη κινήματος βάσης του ΣυΡιζΑ”.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γ.3 Η συζήτηση περί του προγράμματος του ΣυΡιζα</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Κυβερνητισμός:</span> Η άποψη ότι μόνο μέσα από την κυβέρνηση μπορεί να επιλυθούν προβλήματα, θα πρέπει να καταπολεμηθεί. Σε αυτήν στηρίζονται όλα τα ψευδοδιλήμματα περί συνεργασιών κλπ. Επίσης, αποτελεί μία βαθιά ριζωμένη αντίληψη στον κόσμο που προέρχεται από το ΠαΣοΚ. Στην εποχή μας τροφοδοτείται από την τάση ανάθεσης που αναπτύσσεται στην κοινωνία και από τις μικρές διαθεσιμότητες που υπάρχουν για την ανάπτυξη της πάλης. Η καταπολέμηση αυτής της αντίληψης έχει ως προϋπόθεση την ύπαρξη αποτελεσμάτων σε αγώνες που οργανώνονται μέσα και έξω από το κοινοβούλιο σε σχέση με συγκεκριμένους άμεσους στόχους πάλης.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πρόγραμμα – αφορμή πολιτικού διαλόγου: </span>Η εννοιολογική συνήθεια της αριστεράς κατά την εκφορά του όρου «πρόγραμμα» περικλείει την αποτύπωση του οράματος, των σταδίων, την οικονομική ανάλυση, τη θεωρία της ρήξης κ.ά. Η συνεχής επίκληση του προγράμματος από τα υποκείμενα του ΣυΡιζΑ δεν αποδεικνύει τίποτα άλλο παρά την αδυναμία τους ως προς αυτό αλλά και την ανικανοποίητη επιθυμία τους για κάποιο «άλλο πρόγραμμα» που θα διατυπωθεί. Η ανάγκη ενός προγράμματος του ΣυΡιζΑ δεν πρέπει παρά να οριστεί ως προς τη διαμόρφωση ενός πολιτικού πλαισίου για την ανάπτυξη ενός πολιτικού και κοινωνικού κινήματος της αριστεράς στο σήμερα. Η απόπειρα συγκρότησης προγράμματος του ΣυΡιζΑ θα πρέπει να θεωρηθεί ως αφορμή για έναν πολιτικό διάλογο γύρω από σημαντικά πολιτικά ζητήματα όπως:<br /><br />α) το ζήτημα της ακρίβειας και της αναδιανομής του πλούτου,<br /><br />β) το ζήτημα του δημόσιου τομέα ως τομέα παροχής υπηρεσιών παιδείας, υγείας, μεταφορών, τηλεπικοινωνίας. Τι σημαίνει δημόσιος τομέας ως εργαλείο ανάπτυξης – θέση που επανέρχεται διαρκώς στην ρητορική του ΣυΡιζΑ.<br /><br />γ) το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής πολιτικής, του εθνικισμού και της ειρήνης στην Βαλκανική.<br /><br />δ) το ζήτημα του περιβάλλοντος και ήπιων μορφών ανάπτυξης σε κάθε περιοχή<br /><br />ε) ζητήματα δημοκρατίας και δικαιωμάτων των μεταναστών.<br /><br />στ) το αγροτικό ζήτημα.<br /><br />ζ) Η στάση απέναντι στην Ε.Ε.<br /><br />Πέραν από την γενική εκτίμηση την οποία μπορεί κανείς να έχει για αυτά ή άλλα ζητήματα ή τον τρόπο που κάθε συνιστώσα ή ο κάθε αριστερός εντάσσει την επιμέρους άποψη του στο πλαίσιο μίας στρατηγικής, θα πρέπει να συζητηθούν αυτά τα ζητήματα με εμπράγματο τρόπο ώστε να οδηγούν σε άμεσους στόχους οι οποίοι να καταλήγουν σε συγκεκριμένες διεκδικήσεις είτε σε συγκεκριμένη πρακτική στάση των αριστερών απέναντι σε αυτά.<br /><br />Για να γίνει σαφέστερο με ποιον τρόπο η συζήτηση περί προγράμματος μπορεί να γίνει εμπράγματα, ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Μία συζήτηση που αφορά την στάση του ΣυΡιζΑ απέναντι στην Ε.Ε. με αφορμή τις ευρωεκλογές μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: Ο πρώτος αφορά την αναζήτηση συγκλίσεων και συμφωνιών επί γενικών θέσεων και αναλύσεων σε σχέση με το χαρακτήρα της Ε.Ε. σε συνάρτηση με το ζήτημα μιας κάποιας σοσιαλιστικής προοπτικής. Αυτός ο τρόπος συζήτησης είναι μάλλον άκαρπος γιατί θα αναδείκνυε απλώς διαφωνίες που προέρχονται από την ιδεολογική φόρτιση και την πολιτική επιθυμία του καθενός χωρίς τελικά κάποιο άμεσο πρακτικό διακύβευμα. Ο δεύτερος τρόπος συζήτησης αφορά την αναζήτηση συγκλίσεων επί πορισμάτων που προκύπτουν από γενικές αναλύσεις, χωρίς καταρχάς την απαίτηση συμφωνίας επί των αναλύσεων. Μάλιστα, η οποιαδήποτε συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει και τους όρους υλοποίησης των συμφωνηθέντων σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής δραστηριότητας. Για παράδειγμα πως μπορεί ένας ευρωβουλευτής να υπηρετήσει κάποια και ποια πολιτικά αιτήματα της αριστεράς στο πλαίσιο του ευρωκοινοβουλίου; Τι σημαίνει για έναν αριστερό συνδικαλιστή η ανάδειξη μετώπων πάλης των εργαζομένων σε ευρωπαϊκό επίπεδο; Πως μπορούν να αποκαταστήσουν οι φοιτητές ενότητα δράσης στην Ευρώπη; Μόνο με έναν τέτοιο τρόπο συζήτησης μπορούν να επιτευχθούν συμφωνίες οι οποίες να οδηγούν σε πράξη με διακριτά αποτελέσματα τα οποία να μπορούν να αποτιμηθούν.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πρόγραμμα – Πρακτική Πολιτική Δράση:</span> Η συγκρότηση ενός προγράμματος θα πρέπει να είναι εκείνη που θα οδηγήσει σε άμεση πολιτική δράση με αποτέλεσμα το ρίζωμα του ΣυΡιζΑ στην κοινωνία. Οι τοπικές και οι κλαδικές επιτροπές του ΣυΡιζΑ θα πρέπει να μπορούν να πάρουν το πρόγραμμα να το ζυμώσουν στην κοινωνία και να επιτύχουν άμεσα αποτελέσματα στο οποιοδήποτε επίπεδο. Θα πρέπει η κοινωνία να γνωρίζει τι λέει πρακτικά ο ΣυΡιζΑ γύρω από ορισμένα ζητήματα. Ποια είναι η πρακτική στάση των γιατρών, των φοιτητών και των δημάρχων του ΣυΡιζΑ. Το πρόγραμμα θα πρέπει να είναι το όχημα με το οποίο θα ανακτηθεί η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στην αριστερά.<br />Το πιο σημαντικό όμως ζήτημα που έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη του κόσμου είναι η εμπράγματη απόδειξη ότι ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ! Σε όποια κοινωνική διαδικασία έχουμε την μικρή ή μεγάλη εξουσία, όπου υπάρχει ένα διάκενο στο οποίο να μπορεί να αναπτυχθεί μία δραστηριότητα, η αριστερά ή καλύτερα οι αριστεροί τα καταφέρνουν καλύτερα. Από το σχολείο και την οργάνωση πραγματικά διαφορετικών διαδικασιών μάθησης μέχρι το πανεπιστήμιο. Από την διασκέδαση, την δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο, τα φεστιβάλ, μέχρι την κουλτούρα και τον πολιτισμό. Είναι πεδία που η αγωνιστική διεκδίκηση μπορεί να παντρευτεί την εναλλακτική πράξη. Είναι πεδία που κατακτάται η εμπιστοσύνη του κόσμου.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Γ.4 Οργανωτισμοί: Ανοιχτότητα και Αντιθέσεις</span><br /><br /><br />Μέσα στον ΣυΡιζΑ λειτουργούν διαφορετικές οργανωμένες συνιστώσες, ενώ υπάρχουν και διαφορετικά πολιτικά κέντρα, όπως η γραμματεία, η κοινοβουλευτική ομάδα, και οι τοπικές επιτροπές. Επίσης, σε αρκετούς μαζικούς χώρους οι συνιστώσες δραστηριοποιούνται μέσα από διαφορετικά συνδικαλιστικά σχήματα και παρατάξεις, ενώ και οι ανένταχτοι αγωνιστές που μετέχουν στον ΣυΡιζΑ συμμετέχουν ταυτόχρονα και σε συνδικαλιστικές παρατάξεις και κινήσεις σε μαζικούς χώρους που δεν εντάσσονται οργανωτικά στο εγχείρημα του ΣυΡιζΑ ή κάποιας από τις συνιστώσες του. Είναι λογικό λοιπόν - αν λάβει κανείς υπόψη τους ηγεμονισμούς και την πολιτική ανωριμότητα μικρότερων ή μεγαλύτερων πολιτικών οργανώσεων και κομμάτων και τους παραγοντισμούς, τους εγωϊσμούς και τις ανιδιοτελείς, θέλoυμε να πιστεύουμε, προσωπικές φιλοδοξίες των πολιτικών προσωπικοτήτων - να είναι δύσκολο το όλο εγχείρημα να συντονίσει τον βηματισμό του και να έχει ενιαία έκφραση.<br />Όμως η ενότητα της αριστεράς δεν μπορεί να κατοχυρωθεί από την μία μέρα στην άλλη ούτε και να επιβληθεί με οργανωτικές πλατφόρμες και κάρτες μέλους. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε στείρο οργανωτισμό που θα οδηγούσε στον αποκλεισμό κάποιου κόσμου της αριστεράς είτε επειδή θα θεωρήσει ότι δεν χωράει, είτε ως μειοψηφία είτε ακόμα χειρότερα ως διαγραμμένο. Οι παρακαταθήκες της αριστεράς σε αυτό το επίπεδο είναι μάλλον αρνητικές.<br />Η προάσπιση της ενότητας διασφαλίζεται με το να μη γίνονται “βίαιες και από τα πάνω” προσπάθειες επιβολής πολιτικής γραμμής και οργανωτικής συγκρότησης. Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε τις αποχρώσεις ανάμεσα στην συμφωνία και την διαφωνία, την διαθεσιμότητα για κίνηση και την ανοχή στις κινήσεις κάποιου άλλου, τον πολιτικό εκβιασμό και την δημιουργία πολιτικών τετελεσμένων. Με λίγα λόγια η ενότητα απαιτεί πολιτική ευελιξία, ενδεχομένως και οππορτουνισμό.<br /><br />Είναι βέβαια αναμφίβολο ότι αυτή η κατάσταση ευνοεί την ανισοτιμία ανάμεσα στις πολιτικές συνιστώσες, ισχυροποιεί τους πολιτικούς μηχανισμούς έναντι των ανένταχτων αριστερών και αφήνει ανεξέλεγκτο τον παραγοντισμό, ιδιαίτερα όταν αυτός σιγοντάρεται από τα Μ.Μ.Ε. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η αρνητική όψη. Υπάρχει και η θετική όψη που αφορά τις δυνατοτήτες που ανοίγονται για μία ποικιλία πολιτικών πρακτικών που δεν απαιτούν την συμφωνία κανενός άλλου πέραν αυτών που τις πράττουν. Και αν δεχτούμε ότι το βασικό πρόβλημα της αριστεράς στην εποχή μας δεν είναι τα ποσοστά της, αλλά η κρίση παραγωγής πολιτικών πρακτικών που να ξεφεύγουν από τον στείρο οικονομισμό, την υπεράσπιση δικαιωμάτων και την αγωνιστική πλειοδοσία και να αφορούν την ίδια την στρατηγική στόχευση της ανατροπής του καπιταλισμού και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τότε η δυνατότητα της αριστεράς να συμπορεύεται να διαλέγεται και να πειραματίζεται σαν σύνολο όπου είναι δυνατόν αλλά και χωριστά όπου αυτό απαιτείται αποτελεί προϋπόθεση για την αναγέννηση της. Σε τελική ανάλυση αυτός είναι και ο λόγος που είμαστε με τον ΣυΡιζΑ. Χωρίς να κλείνουμε τα μάτια στις αδυναμίες του και στις δυνατότητες της καθεστωτικής λογικής που διέπει το χώρο του ΣΥΝ, ελπίζουμε στην δημιουργία πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων που ίσως να μπορέσουν να παράξουν συνθήκες και συσχετισμούς παρέμβασης των αριστερών υποκειμένων.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Επίλυση υπαρκτών αντιθέσεων: </span>Καταρχάς θα πρέπει ο κόσμος να μάθει ότι η αριστερά έχει αντιθέσεις. Η ύπαρξη τέτοιων αντιθέσεων προκύπτει από διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν για διάφορα ζητήματα. Οι διαφορετικές απόψεις δεν είναι αναγκαίο κακό. Στην κατάσταση που οι αριστερές συνταγές οποιασδήποτε απόχρωσης έχουν αποτύχει η ύπαρξη αντιθέσεων μπορεί να τροφοδοτεί την πολιτική συζήτηση και πρακτική. Οι διαφορές επιλύονται με εξωστρεφείς πολιτικές πρωτοβουλίες. Κάποιες αγκαλιάζονται από τον κόσμο και τα κινήματα και κάποιες αποδοκιμάζονται από αυτά. Οι αποφάσεις και τα οργανωτικά μέτρα δεν επιλύουν αντιθέσεις όπως για παράδειγμα στο ζήτημα της ίδρυσης γραφείου τύπου και της εκπροσώπηση στα ΜΜΕ. Πολύ θα θέλαμε η άποψη που εκπροσωπείται στα ΜΜΕ να είναι αντιπροσωπευτική του ΣυΡιζΑ και σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το πόσο κανείς θα πιέσει οργανωτικά προς τα εκεί, τον τελικό λόγο θα πρέπει να τον έχουν οι πολιτικές πρωτοβουλίες και ειδικά αυτές που έχουν κινηματικό προσανατολισμό.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Δ. Μία Πρόταση</span></span><br /><br />Ο στόχος πρέπει να είναι η συγκρότηση μίας συναντίληψης και κοινής πρακτικής, μιας κουλτούρας ενότητας της αριστεράς. Η συμβολή μας θα πρέπει να είναι στην κατεύθυνση της ενίσχυσης του ΣυΡιζΑ. Το εγχείρημα του ΣυΡιζΑ πρέπει να κατανοηθεί ως το πλαίσιο της συγκυρίας για την υλοποίηση του στόχου της ενότητας και όχι ως το τέλος ή το όριο της προσπάθειας. Σε κάθε περίπτωση θέλουμε να συμβάλλουμε ώστε η εποχή πριν το εγχείρημα του ΣυΡιζΑ να αποτελέσει για την αριστερά παρελθόν.<br /><br />Η διαμορφωμένη πραγματικότητα παρουσιάζει μέχρι σήμερα μία κίνηση των συνιστωσών του ΣυΡιζΑ διπολικής συμπεριφοράς αλλά και μια έντονη κινητικότητα των ανεξάρτητων ανθρώπων που εντάσσονται στο σχήμα αυτό. Ένα «δυστύχημα» με κρίσιμη σημασία που παρατηρείται στην κίνηση των «ανεξαρτήτων» είναι η ομοιόσταση της συμπεριφοράς τους προς την συμπεριφορά των συνιστωσών αντανακλώντας την ανάγκη εκπροσώπησης, κεντρικής εμφάνισης και συμμετοχής σε όργανα και αποφάσεις. Μία στάση η οποία φανερώνει το πεδίο των υποκειμενισμών, τη δύναμη που έχει η ηγεμονία της εκπροσώπησης ως το altera pars της ανάθεσης.<br /><br />Απέναντι σε αυτά θα πρέπει να συμβάλλουμε στη συγκρότηση μίας οριζόντιας δικτύωσης ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στον ΣυΡιζΑ η οποία<br /><br />α) δεν θα αποτελεί συνιστώσα,<br /><br />β) θα φέρνει σε επαφή ανθρώπους που είτε είναι ενταγμένοι σε συνιστώσες, είτε είναι ανένταχτοι,<br /><br />γ) θα συμβάλλει στον προβληματισμό πάνω σε πολιτικά ζητήματα προσπαθώντας να οργανώσει ένα περιβάλλον διαλόγου σε σχέση με την επικαιρότητα, την ανάπτυξη της θεωρίας, την αποτίμηση της ιστορικής εμπειρίας της αριστεράς, καθώς και τις ανατάσεις της αριστεράς ανά τον κόσμο.<br /><br />δ) θα θέτει ως πρώτο στόχο την ενότητα αριστεράς στην βάση της μαζικής απεύθυνσης και των άμεσων πολιτικών διεκδικήσεων και πρακτικών,<br /><br />ε) θα ασκεί κριτική σε κάθε προσπάθεια δημιουργίας διαχωριστικών γραμμών οι οποίες σχετίζονται με κάποιο μακρυνό παρελθόν, με κάποιο επέκεινα ή με κάτι που «πρέπει να γίνει» και δεν γίνεται. Με άλλα λόγια θα ασκεί αποδομητική κριτική στις διαχωριστικές γραμμές που δεν έχουν πρακτικό αντίκρυσμα στην στάση της αριστεράς και δεν αφήνουν υλικά ίχνη στην κοινωνία.<br /><br />στ) θα προάγει με το παράδειγμα της μία ηθική στάση ανιδιοτελούς προσφοράς.<br /><br /><br />Τα μέσα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε αυτή την προσπάθεια μπορούν να είναι παρεμβάσεις στις υπάρχουσες εφημερίδες: Αυγή – Εποχή – Αριστερά καθώς και στα περιοδικά που κυκλοφορούν. Σε αυτά τα έντυπα θα πρέπει να διερευνηθεί κατά πόσο μπορούν να δημοσιεύονται, είτε ατομικά είτε συλλογικά κείμενα (με ατομικές υπογραφές), τα οποία να εκφράζουν τους στόχους της δικτύωσης. Ένα βήμα παραπέρα είναι τα κείμενα αυτά να συλλεγούν σε κάποια ιστοσελίδα.<br /><br />Μία τέτοια προσπάθεια θα πρέπει να έχει και έναν άμεσο πρακτικό στόχο γύρω από τον οποίο να φτιαχτεί αυτή η δικτύωση. Ένας τέτοιος στόχος μπορεί να προκύψει από τις αποφάσεις της 1ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣυΡιζΑ. Συγκεκριμένα, εκεί αναδείχθηκε η αναγκαιότητα συγκρότησης προγράμματος του ΣυΡιζΑ και επίσης αποφασίστηκε η δημιουργία περιοδικού του ΣυΡιζΑ. Το περιοδικό θα μπορούσε να αποτελέσει το όχημα για την ανάπτυξη διαλόγου στο εσωτερικό του ΣυΡιζΑ σε σχέση με το πρόγραμμα. Ωστόσο, είτε λόγω αδράνειας, είτε επειδή δεν συνάδει με τους σχεδιασμούς κάποιων συνιστωσών το εγχείρημα του περιοδικού δεν προχώρησε και δεν αναπτύχθηκε καμία σχετική πρωτοβουλία.<br />Με αυτά υπόψη θεωρούμε ότι το αίτημα για την δημιουργία περιοδικού πολιτικού διαλόγου του ΣυΡιζΑ, ΙΣΩΣ μπορέσει να συσπειρώσει κάποιον κόσμο στο εσωτερικό του. Επειδή όμως δεν θα πρέπει μία τέτοια κίνηση να τεθεί απλώς ως ένα αίτημα προς τη Γραμματεία ή προς το Πανελλαδικό Συντονιστικό, θα πρέπει όσοι συμφωνούν σε μία τέτοια προοπτική να συμβάλλουν στην δημιουργία ενός περιοδικού που σε πρώτη φάση θα είναι «ως εάν να επρόκειτο για» το περιοδικό του ΣυΡιζΑ.<br />Τι σημαίνει αυτό πρακτικά:<br /><br />α) Η σύνταξη του εντύπου, που θα αποτελεί μέρος της δικτύωσης, θα πρέπει να κάνει και δημοσιογραφική δουλειά για την παρουσία στο έντυπο απόψεων που δεν μετέχουν στην δικτύωση και στην σύνταξη, οι οποίες είναι καταρχήν ενδιαφέρουσες και θα είχαν θέση στο περιοδικό του ΣυΡιζΑ.<br /><br />β) Στις στήλες του εντύπου θα έχουν θέση οι θεσμικά κατοχυρωμένοι μετέχοντες και συγκροτούντες τον ΣυΡιζΑ - οι τοπικές, νομαρχιακές επιτροπές, η κοινοβουλευτική ομάδα και οι συνιστώσες του ΣυΡιζΑ, είτε με δημόσια πρόσκληση και παραχώρηση κάποιων σελίδων στους ενδιαφερόμενους είτε ακόμα και με αναδημοσίευση κειμένων που η σύνταξη θεωρεί αξιόλογα.<br /><br />γ) Στις στήλες του εντύπου θα έχουν θέση όλοι οι αριστεροί που είτε μετέχουν στον ΣυΡιζΑ είτε δεν μετέχουν σε αυτόν, έχουν ενδιαφέρουσες απόψεις για κάποιο ζήτημα. Αυτό θα διασφαλίζει τον ανοικτό χαρακτήρα του περιοδικού.<br /><br />δ) Ο χαρακτήρας του εγχειρήματος έκδοσης ενός τέτοιου περιοδικού θα πρέπει να έχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα αρχής – μέσης – τέλους ως προς την επίτευξη του στόχου και στην καλύτερη περίπτωση θα είναι έτοιμο να παραδώσει την θέση του στο περιοδικό του ΣυΡιζΑ, είτε σταματώντας την έκδοση του σε περίπτωση που αποφασισθεί η έκδοση περιοδικού του ΣυΡιζΑ, είτε αλλάζοντας τον χαρακτήρα του, μετατρεπόμενο σε περιοδικό της δικτύωσης την οποία προωθεί. Δηλαδή, σε κάθε περίπτωση θα παίξει έναν προωθητικό ρόλο σε δύο επίπεδα αφενός στο επίπεδο της επίσημης έκφρασης του ΣυΡιζΑ, αφετέρου στο επίπεδο της συγκρότησης της δικτύωσης.<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">Γιάννης Π. – Βαλάντης Σ.</span><br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-6682633027570378684?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-27232628937678723462009-07-16T01:00:00.005+03:002009-07-17T11:24:47.182+03:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.digitalphotos.gr/images/photoshow/cache/phytosIMG_0001_medium-410x291.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 410px; height: 291px;" src="http://www.digitalphotos.gr/images/photoshow/cache/phytosIMG_0001_medium-410x291.jpg" alt="" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">5/3/08</span><br /></div><br />Οι εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου κατέγραψαν την απαρχή της κρίσης του δικομματισμού, την σημαντική αύξηση των ποσοστών της αριστεράς και την είσοδο ενός λαϊκιστικού ακροδεξιού κόμματος στην Βουλή. Έκτοτε οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν μία συνεχή πτώση των ποσοστών του ΠαΣοκ και της ΝΔ που φαίνεται να εισπράττεται δυσανάλογα από τα μικρότερα κόμματα, με κύριο αποδέκτη τον ΣυΡιζΑ που, δημοσκοπικά τουλάχιστον, ξεπερνά το 15%. Αυτή η θετική κατάσταση για τον ΣυΡιζΑ προκαλεί μεγάλη ευφορία στο εσωτερικό του και ανησυχία στο ΠαΣοΚ, που βλέπει την με ταχύ ρυθμό πτώση της απεύθυνσης του, και στο ΚΚΕ, που βλέπει αφενός ότι δεν μπορεί να εισπράξει την φθορά του δικομματισμού, αφετέρου ότι η τακτική του απομονωτισμού έναντι της υπόλοιπης Αριστεράς δεν πείθει ούτε τα ίδια τα μέλη του (πολύ περισσότερο τις επιρροές και τους ψηφοφόρους του).<br /><span class="fullpost"><br /> Δεν θα αποπειραθώ να εξετάσω τα αίτια αυτής της πολιτικής κατάστασης γενικώς παρά μόνον σε ότι αφορά τον ΣυΡιζΑ που φαίνεται να επωφελείται περισσότερο από αυτή. Συγκεκριμένα, θα πρέπει να αναρωτηθούμε πάνω στο ποιες ήταν οι πολιτικές επιλογές που εξαγγέλθηκαν και υλοποιήθηκαν από αυτή τη συνιστώσα της Αριστεράς και που οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση του πολιτικού σκηνικού. Ποια είναι τα γεγονότα που δημιούργησε, τα υλικά ίχνη που άφησε πίσω της. Νομίζω ότι το βασικό γεγονός που κατάφερε να προκαλέσει αυτή η συνιστώσα της αριστεράς είναι η ίδια η συγκρότησή της, η δημιουργία του ΣυΡιζΑ, η πραγματοποίηση του πόθου κάθε ενταγμένου και ανένταχτου αριστερού να ενωθεί σε έναν κοινό πολιτικό σχηματισμό. Η συγκρότηση του ΣυΡιζΑ βρίσκεται στην κατεύθυνση υλοποίησης του στόχου της αριστεράς να είναι ενωμένη μέσα στην διαφορετικότητα της. Να μπορεί να θέτει κοινούς στόχους για τους οποίους να αγωνίζεται και να αποδέχεται με εσωτερική δημοκρατία και πολιτική ειλικρίνεια τις διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, θεωρητικές αναλύσεις και, το σημαντικότερο, τις διαφορετικές πρακτικές. Η συγκρότηση ενός τέτοιου πολιτικού περιβάλλοντος είναι αναγκαία συνθήκη για να μπορέσει η αριστερά να αναλύσει και ενδεχομένως να ξεπεράσει τα αίτια της ιδεολογικής και θεωρητικής κρίσης της όπως αυτή αναδείχθηκε από όλες τις προσπάθειες οικοδόμησης του σοσιαλισμού, από όλες τις ιστορικές εμπειρίες της που εκφράζουν τόσο το μεγαλείο όσο και την πτώση της.<br /> Όμως πέραν από την συγκρότηση του ΣυΡιζΑ τι; Με πιθανή εξαίρεση – και θα μου ήταν πολύ ευχάριστο να με απατά η μνήμη μου – την περίπτωση της κινητοποίησης για την παραλία του Ελληνικού, ο ΣυΡιζΑ το μόνο που έκανε είναι να προσπαθεί να αναδείξει κοινωνικά προβλήματα και να διαμεσολαβήσει στην κεντρική πολιτική σκηνή κοινωνικές συγκρούσεις. Τέτοια παραδείγματα πάμπολλα, οι κινητοποιήσεις για τους συμβασιούχους, το κίνημα της γενιάς του άρθρου 16, το πρόβλημα της μόλυνσης του Ασωπού, η κινητοποίηση των bloggers για τα καμμένα, με τελευταίο το κίνημα για το ασφαλιστικό. Όλα αυτά, μαζί με την επίκληση της νεολαίας και των προβλημάτων της, ανέδειξαν τον ΣυΡιζΑ σε κύρια αντιπολιτευτική δύναμη εντός του κοινοβουλίου. Ωστόσο, είναι αυτά πολιτικά γεγονότα που δημιούργησε η αριστερά και οι συγκροτήσεις της; Μάλλον όχι. Μήπως κατάφερε σε αυτές τις κοινωνικές κινήσεις η αριστερά να ηγεμονεύσει με τον εναλλακτικό πολιτικό λόγο και την πρακτική της; Κι εδώ η απάντηση είναι αρνητική.<br /> Αυτό που καταφέρνει ο ΣυΡιζΑ είναι να εισπράττει την κοινωνική δυσαρέσκεια που προκύπτει από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο ανάπτυξης. Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ εφάρμοσαν μία νεοφιλελεύθερη πολιτική που τα αποτελέσματά της έχουν πλέον ορατές επιπτώσεις στο οικονομικό – και όχι μόνο – πεδίο των μαζών. Τα φτιασίδια της «μεταρρύθμισης» δεν φτάνουν για να κρύψουν το βαθιά αντιλαϊκό τους περιεχόμενο. Το πλαστικό χρήμα δεν μπορεί να εξισορροπήσει τις οικονομικές δυνατότητες του κόσμου, ενώ η κερδοφορία των τραπεζιτών ξεπερνάει το 50% κατ΄έτος. Και επιπλέον έχει χαθεί η έξωθεν καλή μαρτυρία του αδιάφθορου και σεμνού και ταπεινού σχηματισμού. Ο πήχυς της χρηστής διακυβέρνησης καταρρίφθηκε από τους κουμπάρους, τους Μαγγίνες, τους Τσιτουρίδηδες, τους Ζαχόπουλους, την κοροϊδία των συμβασιούχων, τις περίφημες συνεντεύξεις για προσλήψεις στο δημόσιο, την ανικανότητα – που πολλές φορές έγινε φανερό ότι ήταν πολιτική επιλογή διαπλεκομένων συμφερόντων – αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών, την ανερυθρίαστη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας που ξεκίνησαν οι μεν και συνεχίζουν επάξια οι δε, την αποδόμηση ουσιαστικά του κοινωνικού κράτους. Το ότι είναι ίδια λαμόγια και οι μεν και οι δε, γίνεται κοινός τόπος και από τους ίδιους τους ψηφοφόρους τους, παρά τις, στα όρια της γελοιότητας και υποτίμησης της νοημοσύνης των τηλεθεατών, προσπάθειες διάφορων γραφικών πλέον υπουργοποιήσιμων τηλεπαραθυράτων στελεχών τους.<br /> Αν όμως ο ΣυΡιζΑ είναι απλώς αποδέκτης κοινωνικής δυσαρέσκειας, τότε τα πολιτικά χαρακτηριστικά του κόσμου που συγκροτεί το ρεύμα προς τον ΣυΡιζΑ δεν είναι άλλα από εκείνα που ο ίδιος ο κόσμος προβάλλει στον ΣυΡιζΑ με βάση τις πολιτικές του καταβολές. Έτσι, ένας αριστερός από το παρελθόν που ήταν επί χρόνια ανενεργός βλέπει στον ΣυΡιζΑ μία θετική απόπειρα για την αναγέννησης της Αριστεράς. Αντίστοιχα, ένας δυσαρεστημένος Πασόκος που δεν βολεύτηκε επαρκώς την περίοδο Σημίτη βλέπει την αναγέννηση του ΠαΣοκ της πρώτης περιόδου του Ανδρέα Παπανδρέου στην κατεύθυνση μίας μεταρρυθμιστικής πολιτικής διαχείρισης του συστήματος και ενός προνοιακού κράτους. Η νεολαία που μέχρι πρότινος απεχθάνονταν την πολιτική, εκφράζει τον ριζοσπαστισμό της που προκύπτει από το προβληματικό παρόν που αντιμετωπίζει και το αδιέξοδο μέλλον που της υπόσχονται, μαζί με λίγο “προοδευτικό life-style”.<br /> Αυτό το ετερόκλητο μίγμα αποτελεί την δυναμική του ΣυΡιζΑ όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις και χτυπάει και την πόρτα των επιτροπών του. “Είναι ευκαταφρόνητο;”, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος, “Θα ήθελες να μην υπήρχε ή να ήταν μικρότερο και με πιο αριστερή πολιτική συνείδηση;”. Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι αρνητική. Σε καμία περίπτωση η κίνηση των μαζών, οι πολιτικές μετατοπίσεις, η αναμπουμπούλα στο πολιτικό σκηνικό δεν είναι άξια καταφρόνιας, όποια κι αν είναι τα πολιτικά χαρακτηριστικά της. Πάντοτε για την αριστερά ήταν λαμπρό πεδίο δόξας. Έτσι, είμαι ιδιαιτέρως ευτυχής που η αριστερά καταφέρνει να έχει αυτή την πρωτόγνωρη μεταπολιτευτικά δυναμική. Είμαι ιδιαιτέρως ευτυχής που υπάρχει όλη αυτή η αναταραχή σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Είμαι ιδιαιτέρως ευτυχής που αποσαθρώνονται οι δυνάμεις που αποτέλεσαν τους πολιτικούς έκφραστες του αστισμού στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά. Από την άλλη το δεύτερο ερώτημα έτσι όπως τίθεται είναι ανόητο. Διότι, όπως επιχειρηματολόγησα παραπάνω το να ζητάει κανείς να μην υπήρχε κάτι το οποίο πολύ λίγο έχει προκαλέσει ή να ζητάει να είναι διαφορετικό χωρίς να έχει κάνει κάτι για να είναι διαφορετικό, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί διαφορετικά από ανοησία.<br /> Έτσι, από τη μία βλέποντας με μεγάλη ικανοποίηση την δυναμική του ΣυΡιζΑ, και από την άλλη έχοντας την συγκεκριμένη εκτίμηση για τον χαρακτήρα αυτής της δυναμικής φτάνουμε, μπροστά στην επερχόμενη Πανελλαδική Συνάντηση, να συζητάμε την κατεύθυνση στην οποία θα πρέπει να πορευθεί ο ΣυΡιζΑ στην προσεχή περίοδο. Ένα βασικό ζητούμενο είναι η προάσπιση και η διεύρυνση της ενότητας του πολιτικού σχήματος. Η προάσπιση της ενότητας διασφαλίζεται με το να μη γίνονται “βίαιες και από τα πάνω” προσπάθειες επιβολής πολιτικής γραμμής και οργανωτικής συγκρότησης. Μέσα στον ΣυΡιζΑ λειτουργούν διαφορετικές οργανωμένες συνιστώσες, ενώ υπάρχουν και διαφορετικά πολιτικά κέντρα, όπως η γραμματεία, η κοινοβουλευτική ομάδα, και οι τοπικές επιτροπές. Επίσης, σε αρκετούς μαζικούς χώρους οι συνιστώσες δραστηριοποιούνται μέσα από διαφορετικά συνδικαλιστικά σχήματα και παρατάξεις, ενώ και οι ανένταχτοι αγωνιστές που μετέχουν στον ΣυΡιζΑ συμμετέχουν ταυτόχρονα και σε συνδικαλιστικές παρατάξεις και κινήσεις σε μαζικούς χώρους που δεν εντάσσονται οργανωτικά στο εγχείρημα του ΣυΡιζΑ ή κάποιας από τις συνιστώσες του. Είναι λογικό λοιπόν - αν λάβει κανείς υπόψη τους ηγεμονισμούς και την πολιτική ανωριμότητα μικρότερων ή μεγαλύτερων πολιτικών οργανώσεων και κομμάτων και τους παραγοντισμούς, τους εγωϊσμούς και τις ανιδιοτελείς, θέλω να πιστεύω, προσωπικές φιλοδοξίες των πολιτικών προσωπικοτήτων - να είναι δύσκολο το όλο εγχείρημα να συντονίσει τον βηματισμό του και να έχει ενιαία έκφραση.<br /> Αυτό δεν μπορεί να κατοχυρωθεί από την μία μέρα στην άλλη ούτε και να επιβληθεί με οργανωτικές πλατφόρμες και κάρτες μέλους. Η προάσπιση της ενότητας κατοχυρώνεται με το να μην βιάζονται τα πράγματα και να μην παίρνονται αποφάσεις που είναι δύσκολο, ως και αδύνατο, να υλοποιηθούν, ενώ αντίθετα είναι δυνατόν να προκαλέσουν ρήξεις ανάμεσα στις συνιστώσες και στα διαφορετικά πολιτικά κέντρα. Έτσι, σήμερα θα πρέπει κανείς να αποδεχτεί ότι ο ΣυΡιζΑ αποτελεί μία πολλαπλότητα στην οποία μπορεί να παίρνονται διαφορετικές αποφάσεις να γίνονται διαφορετικές κινήσεις μέχρι και να λαμβάνουν χώρα διαφορετικές πρακτικές. Είναι βέβαια αναμφίβολο ότι αυτή η κατάσταση ευνοεί την ανισοτιμία ανάμεσα στις πολιτικές συνιστώσες, ισχυροποιεί τους πολιτικούς μηχανισμούς έναντι των ανένταχτων αριστερών και αφήνει ανεξέλεγκτο τον παραγοντισμό, ιδιαίτερα όταν αυτός σιγοντάρεται από τα Μ.Μ.Ε. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η αρνητική όψη. Υπάρχει και η θετική όψη που αφορά τις δυνατοτήτες που ανοίγονται για μία ποικιλία πολιτικών πρακτικών που δεν απαιτούν την συμφωνία κανενός άλλου πέραν αυτών που τις πράττουν. Και αν δεχτούμε ότι το βασικό πρόβλημα της αριστεράς στην εποχή μας δεν είναι τα ποσοστά της, αλλά η κρίση παραγωγής πολιτικών πρακτικών που να ξεφεύγουν από τον στείρο οικονομισμό, την υπεράσπιση δικαιωμάτων και την αγωνιστική πλειοδοσία και να αφορούν την ίδια την στρατηγική στόχευση της ανατροπής του καπιταλισμού και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τότε η δυνατότητα της αριστεράς να συμπορεύεται να διαλέγεται και να πειραματίζεται σαν σύνολο όπου είναι δυνατόν αλλά και χωριστά όπου αυτό απαιτείται αποτελεί προϋπόθεση για την αναγέννηση της.<br /> Η διεύρυνση της ενότητας αφορά τις δυνάμεις της αριστεράς και της οικολογίας που βρίσκονται εκτός του ΣυΡιζΑ. Δεν θα πρέπει κανείς να ξεχνάει αφενός ότι από την δεκαετία του ’70 και δώθε η πιο μαζική και ριζοσπαστική κριτική στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στον κόσμο προήλθε από τον χώρο της οικολογίας, αφετέρου ότι ο οικολογικός χώρος εγκολπώθηκε ιδέες περί εναλλακτικότητας που οδηγούν σε πολύ σημαντικές εμπειρίες για οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή. Γι αυτό ο χώρος της πολιτικής οικολογίας έχει να προσφέρει πολλά στο εγχείρημα ανασυγκρότησης της αριστεράς και δεν θα πρέπει να αφεθεί έρμαιο στην τηλε-προπαγάνδα του ΣΚΑΙ και στις “οικολογικές ευαισθησίες” των διαφόρων ελλήνων και ξένων Αλ Γκορ. Τέλος, θα πρέπει να γίνει απ’ όλους κατανοητό ότι ενότητα της αριστεράς χωρίς το ΚΚΕ δεν γίνεται ή για να το στρογγυλέψω λίγο, μια τέτοια ενότητα είναι λιψή. Η απεύθυνση του ΣυΡιζΑ στο ΚΚΕ αλλά και στις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς θα πρέπει να είναι απεύθυνση σε “συντρόφους που κάνουν λάθος” και όχι μία επιθετική τακτική σε αντίπαλες δυνάμεις που στοχεύουμε στον κόσμο τους. Γιατί πριν από κάμποσα χρόνια, και δεν είναι πολλά, όση απόσταση ορισμένοι νομίζουν σήμερα ότι χωρίζει τον ΣυΡιζΑ από το ΚΚΕ και τις υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς, τόση ήταν η απόσταση που χώριζε και τις συνιστώσες του ΣυΡιζΑ μεταξύ τους. <br /> Σε σχέση λοιπόν με το ερώτημα του τίτλου: Ποιος λοιπόν φοβάται την αριστερά; Η απάντηση είναι “ ακόμα κανείς από εκείνους που θα έπρεπε ...”. <br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">Βαλάντης Στεργίου</span><br /></div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-2723262893767872346?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-9692159305396807872009-07-15T23:49:00.010+03:002009-07-16T00:03:58.066+03:00* <a href="http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=424653">Δ. Στούμπος 17.12.08 (Αυγή)</a><br /><br /> * <a href="http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2638&amp;Itemid=30&amp;limit=1&amp;limitstart=4">Μάρκο Σαντοπάντρε 14.11.08 (Αριστερά)</a><br /><br /> * <a href="http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2603&amp;Itemid=30&amp;limit=1&amp;limitstart=5">Β. Στεργίου 31.10.08 (Αριστερά)</a><br /><br /> * <a href="http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2603&amp;Itemid=30&amp;limit=1&amp;limitstart=4">Μάρκο Σαντοπάντρε 31.10.08 (Αριστερά)</a><br /><br /> * Α. Παναγόπουλος 16.11.08 (Εποχή)<br /><br /> * <a href="http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1664&amp;Itemid=1">Παντιέρα νέρα οι μαθητές της ιταλικής σχολής 16.11.08 (Εποχή)</a><br /><br /> * <a href="http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1592">Α. Παναγόπουλος 2.11.08 (Εποχή)</a><br /><br /> * <a href="http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1550">Γ. Μητραλιάς 26.10.08 (Εποχή)</a><br /><br /> * <a href="http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=1550">Β. Στεργιου 26.10.08 (Εποχή)</a><br /><br /> *<a href="http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=415398"> Δ.Σ. 31.10.08 (Αυγή)</a><br /><br /> * <a href="http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=414878">Δ. Στούμπος 28.10.08 (Αυγή)</a><br /><br /> * <a href="http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=414505">Elettra Anghelinas 26.10.08 (Αυγή)</a><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-969215930539680787?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-24065403157381772182009-07-15T03:41:00.005+03:002009-07-15T20:55:04.415+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.escatelier.net/images/bannerlum/banner_lum.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 672px; height: 134px;" src="http://www.escatelier.net/images/bannerlum/banner_lum.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 0, 0);">από τον ιστοχώρο <a href="http://www.blogger.com/www.escatelier.net">www.escatelier.net</a></span><br /></div><br />To EΜΠ, Ελεύθερο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο, είναι ένα πείραμα αυτομόρφωσης και συντακτικής σύγκρουσης μέσα και ενάντια στους μετασχηματισμούς του πανεπιστημίου. Οι μεταρρυθμίσεις που επεξεργάστηκε ο τεχνοκράτης και υπερφιλελεύθερος Martinotti, και επιβεβαιώθηκαν στη συνέχεια από τον Berlinguer και τον Zecchino, σηματοδοτούν την καταστροφή του ιταλικού πανεπιστημίου. Οι γνώσεις έχουν ανεύθυνα κατατεμαχιστεί και απαξιωθεί με την αξίωση – που ταχύτατα αποδείχτηκε μία βλαπτική αυταπάτη – η γνώση να γίνει λειτουργική ως προς τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Όπως ποτέ μέχρι σήμερα, η αγορά εργασίας είναι πάντα ανοιχτή στην εξέλιξη και χαρακτηρίζεται από την κεντρικότητα ευρέων γνώσεων και όχι εξειδικευμένων. Η λυκειοποίηση και η στενή εξειδίκευση που εισήχθησαν με το 3+2 έχουν ζωογονήσει ένα άχρηστο τέρας. Οι ιδιώτες, όχι μόνο δεν δίνουν ούτε ένα ευρώ στα δημόσια πανεπιστήμια, αλλά απορροφούν συνεχώς δημόσιο χρήμα για να δώσουν ζωή σε πανεπιστήμια και ιδιωτικά ιδρύματα, και για να χρηματοδοτήσουν διαδικασίες επιμόρφωσης στο εσωτερικό των επιχειρήσεων. Η τεχνοκρατική αυταπάτη έχει αποτύχει και κανείς δεν θέλει να το παραδεχτεί!<br /><span class="fullpost"><br />Ταυτόχρονα το πανεπιστήμιο έχει μεταβληθεί με μη αντιστρεπτό τρόπο μέσω της εισαγωγής της αυτονομίας. Η αυτονομία είναι μία δισθενής διαδικασία: από τη μία η λογική του ανταγωνισμού και η επιχειρηματικοποίηση, από την άλλη η δυνατότητα πειραματισμού ενός δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά όχι κρατικού, που η περίμετρος του δεν ορίζεται από συγκεντρωτικούς περιορισμούς. Ξεκάθαρα, οι βαρωνείες και η τύγλωσή τους έχουν αναδείξει μόνον το ένα σκέλος του ζητήματος. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">Το ΕΜΠ προσπαθεί να αναδείξει το θετικό πόλο της αυτονομίας: μια ελεύθερη αυτόνομη παραγωγή γνώσεων στα σύνορα ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και τη Μητρόπολη. Ένα εργαστήριο φτιαγμένο από φοιτητές, υποψήφιους διδάκτορες, ερευνητές και καθηγητές. Έναν τόπο στον οποίο θα δοθεί ξανά δύναμη στον μη-λειτουργικό, κριτικό και πειραματικό χαρακτήρα της γνώσης και στις μορφές παραγωγής της. Ένα μηχανισμό που επιμένει περισσότερο στη διαμοίραση παρά στην απλή διάδοση των γνώσεων.</span><br /><br />Το πρόβλημα του ΕΜΠ είναι να δημιουργεί γνώσεις, να καθιστά κοινή τη σκέψη, σε οξεία αντίθεση με τις επιχειρηματικές παρεκκλίσεις που οδηγούν στην εξατομίκευση, στο μεταρρυθμισμένο πανεπιστήμιο.<br /><br />Τα σεμινάρια του ΕΜΠ είναι προϊόν της συνάντησης διαφορετικών γνωστικών αντικειμένων, ή καλύτερα, τονίζουν τον πάντα υβριδικό χαρακτήρα των γνώσεων, που δεν εμπίπτουν σε κάποιο γνωστικό αντικείμενο. Η διεπιστημονικότητα είναι μια πρακτική ρήξης των επιστημικών συνόρων, η μορφή μιας έρευνας των συνόρων. Τα υλικά των σεμιναρίων μπορούν να ακουστούν και να διαβαστούν στον ιστοχώρο.<br /><br />Άρα, το ΕΜΠ είναι ένας μηχανισμός αντίστασης εντός της οικονομίας της γνώσης, και η απόδοση αξίας σε γνώσεις, ικανότητες και σε γλωσσικά ιδιώματα (linguaggi). Η αντίσταση και η σύγκρουση της γνωσιακής εργασίας είναι αδιανόητη χωρίς τη συγκρότηση χώρων αυτοοργάνωσης της ίδιας της γνωσιακής εργασίας. Το ΕΜΠ είναι ένας τέτοιος χώρος. <span style="color: rgb(255, 102, 0); font-weight: bold;">Ενώ η επισφάλεια επιβεβαιώνεται μέσω του θρυμματισμού και της ηλίθιας εξειδίκευσης των γνώσεων, ο ορισμός χώρων παραγωγής και διαμοίρασης γνώσεων γίνεται μία απόπειρα, μεταξύ άλλων, ανατροπής της επισφάλειας και εξόδου από τον εκβιασμό. </span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-2406540315738177218?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-2109286986231082602009-07-06T16:20:00.006+03:002009-07-15T14:31:59.667+03:00Σήμερα το πρωί, στο πλαίσιο έρευνας της εισαγγελίας του Τορίνο, η αστυνομία διεξήγαγε δεκάδες έρευνες σε σπίτια και προσαγωγές φοιτητών και ακτιβιστών σε όλη την Ιταλία.<br />Μέχρι τώρα υπάρχουν συνολικά 21 συλλήψεις: 3 συλλήψεις στην Padova, 4 στην Bologna, 12 στο Torino (6 στη φυλακή, 6 κατ’ οίκον), 1 στο Milano, 1 στην Napoli.<br /><br />Οι συλλήψεις αποτελούν εκδίκηση της αστυνομίας για τις αντιδράσεις των φοιτητών για το G8 των πανεπιστημίων και υλοποίηση της απειλής του Μαρόνι και της κυβέρνησης για τις συγκεντρώσεις anti-G8.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Άμεσες Αντιδράσεις: </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Venezia :</span> Μια πενηνταριά φοιτητές κατέλαβαν την πρυτανεία του Ca’ Foscari – Venezia.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Roma:</span> Μια εκατοστή φοιτητές κατέλαβαν την πρυτανεία του Sapienza – Roma.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Bologna:</span> Κατειλημμένη η πρυτανεία και το τμήμα φιλολογίας του πανεπιστημίου.<br /><br />Για περισσότερα: <a href="http://www.globalproject.info/it/in_movimento/Perquisizioni-e-mandati-di-arresto-in-tutta-Italia/1216">Global project</a><br /> <a href="http://www.uniriot.org/uniriotII/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=711:g8-operazione-di-polizia-in-tutta-italia-prquisizioni-e-arresti-contro-londa&amp;catid=85:comunicati&amp;Itemid=279">Uniriot</a><br /><br /><br /><br /><div class="" style="width: 820px; height: 620px; margin-left: -410px; top: 534.533px;" id="lbCenter"><div style="visibility: visible; opacity: 1; background-image: url(http://www.uniriot.org/uniriotII/images/stories/image_gallery/roma060709/DSCN1834.JPG); width: 800px; height: 600px;" id="lbImage"><a style="height: 600px;" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=135503838684197149&amp;postID=210928698623108260#" id="lbPrevLink"></a><a style="height: 600px;" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=135503838684197149&amp;postID=210928698623108260#" id="lbNextLink"></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-210928698623108260?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-87816732786113082762009-07-02T01:10:00.007+03:002009-07-15T21:59:19.074+03:00Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο που φαινομενικά αφορά το μακρινό παρελθόν, χωρίς ωστόσο να είναι έτσι.<br />Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τον πρόλογο:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">"έχω την γνώμη, τώρα αλλά και την περίοδο συγγραφής του κειμένου, ότι ο τρόπος που δομείται η σχέση κοινωνικού-πολιτικού είναι ίσως το σοβαρότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια οι πολιτικοί χώροι τόσο της αριστεράς όσο και της αντιεξουσίας. Έτσι, παρότι το κείμενο αναφέρεται σε μια πολύ μακρινή εποχή, πιστεύω ότι αν διαβαστεί με τα μάτια στραμμένα στο σήμερα μπορεί να συμβάλλει, στην (μειοψηφική είναι η αλήθεια) συζήτηση γύρω από την σχέση των πολιτικών υποκειμένων με τον «έξω κόσμο». Επίσης κρίνω ότι μια τέτοια ανάγνωση είναι πολύ απαραίτητη ειδικά αυτή τη στιγμή, λίγους μήνες μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη και μέσα στο ζόφο της καπιταλιστικής κρίσης." </span><br /><br /><div><embed menu="false" quality="high" flashvars="mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Fdarkicons%2Flayout.xml&amp;showFlipBtn=true&amp;documentId=090701212752-b88b0353fd5d4790973c9c23d0b58ef8&amp;docName=reform_revolution&amp;username=ondaanomala.gr&amp;loadingInfoText=REFORM%20OR%20REVOLUTION%3F&amp;et=1246483758265&amp;er=80" type="application/x-shockwave-flash" src="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf" allowfullscreen="true" style="width: 600px; height: 424px;" salign="l" scale="noscale" name="flashticker" align="middle"></embed><div style="width: 600px; text-align: left;"><a href="http://issuu.com/ondaanomala.gr/docs/reform_revolution?mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Fdarkicons%2Flayout.xml&amp;showFlipBtn=true" target="_blank">Open publication</a> - Free <a href="http://issuu.com/" target="_blank">publishing</a> - <a href="http://issuu.com/search?q=revolution" target="_blank">More revolution</a></div></div><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Επίσης μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο σε μορφή pdf: <a style="font-style: italic;" href="http://www.mediafire.com/download.php?2zzi1ymmtff">ΕΔΩ</a></span><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-8781673278611308276?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-75700154897439766282009-05-30T21:22:00.004+03:002009-07-16T00:11:01.718+03:00<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">Ένα ντοκυμαντέρ του </span><span style="display: inline; font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);" id="long-desc">Avi Lewis και της Naomi Klein για την κατάληψη ενός εργοστασίου που είχε κλείσει, στην Αργεντινή, από 30 </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">άνεργους εργάτες που αποφασίζουν να το θέσουν σε λειτουργία... </span><br /><br /><embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=8149373547373833649&amp;hl=el&amp;fs=true" style="width: 600px; height: 489px;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" type="application/x-shockwave-flash"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-7570015489743976628?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-6157695845491403312009-05-17T22:56:00.009+03:002009-07-16T01:43:36.236+03:00<div style="text-align: justify; color: rgb(255, 102, 0);"><span style="font-style: italic;">Από το Σημειωματάριο ιδεών (Κυρ. Ελευθεροτυπία 17/5/09) του Θανάση Γιαλκέτση αντιγράφουμε ένα κριτικό σχόλιο για τη σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση του ισπανού φιλοσόφου συγγραφέα και δοκιμιογράφου Σαντιάγκο Αλμπα Ρίκο, που κρίνουμε ότι έχει ενδιαφέρον.</span><br /></div><br /><div id="post-header"> </div> <img src="file:///C:/DOCUME%7E1/B45C%7E1/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot.jpg" alt="" /><div id="post-content"><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/ShBg2cD4VDI/AAAAAAAAAYo/AeD7jI6JRJg/s1600-h/28-5-thumb-large.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 142px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/ShBg2cD4VDI/AAAAAAAAAYo/AeD7jI6JRJg/s320/28-5-thumb-large.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5336872046795707442" border="0" /></a></div><p style="text-align: center;"><span class="multimediaLEFT imageItemSMALL"><span class="caption"><span style="font-size:78%;">Ανεργοι ενώ περιμένουν στην ουρά </span></span></span><span style="font-size:78%;"><span class="multimediaLEFT imageItemSMALL"><span class="caption">για δουλειά στη Νέα Υόρκη.</span></span></span></p><p><span style="font-size:78%;"><span class="multimediaLEFT imageItemSMALL"> </span></span></p><p>Ας δούμε πρώτα απ' όλα τι δεν είναι καπιταλιστική κρίση.<br /></p><p>*Το ότι 950 εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από πείνα αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι υπάρχουν 4,75 δισεκατομμύρια φτωχοί σε όλο τον κόσμο, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο άνεργοι σε όλο τον κόσμο, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι πάνω από το 50% του παγκόσμιου οικονομικά ενεργού πληθυσμού εργάζεται σε επισφαλείς συνθήκες, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι 45% του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε νερό, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στις πιο στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι 113 εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και 875 εκατομμύρια ενήλικες συνεχίζουν να είναι αναλφάβητοι, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι 12 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας απολύτως ιάσιμων ασθενειών, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι 13 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας της καταστροφής του περιβάλλοντος, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>*Το ότι 16.306 είδη, μεταξύ των οποίων το ένα τέταρτο των θηλαστικών, απειλούνται με εξαφάνιση, αυτό δεν είναι καπιταλιστική κρίση.</p><p>Ολα αυτά συνέβαιναν πριν από την κρίση.<br /><span class="fullpost"><br />Τι είναι, επομένως, καπιταλιστική κρίση; Πότε αρχίζει μια καπιταλιστική κρίση;</span></p><p>Μιλάμε για καπιταλιστική κρίση όταν το να πεινάνε 950 εκατομμύρια άνθρωποι, το να διατηρούνται μέσα στη φτώχεια 4,75 δισεκατομμύρια άνθρωποι, το να παραμένει χωρίς νερό το 45% του παγκόσμιου πληθυσμού και χωρίς υπηρεσίες υγείας το 50%, το να λιώνουν οι πάγοι, το να αφήνουμε αβοήθητα τα παιδιά και το να αφανίζουμε τα δέντρα και τις αρκούδες ήδη δεν γεννάει αρκετό κέρδος για 1.000 πολυεθνικές και για 2,5 εκατομμύρια πολυεκατομμυριούχους.</p><p>Αυτό που καταδεικνύει την ανώτερη αποτελεσματικότητα και την ικανότητα αντίστασης του καπιταλισμού είναι το ότι όλες αυτές οι ανθρώπινες συμφορές -που θα είχαν αποδείξει την καταστροφική αναποτελεσματικότητα οποιουδήποτε άλλου συστήματος- δεν έχουν καμία επίπτωση στην αξιοπιστία του, ούτε και τον εμποδίζουν να λειτουργεί με εντατικούς ρυθμούς.</p><p>Είναι ακριβώς αυτή η μηχανική αδιαφορία που καθιστά τον καπιταλισμό φυσικό, άτρωτο, απαραίτητο.</p><p>Ο σοσιαλισμός δεν θα επιβίωνε με αυτή την περιφρόνηση για την ανθρώπινη ύπαρξη, έτσι όπως δεν επιβίωσε στη Σοβιετική Ενωση, επειδή σχεδιάστηκε ακριβώς για να ικανοποιεί τις ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο καπιταλισμός επιβιώνει, ή ακόμα και ενισχύεται, με τις ανθρώπινες συμφορές, ακριβώς επειδή δεν εμφανίστηκε στην ιστορία για να τις απαλύνει.</p><p>Κανένα άλλο ιστορικό σύστημα δεν παρήγαγε περισσότερο πλούτο και κανένα δεν παρήγαγε περισσότερη καταστροφή. Αρκεί να εξετάσουμε παράλληλα αυτές τις δύο κατευθυντήριες γραμμές -την κατευθυντήρια γραμμή του πλούτου και την κατευθυντήρια γραμμή της καταστροφής- για να αντιληφθούμε όλη την αξία του και όλο το μεγαλείο του.</p><p>Αυτό το διπλό καθήκον, που είναι το δικό του καθήκον, ο καπιταλισμός το εκπληρώνει καλύτερα από κάθε άλλον και ο θρίαμβός του είναι αμετάκλητος. Και αυτός ο θρίαμβος συνεπάγεται το ότι υπάρχουυν όλο και περισσότερα τρόφιμα και όλο και περισσότερη πείνα, όλο και περισσότερα φάρμακα και όλο και περισσότεροι άρρωστοι, όλο και περισσότερα άδεια σπίτια και όλο και περισσότερες άστεγες οικογένειες, όλο και περισσότερη εργασία και όλο και περισσότεροι άνεργοι, όλο και περισσότερα βιβλία και όλο και περισσότεροι αναλφάβητοι, όλο και περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα και όλο και περισσότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (...).</p><p>Οι λύσεις που προτείνουν και θα εφαρμόσουν οι κυβερνήσεις του πλανήτη διαιωνίζουν σε κάθε περίπτωση τη σύμφυτη με τον καπιταλισμό λογική της διεύρυνσης του κέρδους ως προϋπόθεσης φυσικής επιβίωσης: ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών, επιμήκυνση του χρόνου εργασίας, ελευθερία των απολύσεων, μείωση των κοινωνικών δαπανών, απαλλαγές για τους επιχειρηματίες.</p><p>Δηλαδή, αν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά είναι επειδή δεν πηγαίνουν χειρότερα. Δηλαδή, αν 950 εκατομμύρια πεινασμένοι δεν αρκούν για να εγγυηθούν αρκετό κέρδος, θα χρειαστεί να διπλασιαστεί αυτός ο αριθμός. Ο καπιταλισμός έγκειται σε τούτο: πριν από την κρίση καταδικάζει στη φτώχεια 4,75 δισεκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις. Σε καιρούς κρίσης, και για να βγούμε από αυτήν, μπορούμε μόνο να αυξήσουμε το ποσοστό του κέρδους αυξάνοντας τον αριθμό των θυμάτων του.</p><p>Το πρόβλημα δεν είναι η κρίση του καπιταλισμού αλλά ο ίδιος ο καπιταλισμός. Σε έναν κόσμο με πολλά όπλα και λίγες ιδέες, με πολύ πόνο και λίγη οργάνωση, με πολύ φόβο και λίγη στράτευση -στον κόσμο που γέννησε ο καπιταλισμός- η βαρβαρότητα είναι πολύ πιο πιθανή από τον σοσιαλισμό. </p> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-615769584549140331?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-33222022882200916702009-04-16T14:05:00.005+03:002009-04-16T14:10:17.163+03:00<span style="font-style: italic;">πάτηστε στη φωτογραφία για να το διαβάσετε</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SecRfkgKDCI/AAAAAAAAAXs/nmSBWButpS8/s1600-h/tsalikoglou+16409.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 584px; height: 574px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SecRfkgKDCI/AAAAAAAAAXs/nmSBWButpS8/s400/tsalikoglou+16409.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325244318461070370" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-3322202288220091670?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-58599134071138398152009-04-04T09:28:00.005+03:002009-07-15T23:12:27.851+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.blogal.gr/bancaetica/"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 300px; height: 100px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SdcAFaeVtDI/AAAAAAAAAXk/sGBjSNCqXz4/s320/bancaetica_logo2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320721577767449650" border="0" /></a><br />Ενημερωθήκαμε ότι μια ομάδα δημοσιογράφων που στηρίζει την ιδέα για μια "ηθική τράπεζα"<br /><br />έχει δημιουργήσει ένα blog στο οποίο περιλαμβάνονται κείμενα, άρθρα εφημερίδων κλπ.<br /><br />Πρόκειται για τη δημοσιογραφική κολεκτίβα blogal που σύμφωνα με την ταυτότητα της:<br /><br />"Σήμερα δραστηριοποιείται συλλογικά μέσα από το <a href="http://www.blogger.com/www.blogal.gr">www.blogal.gr</a>, η πρώτη εφαρμογή του<br /><br />οποίου αφορά την προβολή και υποστήριξη της προσπάθειας για την ίδρυση Ηθικής Τράπεζας<br /><br />στην Ελλάδα (bancaetica), σε συνεργασία με την οργάνωση Bellaciao."<br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-5859913407113839815?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-20602940839260760872009-04-02T20:02:00.026+03:002009-07-15T20:58:26.165+03:00<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 0);font-size:130%;" >Γυρνώντας σπίτι χθες από τη διαδήλωση της ΓΣΕΕ συζήτησα με κάποιους φίλους για την ιταλική "ηθική τράπεζα" και για το κατά πόσον είναι δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα. Αποφάσισα λοιπόν να ανθολογήσω μερικά κείμενα που έχουν δημοσιευτεί στον τύπο και στο διαδίκτυο για το θέμα. Παραθέτω μία εισαγωγή από τα κείμενα και δίνω τα σχετικά link. </span><br /><br /><b style="color: rgb(204, 0, 0);"><br /><span style="font-size:130%;">Μία τράπεζα με ηθικές αξίες<br /></span></b><div style="text-align: right;"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">της Ελευθερίας Αλαβάνου </span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: TVXS<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:times new roman;"><br />Η Banca Etica είναι μία ιταλική εναλλακτική τράπεζα που λειτουργεί με κανόνες «ηθικής». Βασίζεται στις αρχές της διαφάνειας, απλότητας και ισότιμης συμμετοχής όλων των μετόχων. Όπως εξηγεί στο tvxs ο </span><b style="font-family: times new roman;">Mauro Meggiolaro</b><span style="font-family:times new roman;">, εκπρόσωπος της τράπεζας, «στόχος δεν είναι η δημιουργία αποικιών και επέκτασης με όλο και περισσότερα υποκαταστήματα αλλά η ενίσχυση της τοπικής οικονομίας». </span><b style="font-family: times new roman;">Δείτε το βίντεο. </b><br /><br /><br /></div></div><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FvU3SUELNGk&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/FvU3SUELNGk&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span class="fullpost"><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><br />Κοινωνική Οικονομία και Οικονομία της Αλληλεγγύης </span></span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">της Βανέσας Κριατσιώτη</span><br /></div><div style="text-align: right; color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: ΙΝΕ - ΓΣΕΕ<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />Ανάμεσα στο Κράτος και στην αγορά έχει αρχίσει να αναπτύσσεται σε πολλές προηγμένες αλλά και αναπτυσσόμενες οικονομίες ένας τρίτος τομέας, ο επονομαζόμενος τομέας της κοινωνικής οικονομίας. Στα μέσα του 19ου αιώνα εμφανίζονται οι πρώτες οργανώσεις κοινωνικής οικονομίας στις αναπτυγμένες οικονομικά χώρες με την μορφή συνεταιριστικών επιχειρήσεων, αλληλοβοηθητικών φορέων, μη κερδοσκοπικών ενώσεων και συλλογικών επιχειρήσεων, οι οποίες λειτουργούσαν με τη νομική μορφή του συνεταιρισμού ή της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας.<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">για τη συνέχεια του άρθρου...</span><br /></div><div style="text-align: right;"><a href="http://www.inegsee.gr/enimerwsi-126-doc2.htm"><span style="font-weight: bold;"> </span></a><br /><a href="http://www.inegsee.gr/enimerwsi-126-doc2.htm"><span style="font-weight: bold;">ttp://www.inegsee.gr/enimerwsi-126-doc2.htm </span></a><br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"><br />Εναλλακτικές συναλλαγές </span></span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: Περιοδικό Γαλέρα</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Τα τελευταία χρόνια κυρίως, όταν ακούµε να γίνεται λόγος για τράπεζες και χρηµατοπιστωτικά ιδρύµατα, µας έρχονται στα νου τα ασύλληπτα υπερκέρδη και η κερδοσκοπία που πραγµατοποιούνται εις βάρος τής κοινωνίας, η παραβίαση της δεοντολογίας (αλλά και πολλών νόµων), καθώς και το αιχµηρό σχόλιο του Μπρεχτ για τους µετόχους τους τραπεζών. Κι όµως, σε ολόκληρο τον κόσµο εκατοµµύρια άτοµα συναλλάσσονται µε τράπεζες που είναι φορείς κοινωνικής προόδου και συνοχής και συµβάλλουν στην καταπολέµηση του κοινωνικού αποκλεισµού και στην προώθηση της προστασίας τού περιβάλλοντος και της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονοµίας (1). Πρόκειται για τις "ηθικές" ή "εναλλακτικές τράπεζες".</div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">για τη συνέχεια του άρθρου... </span><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><a style="font-weight: bold;" href="http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=1272">http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=1272</a><br /></div><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><br />ΗΘΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ: Αντίφαση ή πραγματικότητα;</span></span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">του Βαγγέλη Δαρούσου</span><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: Εποχή 8/02/09</span><br /></div><br />"Τι είναι η διάρρηξη μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση της;" αναρωτιόταν ο Μπρεχτ στην "'Οπερα της πεντάρας" του , διατυπώνοντας μια σκέψη που δεν έχει σταματήσει να βρίσκει αναρίθμητους κοινωνούς. Τα υπέρογκα υπερκέρδη των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων σε συνδυασμό με την συχνή παραβίαση των κανόνων δεοντολογίας προκαλούν, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης, το κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο φαίνεται πως και αυτό το νόμισμα έχει δύο όψεις : τι είναι οι "ηθικές" ή "εναλλακτικές" τράπεζες;<br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;">για τη συνέχεια του άρθρου...<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><a href="http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2187&amp;Itemid=34"><span style="font-weight: bold;">http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2187&amp;Itemid=34</span></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ</span></span><br /><div style="text-align: right;"><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">της Τερέζα Κορβίνο</span> </div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: Εποχή 22/03/09</span><br /><br /></div><br />Και τράπεζα και ηθική; Και τράπεζα και κίνημα; Και τράπεζα και υπόδειγμα δημοκρατίας και διαφάνειας; Μια τράπεζα από τα κάτω; Μια τράπεζα No Global, που συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ και στα αντιρατσιστικά φεστιβάλ; Φαίνεται σχήμα οξύμωρο ή ουτοπία. Ωστόσο, είναι πραγματικότητα, αποδεικνύοντας ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός όχι μόνον ως διακήρυξη.<br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;">για τη συνέχεια του άρθρου...<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><a href="http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2451&amp;Itemid=31"><span style="font-weight: bold;">http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=2451&amp;Itemid=31</span></a><br /></div><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >Διαφάνεια και συμμετοχή, τα μυστικά επιτυχίας της Ηθικής Τράπεζας</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Συνέντευξη στην Ελένη Τσερεζόλε<br /><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: Αυγή 22/03/09</span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Δέκα χρόνια ζωής κλείνει φέτος η Banca Etica, η Ηθική Τράπεζα στην Ιταλία -ένα άκρως επιτυχημένο πείραμα εναλλακτικής τράπεζας, που δείχνει τον δρόμο εξόδου από τη σημερινή κρίση. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τις άλλες τράπεζες που σήμερα γνωρίζουν σοβαρότατη κρίση, οι καταθέσεις στην Ηθική Τράπεζα αυξάνονται αλματωδώς.Βάση της λειτουργίας της δεν είναι η επιδίωξη δικού της κέρδους αλλά η ανάπτυξη υγιών επενδύσεων με γνώμονα την κοινωνική ευθύνη, την αλληλεγγύη, την προστασία του περιβάλλοντος -τα κριτήρια που θέτει για τη χορήγηση δανείου σε επιχειρήσεις είναι ιδιαίτερα αυστηρά στους τομείς αυτούς. Οι δραστηριότητές της δεν έχουν τίποτε το "ακαταλαβίστικο", το τζογαδόρικο, καθώς επικεντρώνονται στην υγιή, πραγματική οικονομία και επενδύει σε κρατικά ομόλογα.<br /></div><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;">για τη συνέχεια του άρθρου...<br /></div><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;"><a href="http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=443832">http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=443832<br /></a></div><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" >Mια Ηθική Τράπεζα αντίδοτο στην κρίση</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">της Έλενας Kαρανάτση</span><br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή: Καθημερινή 18/03/09</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">"Ηθική Τράπεζα". Ακούγεται σαν σύντομο ανέκδοτο, ειδικά σε περιόδους κρίσης σαν κι αυτή που διανύει σήμερα ο πλανήτης αλλά δεν είναι. Ο τίτλος "Ηθική" -σε πείσμα των "ανήθικων" καιρών μας- ανήκει σε υπαρκτό χρηματοπιστωτικό ίδρυμα! Η "Ηθική Τράπεζα" (Banca Etica), ιταλικής εμπνεύσεως, δεν είναι μια τράπεζα σαν όλες τις άλλες, όπως άλλωστε υποδηλώνει και το όνομά της. Είναι ένα εναλλακτικό τραπεζικό ίδρυμα, μια "αντι-τράπεζα", όπως αποκαλείται στη γενέτειρά της την Πάδοβα, που λειτουργεί με όρους κοινωνικής ευαισθησίας και όχι αναλγησίας...<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;">για τη συνέχεια του άρθρου...<br /><br /></span></div><div style="text-align: right;"><a href="http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_18/03/2009_307921"><span style="font-weight: bold;">http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_18/03/2009_307921</span></a><br /></div><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);">ΗΘΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ</span></span><br /><br /><div style="text-align: right; color: rgb(204, 0, 0);">του Γεωργίου Κορομηλά<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πηγή : Διπλωματική Εργασία στο Οικονομικό </span> <span style="color: rgb(204, 0, 0);">Πανεπιστήμιο Αθηνών</span><br /></div><br /><br /><div><object style="width: 420px; height: 162px;"><param name="movie" value="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf?mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml&amp;documentId=090402185638-3a19c008dfc94db3b3f8fdea74901be1&amp;docName=etica&amp;username=ondaanomala.gr&amp;loadingInfoText=etica%20bank&amp;et=1238703788736&amp;er=94"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="menu" value="false"><embed src="http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" menu="false" style="width: 420px; height: 162px;" flashvars="mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml&amp;documentId=090402185638-3a19c008dfc94db3b3f8fdea74901be1&amp;docName=etica&amp;username=ondaanomala.gr&amp;loadingInfoText=etica%20bank&amp;et=1238703788736&amp;er=94"></embed></object><div style="width: 420px; text-align: left;"><a href="http://issuu.com/ondaanomala.gr/docs/etica?mode=embed&amp;layout=http%3A%2F%2Fskin.issuu.com%2Fv%2Flight%2Flayout.xml" target="_blank">Open publication</a> - Free <a href="http://issuu.com/" target="_blank">publishing</a> </div></div><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-2060294083926076087?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-39204703817959553032009-04-02T10:29:00.004+03:002009-04-02T10:37:59.402+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-weight: bold;">Το 1933 ο Rodolfo de Angellis τραγούδησε το "Μα τι είναι αυτή η κρίση;". Το τραγούδι επανέρχεται στην επικαιρότητα με νέους πρωταγωνιστές...</span></span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IyJVuJwjSKI&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/IyJVuJwjSKI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >Ακολουθούν οι στίχοι του τραγουδιού...</span><br /><br /><span class="fullpost"><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br />Si lamenta l'impresario che il teatro piu non va... ma non sa rendere vario lo spettacolo che<br /><br />da... "ah la crisi...e capirai la crisi..."<br /><br />Ma cos'e questa crisi...ma cos'e questa crisi...<br /><br />Metta in scena un buon autore faccia agire un grande attore<br /><br />e vedra... che la crisi passeraa!!<br /><br />Un riccone avaro e vecchio dice: ahime cosi non va vedo nero<br /><br />nello specchio chissa come finira... "ah la crisi... mmh la crisi mmmm"<br /><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br />Cali fuori il portafogli metta in giro i grossi fogli e vedra...<br /><br />che la crisi finiraa!!<br /><br />Si lamenta Nicodemo della crisi lui che va al casino di Sanremo<br /><br />a giocare al Baccarat: "Signori c'e la crisi in giro... la crisi"<br /><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br />Lasci stare il bavazzare cerchi un po di lavorare e vedra...<br /><br />che la crisi passeraa!!<br /><br />Tutte quante le nazioni si lamentano cosi conferenze riunioni<br /><br />ma si resta sempre li "Signori c'e la crisi... ohhhh... eh la crisi"<br /><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br />Rinunziate all'opinione della parte del leone e chissa...<br /><br />che la crisi passeraa!!<br /><br />L'esercente poveretto non sa piu che cosa far e contempla<br /><br />quel cassetto... "eh bah ma la crisi boh bah la crisi ehhh"<br /><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br />Si contenti guadagnare quel che e giusto e non grattare e vedra...<br /><br />che la crisi passeraa!!<br /><br />E persin la donna bella alla crisi s'intono e per far la linea snella<br /><br />digiunando sospiro "ah la crisi... maledizione la crisi"<br /><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br />Mangi un sacco di patate non mi sprechi le nottate e vedra<br /><br />che la curva tornera!!<br /><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br />I gerani metta fuori circolare miei signori e chissa...<br /><br />che la crisi finiraa!!<br /><br />Ma cos'e questa crisi... ma cos'e questa crisi...<br /><br /><br />-<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-3920470381795955303?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-45730890452812444202009-03-20T11:12:00.013+02:002009-07-16T00:34:23.774+03:00Την Τετάρτη 18 Μάρτη η Flc-CGIL (συνδικαλιστική οργάνωση του δημοκρατικού κόμματος και της αριστεράς στο πανεπιστήμιο) είχε καλέσει τον κόσμο του πανεπιστημίου σε απεργία. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκε το ανώμαλο κύμα με κινητοποιήσεις σε όλες τις πόλεις της Ιταλίας.<br />Στη Ρώμη το κάλεσμα ήταν στο πανεπιστήμιο La Sapienza, όπου συγκεντρώθηκαν περί τους χίλιους διαδηλωτές. Μετά από μία πορεία στο εσωτερικό του πανεπιστημίου η διαδήλωση αποφάσισε να βγεί στην πόλη για να ενωθεί με τους εργαζόμενους. Στην πύλη του πανεπιστημίου μπορούμε να παρακολουθήσουμε το τι επακολούθησε ...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FB4gqzJQevs&amp;color1=0xb1b1b1&amp;color2=0xcfcfcf&amp;hl=it&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/FB4gqzJQevs&amp;color1=0xb1b1b1&amp;color2=0xcfcfcf&amp;hl=it&amp;feature=player_embedded&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span class="fullpost"><br /><br />Οι συγκρούσεις που παρακολουθήσατε είναι αποτέλεσμα της επιλογής της κυβέρνησης να χτυπηθεί κατασταλτικά το φοιτητικό κίνημα του "κύματος". Για την υλοποίηση της επιλογής αυτής αξιοποιήθηκε το Πρωτοκόλλο για τις Διαδηλώσεις που υπογράφηκε στις 10 Μαρτίου από τον Δήμαρχο της Ρώμης Αλεμάνο, τον Έπαρχο της πρωτεύουσας Πεκοράρο τις συνδικαλιστικές οργανώσεις Cgil, Cisl, Uil, Ugl και από τα περισσότερα επίσημα κόμματα όλου του πολιτικού φάσματος από την Άκρα Δεξιά μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά της Ριφοντατσιόνε και των Ιταλών Κομμουνιστών (Italia dei Valori, La Destra, Partito dei comunisti italiani, Partito Democratico, Popolo delle liberta', Rifondazione comunista, Sinistra democratica, Udeur, Unione dei democratici cristiani di centro, Verdi, Lega Nord). Το πρωτόκολλο προβλέπει κανόνες για τις διαδηλώσεις στη Ρώμη, τις 6 συγκεκριμένες διαδρομές που μπορούν να ακολουθούν καθώς και 6 πλατείες στις οποίες μπορούν να γίνονται καθιστικές διαμαρτυρίες.<br /><br />Η επιλογή να χτυπηθεί το φοιτητικό κίνημα εκφράστηκε διά στόματος του υπουργού Brunetta που δήλωσε ότι <span> <span style="font-style: italic;">οι φοιτητές είναι αντάρτες και θα τους συμπεριφερθούμε όπως σε αντάρτες</span><span> για να ακολουθήσει τόσο ο δήμαρχος της Ρώμης Alemanno που τους χαρακτήρισε <span><span style="font-style: italic;">εγκληματίες</span><span> όσο και ο </span></span>ο πρύτανης του πανεπιστημίου Fratti που δήλωσε ότι <span>οι φοιτητές </span></span></span>ότι <span style="font-style: italic;">δεν είχαν άδεια από τις αρχές να διαδηλώσουν</span>.<br /><br />Πολλοί απ' όσους υπέγραψαν το πρωτόκολλο μετά από τα γεγονότα της Σαπιέντσα κατήγγειλαν τις μεθοδεύσεις τις κυβέρνησης στάθηκαν στο πλευρό των φοιτητών. Από την CGIL και το Δημοκρατικό Κόμμα, μέχρι την Ριφοντατσιόνε του Φερρέρο και άλλους. Ωστόσο, το κακό έχει γίνει οι μη υπογράφοντες το πρωτόκολλο </span><span class="fullpost">φοιτητές, </span><span class="fullpost"> με τις εκδηλώσεις που όπως είδαμε το προηγούμενο φθινόπωρο ξεκινούν από το πανεπιστήμιο και διαχέονται στον ιστό της πόλης, βαφτίστηκαν τρομοκράτες και χτυπήθηκαν. Οι θεσμικές δυνάμεις της αριστεράς μπροστά στον φόβο της περιθωριοποίησης συντάχθηκαν με την κυβέρνηση και το κίνημα πλήρωσε τις συνέπειες...<br /><br />Αυτά! Και για να μην ξεχνάμε και τις δικές μας συζητήσεις για το πανεπιστημιακό άσυλο και τους "κουκουλοφόρους" αρκεί να επισημάνουμε ότι η Αδριατική είναι στενή θάλασσα και οι μέθοδοι της εξουσίας καθρεφτίζονται στις ακτές της. <br /><br />-<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-4573089045281244420?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-61897142963364545712009-03-07T10:55:00.006+02:002009-07-15T23:16:15.925+03:00Πρόκειται για έναν αυστραλό υπερρεαλιστή γλύπτη που αποτυπώνει στα γλυπτά του το ανθρώπινο σώμα με εξαιρετική ακρίβεια. Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί το μέγεθος αυτών των γλυπτών. Απλώς μας άρεσε...<br /><br /><embed src="http://www.metacafe.com/fplayer/816457/ron_mueck_australian_hyperrealist_sculptor.swf" width="400" height="345" wmode="transparent" allowFullScreen="true" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash"> </embed><br><font size = 1><a href="http://www.metacafe.com/watch/816457/ron_mueck_australian_hyperrealist_sculptor/">Ron Mueck – Australian Hyperrealist Sculptor</a> - <a href="http://www.metacafe.com/">Watch more funny videos here</a></font><br /><br /><br /><embed src="http://www.metacafe.com/fplayer/yt-SkfgcU44xuY/ron_mueck.swf" width="400" height="345" wmode="transparent" allowFullScreen="true" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash"> </embed><br><font size = 1><a href="http://www.metacafe.com/watch/yt-SkfgcU44xuY/ron_mueck/">Ron Mueck</a> - <a href="http://www.metacafe.com/">Funny bloopers are a click away</a></font><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-6189714296336454571?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-48287635100350982742009-03-05T14:06:00.010+02:002009-07-16T01:40:51.148+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/Sa_KAvfbgUI/AAAAAAAAAXc/xD18473jzGw/s1600-h/whodoneit1942dvd.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 400px; height: 184px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/Sa_KAvfbgUI/AAAAAAAAAXc/xD18473jzGw/s400/whodoneit1942dvd.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309684599790207298" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:85%;" >Λάβαμε το ακόλουθο κείμενο και το αναδημοσιεύουμε:</span><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:arial;font-size:130%;" >ΜΑΛΑΚΑΣΑ 28-02-2009</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;font-size:180%;" >ΜΕΛΑΝΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ...</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"> ...έγραψε Πρόεδρος του Μονομελούς Πρωτοδικείου εκδίδοντας απορριπτική απόφαση [1] σε αίτημα λήψης ασφαλιστικών μέτρων των κατοίκων της Μαλακάσας για απομάκρυνση κεραίας TETRA της εταιρίας SIEMENS από το σχολείο και τις παιδικές χαρές του χωριού!<br />Όσοι παρακολούθησαν την ακροαματική διαδικασία την 13η Ιανουαρίου του 2009 ανατρίχιασαν στην κυριολεξία όταν διάβασαν το κείμενο της απόφασης. Αμάσητη φαίνεται να είχε καταπιεί η Πρόεδρος τους ισχυρισμούς της SIEMENS (προφανώς με λίγο λαδάκι προς διευκόλυνση) για την ...ευεργετική επίδραση της κεραίας στην υγεία των κατοίκων και την τεράστια συμβολή της στην ...Εθνική ασφάλεια (ίσως και ως ανασταλτική των αποδράσεων από τον Κορυδαλλό)! Χωρίς αιδώ λοιπόν, τους ισχυρισμούς αυτούς που κοκκινίζοντας ψέλλιζαν δικηγόροι και μάρτυρες της εταιρίας κατά την ακροαματική διαδικασία συμπεριέλαβε στην απόφασή της η πρόεδρος με ευλάβεια και ακρίβεια προσεκτικής ... ‘απομαγνητοφώνησης’.<br /></div><div style="text-align: justify;"> Την ευλάβεια αυτή δυστυχώς δεν επέδειξε και για το περιεχόμενο της δικής μας κατάθεσης. Αντίθετα, ψευδολογώντας ασύστολα τόλμησε να ισχυριστεί ότι:<br /></div><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;"> ‘...Από κανένα στοιχείο δεν πιθανολογήθηκε (sic) ότι η εκπομπή της επίδικης κεραίας σε συχνότητα 380-400 ΜΗΖ προσβάλει τον ανθρώπινο οργανισμό σε βαθμό που να κρίνεται επικίνδυνη για την υγεία...’</span> [2]<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"> Και αφού κατά την κυρία Πρόεδρο ούτε καν πιθανολογήθηκε κάποια επιβλαβής επίδραση, είναι ν’ απορεί κανείς με την υποκριτική, εκ περισσού πλέον, άρνηση του επείγοντος και άρα της λήψης ασφαλιστικών μέτρων – προφανώς όποιος δεν χρειάζεται, π.χ., ιατρική παρακολούθηση, δεν χρειάζεται επειγόντως ιατρική παρακολούθηση! Παρόλ’ αυτά, η Πρόεδρος, από φόβο ίσως, γιατί, δεν μπορεί, κάτι θα είχε τελικά ‘πιθανολογηθεί’ στο πίσω μέρος του μυαλού της [3], προτιμά να ολοκληρώσει την ...εμπεριστατωμένη επιστημονική εκτίμηση της για την επικινδυνότητα στα ...σίγουρα:<br /></div><br /><div style="text-align: right;"> <span style="font-style: italic;">‘...Τέλος (καταλήγει) δεν πιθανολογήθηκε επείγουσα περίπτωση για να παύσει προσωρινά η λειτουργία της κεραίας καθόσον αυτή λειτουργεί ήδη από το 2004...’!</span> [4]<br /></div><br />Δηλαδή, ‘σφράγισε’ το πόρισμά της με το κατάπτυστο επιχείρημα της SIEMENS που από την πρώτη στιγμή των διαπραγματεύσεων μας για την απομάκρυνση της κεραίας προκλητικά επισήμαινε : «τι φοβάστε αφού μετά από τόσα χρόνια (4 τον αριθμό) κανείς δεν πέθανε»!<br />Το γεγονός αυτό είναι ακόμη πιο λυπηρό αν σκεφτεί κανείς ότι αφορά μια περιοχή που είναι χαρακτηρισμένη ως ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους, εκτός αν τα παιδιά και οι κάτοικοί της, ως αναλώσιμο είδος, δεν θεωρούνται ότι ανήκουν σ’ αυτό.<br />Ελπίζουμε η οργή και αγανάκτησή μας να φτάσει εγκαίρως σε κάποιους ευαίσθητους αποδέκτες.<br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;">Αριστοφάνης Κουτούγκος,<br />Καθηγητής Φιλοσοφίας του Ε. Μ. Πολυτεχνείου,<br />Πρόεδρος του Νέου Πολιτιστικού Συλλόγου Μαλακάσας<br /></div><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"><br />Υποσημειώσεις</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">[1]</span>Σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, στην Αθήνα, στις 10-02-09.<br /><span style="font-weight: bold;">[2]</span>Τέταρτο φύλλο απόφασης με αριθμό 1191/2009, του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επί διαδικασίας ασφαλιστικών μέτρων, 10-02-2009.<br /><span style="font-weight: bold;">[3]</span>Αδύνατον κατά τη γνώμη μας να μην είχε συγκρατήσει τουλάχιστον μία από τις τοποθετήσεις του μάρτυρα κ. Κεφαλά, εκπροσώπου της Ελλάδας στα θέματα αυτά και διευθυντού του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, σύμφωνα με την οποία, εφόσον η μέτρηση με ειδικό μηχάνημα που ο ίδιος πραγματοποίησε από απόσταση 50 μέτρων όταν κλήθηκε από ανήσυχους κατοίκους που υπέφεραν από κεφαλαλγίες, έδειξε ότι η επίδικη κεραία TETRA εξέπεμπε 10 τουλάχιστον φορές πάνω από τα τεθειμένα όρια του Νόμου, έπρεπε πάραυτα να απομακρυνθεί, και μάλιστα σε απόσταση πέραν των 300 μέτρων!<br /><span style="font-weight: bold;">[4]</span>Ως άνω. Και όλ’ αυτά ενώ επίσης είχε τεθεί και εγγράφως υπ’ όψη της Προέδρου ότι τα προαπαιτούμενα για την μετακίνηση της κεραίας εκτός του οικισμού (επιλογή τοποθεσίας, διαγωνισμοί, μισθωτήρια, Νομαρχιακή έγκριση) είχαν ολοκληρωθεί ήδη από την ημέρα της ακροαματικής διαδικασίας σε συνεργασία με την κοινοτική αρχή της Μαλακάσας!<br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-4828763510035098274?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-59861241419939876602009-02-12T21:14:00.021+02:002009-07-15T23:17:36.724+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SZR5pLQ8KqI/AAAAAAAAAXE/C6fkwq_rdTk/s1600-h/vauro.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 220px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SZR5pLQ8KqI/AAAAAAAAAXE/C6fkwq_rdTk/s400/vauro.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301996409627355810" border="0" /></a><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:180%;" ><span style="font-weight: bold;"><br />Γαμώτο! Μου εξαφανίστηκε η αριστερά(ή)... </span></span><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Με το γνωστό σκίτσο του Vauro για τις ιταλικές εκλογές του Απριλίου και με την αισιόδοξη φράση του Γαλιλαίου,<br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"> </span><span style="color: rgb(255, 153, 0); font-weight: bold;font-size:180%;" ><span>" και όμως κινείται!</span></span><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"> "</span> </span></span><br /></div><span style="font-size:130%;"><br />ο <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ΣΥΡΙΖΑ Ιταλίας</span> και η ομάδα <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Bella Ciao</span> καλούν σε εκδήλωση με θέμα:</span><br /></div><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:180%;" >Ιταλία: Πολιτική κατάσταση, κινήματα και Ιταλική αριστερά</span><br /></span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009, στις 20:30,</span><br /></div><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);"><br /></div></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">Σίνα 16, στο Σ.Υ.Τ.Ε (Σύλλογος Υπαλλήλων τράπεζας Ελλάδος)</span><br /></div><br />Θ α μιλήσουν:<br /><ul style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><li><span style="font-size:130%;">Anna Pizzo, από τη συντακτική επιτροπή του περιοδικού Carta,</span></li></ul><ul style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><li><span style="font-size:130%;">Giorgio Fiaschini, νομαρχιακός σύμβουλος της Σιένα, μέλος του PDCI (Ιταλοί κομμουνιστές),</span></li></ul><ul style="font-weight: bold; color: rgb(204, 0, 0);"><li><span style="font-size:130%;">Francesco Andreini, δημοτικός σύμβουλος της Σιένα, μέλος της Rifondazione Comunista.</span></li></ul><br />Επίσης, θα χαιρετήσει εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ Ιταλίας ο Πέτρος Κακολύρης καθώς και εκπρόσωπος της ομάδας Βellaciao.<br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-5986124141993987660?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-46869416066506549142009-02-10T14:05:00.009+02:002009-02-10T14:54:38.002+02:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Ένα ενδιαφέρον ντοκυμαντέρ του 2004 για το Νέγκρι και το κίνημα της αυτονομίας με αγγλικούς υπότιτλους και σχολιασμό.</span></span><br /><br /><br /><embed id="VideoPlayback" src="http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-635735684063417950&amp;hl=el&amp;fs=true" style="width: 400px; height: 326px;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always" type="application/x-shockwave-flash"></embed><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-4686941606650654914?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-75106519074583595422009-02-04T22:02:00.007+02:002009-07-16T00:35:33.238+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SYn9iT0FglI/AAAAAAAAAWk/5_wegV1wpyQ/s1600-h/uninomade.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 285px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SYn9iT0FglI/AAAAAAAAAWk/5_wegV1wpyQ/s400/uninomade.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299045202454217298" border="0" /></a><br />To προηγούμενο Σαββατοκύριακο (31/1 - 1/2) έγινε στη Ρώμη ένα σεμινάριο με τίτλο<br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Θεσμοί του κοινού Ι :Μέσα στην κρίση και πέρα από αυτή</span></span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">.</span> </span><br /><br />Το σεμινάριο είχε τρεις θεματικές ενότητες:<br /><br />α) <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Τάσεις της κρίσης</span>,<br /><br />Με εισηγητές τον Andrea Fumagalli και τον Carlo Vercellone και σχολιαστή τον Benedetto Vecchi.<br /><br />β) <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Σενάρια πέρα από την κρίση: Ανάμεσα στην αναδιοργάνωση του παγκόσμιου συστήματος εξουσίας και στο New Deal των κινημάτων,<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;"></span></span></span></span> </span>Με εισηγητές τον Christian Marazzi και σχόλια των Toni Negri, Michele Surdi και Sandro Mezzandra. Παρενέβη στη συζήτηση και ο Luca Casarini.<br /><br />γ) <span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">"Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση"</span></span><span style="font-style: italic;">: </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Το ανώμαλο κύμα και οι νέοι θεσμοί του κοινού</span><br /><br />Με εισαγωγικό σχόλιο του Alberto De Nicola, εισηγητές τους Andrea Ghelfi και Μarco Baravalle και σχολιαστές τους Augusto Illuminati και Francesco Raparelli. Στη συζήτηση παρενέβησαν οι Toni Negri και Francisco Raparelli.<br /><br />Το ακουστικό υλικό του σεμιναρίου μπορεί να βρεθεί στις παρακάτω ιστοσελίδες:<br /><br />α) <a style="font-weight: bold;" href="http://www.globalproject.info/art-18703.html"><span style="font-size:130%;">Global project</span> </a><br /><br />b) <span style="font-size:130%;"><a style="font-weight: bold;" href="http://www.uniriot.org/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=588&amp;Itemid=103">UniRiot</a></span><br /><br />c) <a href="http://www.escatelier.net/index.php?option=com_frontpage&amp;Itemid=1&amp;limit=6&amp;limitstart=6"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Escatelier</span></span></a><br /><br />-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-7510651907458359542?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-49378169638753305762009-01-23T12:28:00.009+02:002009-01-23T13:31:23.510+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SXmcMicdkcI/AAAAAAAAAVk/TfaGFnTMpe8/s1600-h/red.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 389px; height: 170px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SXmcMicdkcI/AAAAAAAAAVk/TfaGFnTMpe8/s400/red.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294434576169275842" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(255, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Μετά από τρία χρόνια βασανιστικών γραφειοκρατικών διαδικασιών στις διάφορες επιτροπές, το νομαρχιακό διάταγμα βρίσκεται σε πορεία έγκρισης από το νομαρχιακό συμβούλιο του Lazio. </span></span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Την Τετάρτη 21 Γενάρη, έγινε συνέλευση των πολιτών, ενώ προγραμματίζεται κινητοποίηση για τις 28 Γενάρη την ημέρα έγκρισης του διατάγματος από το νομαρχιακό συμβούλιο. Οι συλλογικότητες που καλούν είναι: Acrobax, Action, BPM, Cobas, Συντονιστικό αγώνα πολιτών για το σπίτι, ESC, Horus, La Talpa, Rdb Cub, Strike, Usi-Ait.</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Πάνω από τρία χρόνια πριν, τα κινήματα και τα συνδικάτα βάσης, με τις πρωτοβουλίες και τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις τους κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν την προσοχή της πολιτικής στο ζήτημα του εισοδήματος, αποσπώντας ένα δημόσιο και συμμετοχικό συμβουλευτικό γραφείο που καθόρισε τις κατευθύνσεις και χάραξε τις βασικές γραμμές ενός νομαρχιακού διατάγματος.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Μετά από αυτή τη δουλειά που διήρκεσε μερικούς μήνες, και με την οποία ασχολήθηκαν διαφορετικές κοινωνικές και συνδικαλιστικές οντότητες , η προσπάθεια κατέληξε στην κοινή διατύπωση του γενικού σχεδίου νόμου, επιτυγχάνοντας μερικούς βασικούς ποιοτικούς στόχους : την εξατομίκευση των παροχών ώστε να μην συνδέονται με την οικογένεια, αλλά με το κάθε άτομο χωριστά, την ανεξαρτησία της παροχής από την εργασιακή κατάσταση του δικαιούχου στην κατεύθυνση του να απαλλαγούν οι άνθρωποι από τον εκβιασμό της εκμετάλλευσης με χαμηλούς μισθούς και μαύρη εργασία, και τέλος, τη δυνατότητα επέκτασής του σε έμμεσες μορφές εισοδήματος όπως η κατοικία και άλλες θεμελιώδεις υπηρεσίες.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Υπάρχουν δύο προβλήματα που το διάταγμα πρόκειται να αντιμετωπίσει κατά την έγκριση και την εφαρμογή του. Το πρώτο έχει να κάνει με πιθανές τροποποιήσεις του διατάγματος, που θα θίγουν την καθολικότητα του εγγυημένου εισοδήματος και την ανεξαρτησία του από την εργασιακή κατάσταση των ανθρώπων που θα το λάβουν. Το δεύτερο πρόβλημα έχει να κάνει με τα χρήματα που προβλέπεται να δοθούν για το εγγυημένο εισόδημα: δέκα εκατομμύρια ανά έτος, για τα επόμενα τρία χρόνια – ενώ σε άλλους νομούς, στην Καμπάνια, προβλέπεται να δοθούν ογδόντα εκατομμύρια μόνο για το 2009.Με τόσα λίγα χρήματα το πολύ-πολύ να ευνοηθούν 1000 δικαιούχοι και τελικά το διάταγμα να τεθεί σε αδράνεια και τελικά σε αχρηστία. <br /><br />Πηγή: <a href="http://roma.indymedia.org/node/7510">http://roma.indymedia.org/node/7510</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/135503838684197149-4937816963875330576?l=noilacrisinonlapaghiamo-gr.blogspot.com' alt='' /></div>Βαλάντης Στεργίουnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-135503838684197149.post-25045624690393350402009-01-21T22:13:00.012+02:002009-07-16T00:53:38.591+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SXeGNZzQwhI/AAAAAAAAAVc/yT-GXKZGbE0/s1600-h/Rembrandt+anatomy+lecture.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 338px; height: 253px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_t5k_xOqYzNY/SXeGNZzQwhI/AAAAAAAAAVc/yT-GXKZGbE0/s400/Rembrandt+anatomy+lecture.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293847451819622930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >δημιουργώντας μια νέα δημόσια σφαίρα χωρίς το </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:180%;" >κράτος</span><br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: right; font-weight: bold;"><span style="font-size:85%;">Συνέντευξη του ιταλού φιλοσόφου Paolo Virno στον Hector Pavon για ένα </span><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"> </div> <div style="text-align: right;"> </div><span style="font-size:85%;"> ισπανικό αναρχικό περιοδικό </span><div style="text-align: right;"> </div><span style="font-size:85%;">(12/04/04).</span></div><div style="text-align: right;"> </div></div><br /><div style="text-align: right;"> <div style="text-align: left;"><span style="text-decoration: underline;"><br /><br /></span></div> </div> <div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 0);">Επιμεληθήκαμε τη μετάφραση που παρατίθεται στην ιστοσελίδα του ελληνικού περιοδικού <a href="http://www.blackout.gr/keimena/41">Black out</a> με βάση την αγγλική μετάφραση της συνέντευξης που μπορεί κανείς να βρει στην ιστοσελίδα <a href="http://www.generation-online.org/p/fpvirno8.htm">Generation Online</a>.</span> <span style="font-style: italic;"><br /><br /></span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 0);">Στα ελληνικά μπορεί κανείς να βρει το βιβλίο του Paolo Virno </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 153, 0);">Η γραμματική του πλήθους, Οδυσσέας, 2007. </span><br /><br /><div style="text-align: right;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ζούμε σε μια νέα εποχή στην οποία όπως και σε κάθε άλλη απαιτούνται νέες αξίες,</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;"> νέες αντιλήψεις. Αλλά ποιος τις σκέφτεται αυτές, ποιος τις κατασκευάζει;</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Αυτό είναι το πρόβλημα των νέων πολιτικών μορφωμάτων. Νομίζω ότι διανύουμε μια περίοδο παρόμοια με αυτήν της Ευρώπης του 17ου αιώνα, όταν όλες οι κατηγορίες, όταν όλες οι αντιλήψεις που σήμερα φαίνονται προφανείς, κοινές και τετριμμένες, ανακαλύφθηκαν. Ήταν εκείνη τη στιγμή που η ιδέα του κεντρικού έθνους κράτους δημιουργήθηκε και έννοιες όπως η κυρίαρχη κεντρική εξουσία και η υποχρέωση να υπακούς σε αυτήν γεννήθηκαν. Έχω την εντύπωση ότι βρισκόμαστε σε μια φάση όπου όλες αυτές οι έννοιες είναι σε κρίση, και δημιουργούνται άλλες. Ποιος της φτιάχνει; Είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Και πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι δεν είναι οι φιλόσοφοι και οι στοχαστές που εφευρίσκουν πολιτικές έννοιες, επειδή αυτή είναι η μέθοδος να συλλαμβάνουμε την πολιτική από την χειρότερη εκδοχή του Πλάτωνα έως την χειρότερη μορφή επεξήγησης. Αυτές οι έννοιες αναδύονται σιγά-σιγά κατά την εξέλιξη των συλλογικών εμπειριών με τη διαδικασία της δοκιμής και του λάθους. Ένας νέος τρόπος να υπάρχουμε στη δημόσια σφαίρα αναδύεται, ένας τρόπος που χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι το κράτος έχει γεράσει, είναι ανεπαρκές, όπως η γραφομηχανή αν συγκριθεί με τον υπολογιστή.<br /></div><br /><span class="fullpost"><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Το παρόν φαντάζει γεμάτο φόβο, οδύνη, τόσο όσον αφορά τα ήδη γνωστά όσο και για το τι επιφυλάσσει το μέλλον. Είναι μια εποχή αβεβαιότητας. Που βρίσκεται η έξοδος, στη φιλοσοφία, στην τέχνη, την ψυχανάλυση, την πολιτική;</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Πιστεύω ότι ο φόβος ως ένα διάχυτο συναίσθημα, χαρακτηρίζει την εποχή μας, είναι ένας φόβος στον οποίο δύο πράγματα που στο παρελθόν ήταν διαχωρισμένα σήμερα αναμειγνύονται. Από τη μία είναι ο φόβος χειροπιαστών κινδύνων, για παράδειγμα να χάσει κάποιος τη δουλειά του. Από την άλλη πλευρά, είναι ένας πολύ πιο γενικός φόβος, ένα άγχος, το οποίο δεν αναφέρεται σε κάποιο συγκεκριμένο αντικείμενο, και αυτό είναι το αίσθημα της προσωρινότητας καθαυτό. Είναι η σχέση με τον κόσμο ως όλον, ως πηγή κινδύνου. Αυτές οι δύο πλευρές παραδοσιακά ήταν δύο χωριστές σφαίρες. Ο φόβος αναφορικά με συγκεκριμένα κίνητρα ήταν κάτι το οποίο είχαμε μάθει να το διαχειριζόμαστε κοινωνικά ενώ το άγχος της προσωρινότητας, του πεπερασμένου, ήταν κάτι που οι θρησκείες και η φιλοσοφία προσπαθούσαν να διαχειριστούν επίσης. Τώρα, αντιθέτως, με την παγκοσμιοποίηση, αυτές οι δύο συνθήκες γίνονται μία. Αξίζει να πούμε, ότι όταν έχω ένα φόβο εξαιτίας ενός συγκεκριμένου κινδύνου ταυτόχρονα νιώθω και όλη την προσωρινότητα αναφορικά με τη ζωή μου, τον κόσμο και το νόημα της ζωής μου. Βιώνουμε σε κοινωνικές καταστάσεις – όπως η κρίση στην Αργεντινή πριν από δύο χρόνια, ή η ζωή των μεταναστών που έρχονται στην Ευρώπη – την ίδια στιγμή ένα συγκεκριμένο κοινωνικό οικονομικό πρόβλημα, και μια σχέση με τον κόσμο που φαίνεται σε εμάς να κουβαλάει όλο αυτό το δράμα. Νομίζω ότι αυτό που θα αποτελούσε μια θεραπεία, μια γιατρειά για την οδύνη και το φόβο, είναι η κατασκευή μιας νέας δημόσιας σφαίρας. Αντιλαμβάνομαι μια νέα δημόσια σφαίρα, νέες μορφές ζωής που δεν υπακούν πια ούτε στο κράτος, ούτε στην υποχρέωση της μισθωτής εργασίας, σε μια εργασία απογυμνωμένη από το νόημα της, που υποτιμάει το τι μπορούν να δημιουργήσουν άντρες και γυναίκες με τη διανοητική τους συνεργασία. Μια νέα σφαίρα όπου η μοναδικότητα από μόνη της μπορεί να εκφραστεί, χωρ